Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

I. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333) nie daje organowi podstawy prawnej do żądania od inwestora przedłożenia w postępowaniu naprawczym, decyzji ustalającej warunki zabudowy.

II. W postępowaniu naprawczym, prowadzonym w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, nie znajduje zastosowania art. 28 ust. 2 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do dokonania czynności 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...].08.2019r. Nr [...] w części dotyczącej zobowiązania do przedłożenia ostatecznej decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy, 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego M. M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

W dniu [...] lipca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (zwany: PINB), działając na podstawie art. 81a i 81c ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przeprowadził kontrolę na działce nr geod. [...], obręb G., Gmina K., która wykazała, że inwestor wykonał stopy fundamentowe pod słupy jednego kurnika, ławy fundamentowe pod pomieszczenia gospodarcze oraz częściowo ściany pomiędzy słupami do poziomu "0". Ponadto inwestor wykonał 9 zbiorników żelbetowych (trzy zasypane) na popłuczyny o pojemności 10.00 m3 każdy oraz studnię wierconą o głębokości około 20 m. Przedmiotowe zbiorniki oraz studnia mimo, że były ujęte w projekcie zagospodarowania działki, to nie były objęte udzielonym przez Starostę S. pozwoleniem na budowę z [...] lutego 2019 r. nr [...]. Według zapisów zawartych w zatwierdzonym ww. decyzją projekcie budowlanym, wykonanie tych obiektów, tj. 9 zbiorników i studni miało być poprzedzone odrębnym opracowaniem.

Organ pierwszej instancji ustalił także, że wyrokiem z 11 kwietnia 2019 r., II SA/Bk 40/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] listopada 2018 r. nr [...], wraz z poprzedzającą jej wydanie decyzją Burmistrza K. z [...] lipca 2018 r. nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z [...] lipca 2019 r. [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowej inwestycji oraz zobowiązał do przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót wraz z oceną techniczną ich wykonania. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( zwany: PWINB) postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia inwestora – M. M., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Nieprawomocnym wyrokiem z 23 stycznia 2020 r., II SA/Bk 650/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę inwestora na ww. postanowienie.

Następnie decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. zobowiązał M. M. do przedłożenia w terminie do dnia [...] lutego 2020 r.:

1) 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opiniami, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych polegających na budowie dwóch budynków inwentarskich - kurników, zbiornika szczelnego o pojemności 9.9 m3, czterech zbiorników na gaz wraz z doziemną i wewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz czterech silosów na paszę o ładowności po 5 ton każdy, zrealizowanych na działce ozn. nr geodezyjnym [...] obręb G., gmina K.,

2) ostatecznej decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej przedmiotowej inwestycji:

Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy po przytoczeniu treści art. 36a ust. 5 ustawy – Prawo budowlane, stwierdził że wykonanie 9 zbiorników i studni, wprawdzie przewidzianych w projekcie zagospodarowania działki, ale nie objętych pozwoleniem na budowę, oznacza że inwestor realizuje inwestycję z istotnymi odstępstwami. Organ podniósł, że takie też stanowisko zostało zaakceptowane w nieprawomocnym wyroku WSA w Białymstoku z 23 stycznia 2020 r., II SA/Bk 650/19. Dlatego organ pierwszej instancji miał podstawy do wszczęcia postępowania w trybie art. 50 - 51 ustawy - Prawo budowlane. