Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 maja 2022 r., nr 560000/71/53120/2022 w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiące od grudnia 2020 r. do stycznia 2021 r., luty 2021 r., od marca 2021 r. do kwietnia 2021 r. uchyla zaskarżoną decyzję

W dniu [...] r. M. K. ("Skarżąca", "Strona", "wnioskodawczyni") zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na: ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych od [...] r. do [...] r. We wniosku Skarżąca wskazała jako przeważający rodzaj działalności kod PKD 93.21.Z oraz oświadczyła, ze przychód z działalności uzyskany w miesiącu [...] r. był niższy o co najmniej 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego w [...] r.

Decyzją z dnia [...]. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Stronie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za okresy: od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r. Organ na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON i CEIDG stwierdził, że przeważający rodzaj prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności na dzień [...] r. to kod PKD 71.20.B, który nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacania składek.

W dniu [...] r. do organu wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. Organ podał, że w przedmiotowej sprawie ustalono, iż Strona nie spełniła pierwszego warunku uprawniającego do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników w określonych branżach za okres od [...] r. do [...] r., ponieważ zgodnie ze zgłoszeniem w bazie CEIDG na dzień [...] r. przeważającym kodem działalności Strony był kod PKD 71.20.B, nie uprawniający do zwolnienia. Wskazany w złożonym wniosku RDZ-B7 z dnia [...] r. kod przeważającej działalności 93.21.Z nie został potwierdzony w bazie CEIDG. Organ podał, że zmian we wpisie w CEIDG z kodu 71.20.B na kod przeważającej działalności 93.21.Z wnioskodawczyni dokonała dwukrotnie: [...]. z datą obowiązywania od [...]. oraz [...]. z datą obowiązywania od [...] r.

Rozpatrując wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 23 listopada 2021r., sygn. akt ISA/Bd 536/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd ocenił kontrolowaną decyzję jako wadliwą, wydaną przedwcześnie,

z naruszeniem przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ oceni składane przez Skarżącą wyjaśnienia co do rozbieżności między kodem PKD wskazanym przez nią we wniosku, a brakiem kodu PKD w CEIDG oraz wezwie do przedłożenia stosownych dowodów, z których wynikałoby, że prowadzona przez nią faktyczna działalność gospodarcza w przeważającym zakresie odpowiada kodowi wymienionemu w § 10 ust. 1, 2 i 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2021 r. (Dz. U. poz. 371, 713, dalej: "rozporządzenie COVID-19"). Następnie organ dokona oceny zgromadzonego materiału dowodowego, mając na uwadze przepisy rozporządzenia COVID-19 oraz przepisy kodeksu postepowania administracyjnego i wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r.

W uzasadnieniu organ podał, że wykonując ww. wyrok pismem z dnia [...]. Zakład zwrócił się do Strony z wezwaniem o przedłożenie stosownych dowodów, z których wynikałoby, że prowadzona przez nią faktyczna działalność gospodarcza na dzień [...]. w przeważającym zakresie odpowiada kodowi PKD uprawniającemu do zwolnienia z opłacania przedmiotowych należności. W odpowiedzi, wpłynęły do Zakładu następujące dokumenty: pisemne oświadczenie – wyjaśnienia; raporty miesięczne z utargu za okres od [...]. do [...]. z programu "[...]" dla N. rejestry sprzedaży za okres od [...]. do [...]. dla N. rejestry sprzedaży za okres od [...]. do [...] r. dla N. . Skarżąca ponadto w dniu [...] r. do sprawy dołączyła wykaz utargu za okres od [...] r. do [...]1 r. z programu "[...]" dla N. ; faktury z systemu kasowego "[...]" dla N. , fakturę z [...].; raporty dla K. za okres od [...]. do [...] r.; łączny raport okresowy za okres od [...]. do [...]. dla K. oraz za okres od [...]. do [...]. dla N. protokół z czynności odczytania zawartości kasy rejestrującej; raporty miesięczne dla K. za okres od [...] r. do [...] r.; raport okresowy miesięczny za [...].; raport okresowy za okres od [...] r. do [...] r.; zestawienie przychodów za poszczególne okresy prowadzenia działalności; łączne raporty miesięczne dla N. za okres od [...] r. do g. r. W dniu [...] r. Strona złożyła dodatkowe dokumenty w postaci zeznań podatkowych za lata 2018-2020.

