Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 19 stycznia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1108/19 w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1108/19, oddalił skargę C. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2018 r. o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 98 ustawy o cudzoziemcach poprzez "błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż osobiste stawiennictwo oraz złożenie odcisków linii papilarnych w trakcie procedury ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy stanowi nadużycie prawa",

- art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jego treść uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w sytuacji, gdy cudzoziemiec przebywa w Polsce na podstawie wizy wydanej w celu turystycznym,

- art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi i w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, w tym nie wyjaśniono czy skarżący spełnił przesłanki umożliwiające udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, skupiając się na zagadnieniu niemieszczącym się w przedmiocie postępowania.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i złożono wniosek o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Ze sposobu sformułowania podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący podstawy kasacyjne opiera na twierdzeniu, że wystąpił o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W podstawie kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 98 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.) mówi się o procedurze "ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy". W podstawie kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach mówi się o decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się, że skarżący złożył wniosek w celu wykonywania pracy i podaje się nawet, że praca miała być wykonywana przez okres przekraczający 3 miesiące.

Tymczasem z zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy w celu poszukiwania pracy, a nie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W złożonym wniosku wyraźnie zaznaczył jako główny cel pobytu "inne okoliczności", wyjaśniając, że chodzi o poszukiwanie pracy i nie zaznaczył jako głównego celu pobytu "wykonywanie pracy". Do wniosku dołączył jedynie pełnomocnictwo, kopię paszportu, oświadczenie o liczbie osób na jego utrzymaniu oraz zdjęcia oraz nie dołączył wymaganego w razie składnia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę załącznika wypełnionego przez podmiot powierzający cudzoziemcowi pracę (art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach). Między wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, a wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy w celu poszukiwania pracy jest istotna różnica, chociażby z tego powodu, że wymogi udzielenia zezwolenia na pobyt i pracę są ściśle określone przede wszystkim w art. 114 ustawy o cudzoziemcach, zaś zezwolenie na pobyt czasowy w celu poszukiwania pracy ustawa o cudzoziemcach przewiduje w art. 186 ust. 1 pkt 6 i 7.

Faktem jest, że organy administracji odmawiając skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy powoływały się m.in. na art. 114 ustawy o cudzoziemcach oraz w istocie oparły się na fakcie, że skarżący wjechał do Polski na podstawie wizy turystycznej. Jednakże nie sposób podważyć zaskarżonej decyzji opartej na art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i stwierdzeniu, że okoliczności, na które skarżący się powołał, nie uzasadniają jego pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące, gdy skarżący w postępowaniu administracyjnym swój pobyt w Polsce uzasadniał poszukiwaniem pracy, zaś w skardze kasacyjnej twierdzi się, że jego pobyt był uzasadniony wykonywaniem pracy. W skardze kasacyjnej w żaden sposób nawet nie nawiązano do okoliczności, które w myśl art. 186 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach mogłyby uzasadniać udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu poszukiwania pracy. Zauważyć należy, że okoliczności te dotyczą szczególnych sytuacji cudzoziemców, którzy wcześniej przebywali w Polsce z uwagi na naukę w polskiej uczelni lub z uwagi na prowadzenie badań naukowych. Uwzględniając powołane przepisu można przyjąć, że nawet, gdyby wniosek skarżącego zakwalifikować jako ubieganie się o zezwolenie na pobyt czasowy z powodu innych okoliczności (art. 187 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach), to było oczywiste, że podany przez skarżącego cel pobytu nie uzasadnia pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące, co powoduje, że decyzję o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy opartą na art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach należało uznać za zasadną.

Nic nie wnosi powołanie się w uzasadnianiu skargi kasacyjnej na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U. UE. L. z 2011 r. nr 343, str. 1), gdyż dyrektywa ta dotyczy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a nie zezwolenia na pobyt czasowy w celu poszukiwania pracy.

Dodatkowo należy wskazać odnośnie do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 98 ustawy o cudzoziemcach, że ani Sąd pierwszej instancji, ani organy administracji nie dokonały takiej wykładni powołanego przepisu, jak to się zarzuca w skardze kasacyjnej. Wskazanej podstawy nie wyjaśnia też uzasadnienie skargi kasacyjnie. Jak się wydaje dotyczy jej następujące zdanie: "Skarżąca kasacyjnie w sprawie działała przez pełnomocnika, zaś jej obecność w Polsce ograniczyła się wyłącznie do dokonania czynności niezbędnych dla rozpoznania jej wniosku tj. osobiste stawiennictwo oraz złożenie odcisków linii papilarnych". Pomijając, że w zdaniu tym mowa jest o osobie rodzaju żeńskiego, zaś skarżącym jest mężczyzna, NSA nie dostrzega żadnego związku powyższego stwierdzenia ze sprawą.

Uwzględniając powyższe NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Mając to na uwadze NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Wobec tego, że strony postępowania zgodziły się na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (pisma z 2 września 2020 r. i 13 października 2020 r.) NSA na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. poz. 1842 ze zm.) rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.