Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oddala skargę.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o broni i amunicji" cofnął M. J. (dalej także jako "strona") pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że uzyskał odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2018 r., sygn. akt [...] skazującego stronę za popełnienie czynu określonego z art. 178a § 1 k.k. Czyn popełniony przez stronę jest przestępstwem umyślnym. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ stwierdził, że stronę można zaliczyć do grupy osób ujętych

w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. do osób stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego z uwagi na skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne.

Od powyższej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata wniosła odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie licznych przepisów postępowania, prawa materialnego oraz błędów w ustaleniach faktycznych,

a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji. Wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] pod sygn. akt [...] i Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. akt [...]. Nadto pełnomocnik strony wniósł

o zwrócenie się do Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" i Komendy Powiatowej Policji

w [...] o wydanie opinii o M. J., zawierającej także odpowiedź na pytanie czy należy on do grupy osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz, czy kiedykolwiek w sposób nieodpowiedzialny posługiwał się bronią łowiecką.

Komendant Główny Policji decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zastosował pkt 6 lit. a tego przepisu, tj. uznał stronę za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego

z uwagi na skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Z treści wskazanego artykułu wynika, że ustawodawca z góry rozstrzygnął, że przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieją podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem samo ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku. Organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać istnienia zagrożenia o którym mowa w omawianym przepisie prawa materialnego w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania, a tym właśnie zagrożeniem, o ile popełnione przestępstwo – tak jak

w przypadku strony - ma charakter umyślny.

Organ odwoławczy powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 781/16 z którego wynika, że

w orzecznictwie i doktrynie nie budzi sporu to, że czyn z art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je sprawca, de facto, świadomie godzi się na jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa, ma dla organów Policji charakter wiążący

w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie przepisów prawa, nie weryfikują przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. Wystarczy przy tym jednorazowe skazanie, co jednoznacznie wynika z brzmienia omawianego przepisu. W sytuacji ziszczenia się powyższej przesłanki organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności,

w tym odnoszących się bezpośrednio do posiadacza pozwolenia na broń. Sam fakt skazania za przestępstwo umyślne z art. 178a k.k., stanowi wystarczającą podstawę do zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni

i amunicji.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, strona została skazana za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł każda. Wbrew poglądowi pełnomocnika strony przestępstwo z ww. przepisu można popełnić tylko umyślnie, co wynika z samej kwalifikacji tego czynu. Wskazany wyrok wiąże zatem organy Policji

w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na każdy rodzaj broni i bez względu na cel jej posiadania. Dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji bezsprzecznie więc została spełniona. W takim zaś przypadku nie jest już konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy taka osoba do czasu zatarcia skazania broni posiadać nie może. W świetle powyższego nie ma potrzeby, co sugeruje pełnomocnik strony w odwołaniu, przeprowadzenia dodatkowych dowodów polegających na uzyskaniu opinii z koła łowieckiego i Komendy Powiatowej w [...] na okoliczność, czy strona należy do grupy osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ponieważ niezależnie od tego, że takie dowody już wcześniej przeprowadzono, to zagrożenie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji, wynika w jej sprawie wprost z przesłanki ustawowej. Ustalenie przez organy Policji, że strona popełniła przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. ma charakter wiążący, wobec czego nie ma podstaw do prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania dowodowego

w przedmiocie określenia, czy wskazany występek popełniła nieumyślnie. Co więcej, związanie organu Policji ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego czynią, nie tylko niepotrzebnym, ile w ogóle niedopuszczalnym, prowadzenie postępowania dowodowego mającego za przedmiot określenie formy popełnienia przez stronę przestępstwa polegającego na kierowaniu w ruchu lądowym samochodem osobowym w stanie nietrzeźwym.

W związku z powyższym, Komendant Główny Policji odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji wymogów proceduralnych stwierdził, że są one oczywiście bezzasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. J. reprezentowany przez adwokata (dalej jako "skarżący") wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2019 r. oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji, poprzez cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń łowiecką w przypadku, gdy brak do tego podstaw,

2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego

3. art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, co znajduje swój wyraz w lakonicznej, niejasnej treści i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a także brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego przyjęto niewłaściwe ustalenia w myśl których istnieją przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń łowiecką, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takich ustaleń oraz poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie wyjaśnił kwestii czy przestępstwo, za które skarżący został skazany, zostało popełnione przez niego umyślnie. Z akt sprawy karnej wynika zaś, że skarżący nie zdawał sobie sprawy z tego, że prowadząc pojazd mechaniczny, może znajdować się w stanie nietrzeźwości. Skarżący nieświadomie popełnił przestępstwo za które został skazany. Dlatego też nie sposób uznać, że skarżący

w sposób umyślny popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Organ w toku postępowania administracyjnego nie zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...], ani też do Prokuratury w [...] z wnioskiem o udostępnienie akt postępowania przygotowawczego i sądowego sprawy w której został skazany za popełnienie ww. przestępstwa. W ocenie skarżącego takie zaniechanie organu uniemożliwiło właściwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, że stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską do celu łowieckiego był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2018 r. sygn. akt [...], którym skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k.

Popełniony przez skarżącego czyn jest przestępstwem umyślnym. Uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być objęty także zamiarem ewentualnym. Zatem gdyby popełniony przez skarżącego czyn był nieumyślny to nie zostałby pociągnięty do odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy.

Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

W związku z powyższym organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty.

W ocenie Sądu, organy obu instancji słusznie wskazały w swoich decyzjach, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (jego dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać -

w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Wyjaśnić również należy, że organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz czy też zastosowano kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczy się postępowanie karne. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające zasadnie uznały, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie okoliczność, czy strona została prawomocnie skazana za czyn objęty katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a nie weryfikacja ustaleń postępowania karnego.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszyły przepisów postępowania,

bowiem podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w sposób wyczerpujący zebrały oraz rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.