Organ wskazał, że bezsporny pozostaje fakt, iż na dzień [...] r. w rejestrach REGON i CEIDG przeważający rodzaj prowadzonej przez stronę działalności oznaczony był kodem PKD 71.20.B, który nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Zmiany kodu na 93.21.Z dokonano dopiero dnia [...]. z datą wsteczną zaistnienia zmiany od [...] r. Następnie [...]. dokonano zmian we wpisie CEIDG z kodu 71.20.B na kod 93.21.Z z datą obowiązywania od [...] r.

Organ podał, że w oparciu o przedstawione dokumenty dokonał analizy, czy działalność gospodarcza wskazywana przez Stronę jako przeważająca - oznaczona kodem 93.21.Z - generuje najwyższy przychód. W myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...]. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz.U. z 2015 r., poz. 2009) dla ustalenia "przeważającej działalności gospodarczej" należy dokonać porównania poziomu przychodów z poszczególnych rodzajów działalności danej jednostki statystycznej do procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub jeżeli nie jest to możliwe należy porównać udział pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności w ogólnej liczbie pracujących.

Organ podał, że Strona oświadczyła, że prowadzi działalność gospodarczą pod firmą N. w ramach której prowadzi O. , K. a także zajmuje się pośrednictwem pracy i udostępnianiem pracowników. Ponadto w nieruchomości, w której prowadzona jest działalność K. wnioskodawczyni wynajmuje 5 lokali mieszkalnych, z czego również uzyskuje przychód. W latach 2018-2022 Strona nie uzyskała przychodów z tytułu innej działalności aniżeli powyżej wskazane.

Organ wskazał, że w złożonym zestawieniu przychodów z prowadzonej działalności skarżąca wskazała wartość sprzedaży w okresie od [...] r. do [...]. wraz z wartościowym i procentowym udziałem dla poszczególnych rodzajów działalności:

1. od [...] r. do [...] r. sprzedaż łączna [...] zł, w tym S. : [...] zł 38,55%, P. : [...] zł 49,13%, mieszkania: [...] zł 2,37%, usługi różne: [...] zł 9,95%,

2. w 2019 r. sprzedaż [...] zł, w tym S. : [...] zł 40,85%, P. : [...] zł 42,86%, usługi różne: [...] zł 16,20%,

3. w 2020 r. sprzedaż [...] zł, w tym S. : [...] zł 57,35 %, P. : [...] zł 18,21%, mieszkania: [...] zł 3,09%, usługi różne: [...] zł 21,35% (P. pozostawał okresowo zamknięty od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r.),

4. w 2021 r. sprzedaż [...] zł, w tym S. : [...] zł 41,94%, P. : [...] zł 26,30%, mieszkania: [...] zł 3,16%, usługi różne: [...] zł 28,60%,

5. od [...] r. do [...] r. sprzedaż [...] zł, w tym S. : [...] zł 33,02%, P. : [...] zł 40,12%, mieszkania: [...] zł 1,68%, usługi różne: [...] zł 25,18%.

Natomiast wg Rejestru sprzedaży dla firmy N. wartość sprzedaży netto dla poszczególnych działalności kształtowała się następująco:

1. od [...]. do [...]. sprzedaż netto: [...] zł, w tym S. : [...] zł, P. (działający od [...].): [...] zł,

2. od [...] r. do [...] r. sprzedaż netto: [...] zł, w tym S. : [...] zł, P. : [...] zł (7 500,00 zł wynajem), Usługi: [...] zł,

3. od [...] r. do [...] r. sprzedaż netto: [...] zł, w tym S. : [...] zł, P. : [...] zł (w tym [...] zł wynajem), Usługi: [...] zł,

4. od [...] r. do [...] r. sprzedaż netto: [...] zł, w tym S. : [...] zł, P. : [...] zł, Usługi: [...] zł (P. pozostawał okresowo zamknięty od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r.),

5. od [...] r. do [...] r. sprzedaż netto: [...] zł, w tym S. : [...] zł, Usługi: [...] zł, wynajem: [...] zł. Brak przychodu ze sprzedaży dla P. z powodu COVID.

