Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie z 16 czerwca 2016r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. Spółka jawna w B. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu p o s t a n a w i a: I. uchylić postanowienie z 16 czerwca 2016r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, II. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Pismem z 30 marca 2016r. R. & Spółka jawna w B. (dalej: "Spóka" lub "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju z [...] lutego 2016r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] z [...] grudnia 2015r. nr [...], w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu w kwocie 60.204,48 zł.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i ją poprzedzającej decyzji, w którym wskazano, że wykonanie decyzji jest niemożliwe bez jednoczesnego wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W dalszej części wnioskodawca wskazał na fakt, że brak jest podstaw do żądania przez organ tak znacznej kwoty, a wobec oczywistej zasadności skargi spełnienie przez skarżącą obowiązku, w razie uwzględnienia skargi będzie skutkowało koniecznością zwrotu przez organ spornej kwoty. Skarżąca, jak zaznaczyła pozostaje w trudnej sytuacji finansowej, a uiszczenie jednorazowo kwoty 60 000,00 zł mogłoby skutkować utratą płynności finansowej spółki i przełożyć się na zaprzestanie prowadzenia działalności.

Postanowieniem z 16 czerwca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania obu decyzji wskazując, że okoliczności przedstawione przez stronę wskazują jedynie hipotetyczne obawy związane ze wstrzymaniem wykonania decyzji. Dodatkowo Sąd wyjaśnił, że wniosek nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową spółki.

Na powyższe postanowienie pismem z 24 czerwca 2016r. spółka wniosła zażalenie wskazując, że w toku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd błędnie uznał, iż skarżąca nie przedstawiła argumentów uprawdopodobniających zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a samo powołanie hipotecznych zdarzeń tj. obaw związanych z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, przekonaniem o oczywistej zasadności skargi wskazywały na niedopełnienie obowiązku uzasadnienia wniosku przez skarżącą.

W uzasadnieniu złożonego zażalenia skarżąca podniosła, że sytuacja materialna spółki już na dzień dzisiejszy jest nienajlepsza i wskutek zapłaty spornej kwoty ulegnie jeszcze większemu pogorszeniu i najprawdopodobniej będzie skutkowała utratą płynności finansowej spółki, a w konsekwencji zaprzestaniem prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Spółka zaznaczyła jednocześnie, że brak jest winy skarżącej w niezrealizowaniu założeń /celów projektu i brak było ze strony organu podstaw do zastosowania reguły proporcjonalności rozliczania projektu. Spółka wniosła o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Do zażalenia zestawienia księgi przychodów i rozchodów za ostatnie 3 lata, wyciągi z posiadanych kont bankowych oraz aktualną ewidencję środków trwałych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz.718), dalej: "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że wydając 16 czerwca 2016r. postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę stanowisko doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym obowiązkiem strony skarżącej jest wskazanie okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za uwzględnieniem zgłoszonego żądania. Zaś samo przywołanie przepisu, czy też stwierdzenie, że "(...) wykonanie zaskarżonej decyzji jest niemożliwe bez jednoczesnego wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" - nie jest wystarczające. Tym samym wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskującej spółki wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest rzeczywiście uzasadnione.

Jednocześnie ponownie rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd uznał, że argumenty podniesione przez stronę w zażaleniu oraz załączone dokumenty obrazujące sytuację finansową spółki uzasadniają uchylenie wydanego wcześniej postanowienia i rozpatrzenia po raz kolejny przesłanek materialnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Na uwzględnienie zasługiwało przy tym wskazanie – po analizie załączonych dokumentów - że wykonanie decyzji w wys. 60.204,48 zł jest znaczącą kwotą dla spółki i najprawdopodobniej będzie skutkowała utratą płynności finansowej spółki i zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej.

Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając jednocześnie obowiązku ich udowodnienia.

Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną, jest możliwe na podstawie okoliczności konkretnej sprawy. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Należy podkreślić, że powtórnie rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd uwzględnił postulaty skarżącej i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argument wskazujący na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody przez pogorszenie sytuacji finansowej co mogłoby spowodować zahamowanie działalności gospodarczej, a nawet prowadzić do jej likwidacji, a tym samym do pozbawienia skarżących dochodu.

W ocenie Sądu problemy finansowe spółki, duże straty jakie poniosła w ostatnich latach, a także ujawnione zadłużenia w banku B. S.A. wskazują na pogarszającą się kondycję finansową spółki, a zatem wykonanie decyzji na obecnym etapie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody dla skarżącej.

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie wyjaśnić należy zauważyć, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują zwrotu kosztów zażalenia na rzecz strony je wywodzącej, w sytuacji, gdy podlega ono uchyleniu w trybie art. 195 § 2 tej ustawy (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 5 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 487/12).