Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 762/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów postanawia oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt. II SA/Ke 762/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]

Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 28 listopada 2016 r. zobowiązał M. W., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Jak wynika z adnotacji poczty zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, dnia 1 grudnia 2016 r. doręczyciel nie zastał adresata pod wskazanym w skardze adresem i nie mógł doręczyć mu wezwania. Przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym B., o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce oddawczej. Mimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 1 i 9 grudnia 2016 r., nie została ona podjęta przez skarżącego. Zwrot przesyłki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nastąpił w dniu 23 grudnia 2016 r. z adnotacją poczty "zwrot nie podjęto w terminie".

Zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej ppsa), doręczenie uznano za dokonane w dniu 15 grudnia 2016 r. W związku z powyższym przysługujący siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 22 grudnia 2016 r. Skarżący wpisu nie uiścił, w związku z czym na podstawie art. 220 § 3 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę (k. 14-16, 17, 18-19 akt sądowych).

Na powyższe postanowienie M. W. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, że nie otrzymał awiza oraz awiza powtórnego informującego o przesyłce sądowej. Skarżący podkreślił, że sumiennie sprawdza pocztę, ponieważ w związku z licznymi postępowaniami mających za przedmiot jego prawo jazdy, jest szczególnie wyczulony na awiza i nigdy nie zlekceważyłby takiego zawiadomienia (k. 28 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 73 ppsa w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub w sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane.

Z treści znajdującej się w aktach sprawy koperty, która zawierała wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 1 i 9 grudnia 2016 r. Na kopercie znajdują się również adnotacje o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej B. i o zwrocie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z powodu niepodjęcia w terminie. Obalenie domniemania zawartego w art. 73 ppsa może nastąpić wyłącznie przez wykazanie przez adresata, że dane wynikające z dowodu nie są zgodne z rzeczywistością.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma wątpliwości co do tego, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że doręczenie zastępcze spornej przesyłki na podstawie art. 73 ppsa było zgodne z prawem. Bezsporny jest bowiem fakt niepodjęcia przez skarżącego przesyłki. W omawianej sytuacji Sąd prawidłowo zastosował instytucję doręczenia zastępczego, która stwarza domniemanie prawne oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, nastąpiło to z przyczyn leżących po jej stronie. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (postanowienie NSA z 28.8.2013 r., II FSK 2228/13, Lex 1361277). Domniemanie to może zostać obalone wówczas, gdy adresat wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości, służącą jego obaleniu jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. W przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej reklamacja, zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.) oraz przepisami § 1-6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1468), w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego, może zostać zgłoszona w formie pisemnej, ustnej do protokołu lub innej, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. Reklamację można zgłosić w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania (Bogusław Dauter w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2016 r., s. 400, uw. 12).

Gołosłowna argumentacja skarżącego dotycząca sposobu zawiadomienia o przesyłce nie prowadzi do zakwestionowania prawidłowości doręczenia. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, że poczta dokonała prawidłowego doręczenia, a skarżący nie rozpoczął postępowania reklamacyjnego na poczcie.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.