Organ stwierdził, że z przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentów nie wynika jednoznacznie i niepodważalnie, że na dzień [...] r. Strona prowadziła przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 93.21.Z uprawniającą do zwolnienia z opłacania składek oraz że przychody z tej działalności są przeważające w porównaniu do przychodów z pozostałych rodzajów prowadzonej działalności. Wobec powyższego organ zdecydował o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni nowej decyzji, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia COVID-19 przez jego błędną wykładnię i uznanie, że zwolnieniu z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres [...] r. do dnia [...] r., podlegają wyłącznie podmioty posiadające odpowiedni wpis w rejestrze REGON kodu PKD 2007 w dniu [...] r., podczas gdy stanowi on, że zwolnieniu podlegają płatnicy prowadzący jako przeważającą oznaczoną działalność w dniu [...] r., a tym samym zwolnienie dotyczy podmiotów, które oznaczoną działalność-gospodarczą prowadziły w tym dniu w sposób faktyczny, a nie tylko te, które bez względu na przedmiot faktycznej działalności legitymowały się w dniu [...] r. określonym wpisem w rejestrze REGON;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 przez jego błędną wykładnię i uznanie, że zwolnieniu z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., podlegają wyłącznie podmioty posiadające odpowiedni wpis w rejestrze REGON kodu PKD 2007 w dniu [...] r., podczas gdy stanowi on, że zwolnieniu podlegają płatnicy prowadzący jako przeważającą oznaczoną działalność w dniu [...] r., a tym samym zwolnienie dotyczy podmiotów, które oznaczoną działalność gospodarczą prowadziły w tym dniu w sposób faktyczny, a nie tylko te, które bez względu na przedmiot faktycznej działalności legitymowały się w dniu [...] r. określonym wpisem w rejestrze REGON;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenia COVID-19 przez jego błędną wykładnię i uznanie, że zwolnieniu z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., podlegają wyłącznie podmioty posiadające odpowiedni wpis w rejestrze REGON kodu PKD 2007 w dniu [...] r., podczas gdy stanowi on, że zwolnieniu podlegają płatnicy prowadzący jako przeważającą oznaczoną działalność w dniu [...] r., a tym samym zwolnienie dotyczy podmiotów, które oznaczoną działalność gospodarczą prowadziły w tym dniu w sposób faktyczny, a nie tylko te, które bez względu na przedmiot faktycznej działalności legitymowały się w dniu [...] r. określonym wpisem w rejestrze REGON;

4. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") przez brak zebrania i rozpoznania materiału dowodowego przez organ w sposób zupełny i wyczerpujący, tj.:

- pominięcie w trakcie postępowania i niezbadanie faktu, że przeważającym przedmiotem działalności Skarżącej w dniu [...]. była działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki, a zatem, działalność opisana kodem PKD 93.21.Z i uznanie, że wyłączne znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy ma aspekt formalny, związany z treścią wpisu w rejestrze REGON na dzień [...] r., choćby nie odpowiadał on stanowi faktycznemu,

- pominięcie w trakcie postępowania i niezbadanie faktu, że Skarżąca w dniu [...]. dokonała zmiany oznaczenia przeważającej działalności gospodarczej (kod PKD) w CEIDG oraz rejestrze REGON na działalność oznaczoną kodem 93.21.Z, a tym samym, że w chwili wydania decyzji przez organ, w brzmieniu na dzień [...]., jej przeważającą działalnością była działalność oznaczona kodem 93.21.Z,

- błędną ocenę dokumentów załączonych do odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia stosownych dowodów z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa niniejsza została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożonym wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie obie strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (k.29 i 33 akt sądowych).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie wypowiadał się już tut. Sąd, który wyrokiem z dnia [...]. sygn. akt I SA/Bd 536/21 uchylił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wyjaśnił, że zawarte w § 10 ust. 1 ust. 2 i 2a rozporządzenia COVID-19 sformułowanie "prowadzona działalność oznaczoną według [...] Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności" odnosi się do faktycznie (rzeczywiście) prowadzonej działalności gospodarczej przez płatnika przedmiotowych składek. Inne rozumienie tego pojęcia mogłoby spowodować, że przedmiotową pomoc w postaci zwolnienia z obowiązku uiszczenia składek otrzymałby przedsiębiorca, który posiada w CEIDG kod wymieniony w § 10 ust. 1, ust. 2 i 2a rozporządzenia COVID – 19 (przy założeniu spełnienia pozostałych przesłanek z § 10 ust. 1, ust. 2 i 2a rozporządzenia COVID -19), mimo że faktycznie nie prowadzi takiej działalności gospodarczej, tj. pomoc publiczną otrzymałaby osoba nieuprawniona, lecz spełniająca formalnie przesłanki do jej uzyskania. Wskazał, że ani ustawa o statystyce publicznej, ani rozporządzenie COVID-19, nie zawierają definicji wyrażenia "przeważająca działalność gospodarcza". Wyjaśnia je dopiero rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz.U. 2015 poz. 2009) W § 9 ww. rozporządzenia, nawiązano do poziomu przychodów z poszczególnych rodzajów działalności danej jednostki statystycznej - do procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących.

Sąd podkreślił ponadto, że o przeważającej działalności nie może świadczyć sam wpis do rejestru podmiotów REGON, ponieważ przepisy regulujące funkcjonowanie tej ewidencji określają warunki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, kiedy i jaka działalność może być uznana za przeważającą. Decyduje jednak o tym podmiot składający oświadczenie wiedzy, w oparciu o wytyczne określone w ww. rozporządzeniu. Dlatego dokonując wykładni dyspozycji § 10 ust. 1, ust. 2 i 2a rozporządzenia COVID-19 nie można pomiąć ww. znaczenia pojęcia przeważającej działalności, jeżeli podważona zostanie aktualność wpisu w rejestrze podmiotów REGON.

Konkludując Sąd podniósł, iż w zaistniałym stanie faktycznym, w którym widoczna jest sprzeczność kodu PKD podana przez Skarżącą w złożonym wniosku jako przeważająca działalność, a brakiem takiego kodu PKD ustalonym przez ZUS na dzień [...]., organ winien przed wydaniem decyzji, zwrócić się do strony o złożenie stosownych wyjaśnień oraz przedłożenie odpowiednich dowodów na poparcie jej twierdzeń na podstawie art. 79a k.p.a. Następnie organ powinien ocenić składane przez Skarżącą wyjaśnienia i dowody. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna uwzględniać przepisy rozporządzenia COVID- 19, oraz przepisy k.p.a. co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu ponownego rozstrzygnięcia.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo administracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organ nie wypełnił zaleceń Sądu wyrażonych w wyroku z dnia [...]. sygn. akt I SA/Bd 536/21. Jak wynika z akt sprawy Strona na wezwanie organu przedłożyła wyjaśnienia i dokumenty dotyczące wysokości przychodów, wielkości sprzedaży z prowadzonej działalności gospodarczej oraz procentowanego udziału poszczególnych form działalności prowadzonych przez Stronę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dane te przywołano ale organ w żaden sposób ich nie ocenił przede wszystkim pod kątem przesłanki "przeważającej działalności gospodarczej" w kontekście § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz.U. 2015 poz. 2009). Stwierdzenie organu: "z przedłożonych przez Panią dokumentów nie wynika jednoznacznie i niepodważalnie , że na dzień [...]. prowadziła Pani przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 93.21.Z (...)", nie stanowi żadnej oceny przedłożonych dokumentów. Zestawienie danych na przestrzeni lat [...] i [...] prowadzi, zdaniem Sądu do wniosku, że największy przychód Skarżąca uzyskiwała właśnie z działalności: P. Natomiast w latach [...] przychody te były niższe ale działalność ta była czasowo zamknięta z powody epidemii COVID-19. A zatem nawet to jedno zdanie stanowiące ocenę danych przytoczonych w decyzji pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym. Analiza danych liczbowych, w ocenie Sądu, pozwala na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków która z działalności prowadzonych przez Skarżącą stanowi przeważającą, oczywiście mając na uwadze fakt ograniczeń w tej działalności wynikających ze stanu epidemii.

Reasumując zaskarżona decyzja narusza art. 153 p.p.s.a. bowiem organ nie wypełnił zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia [...]. Brak uzasadnienia decyzji, poprzez brak analizy zebranego materiału dowodowego narusza także art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W konsekwencji nie sposób ocenić dlaczego organ odmówił Stronie prawa do zwolnienia, skoro przedłożone prze nią dokumenty potwierdzały stanowisko Skarżącej w zakresie prowadzenia przeważającej działalności gospodarczej oznaczonej kodem 93.21.Z.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.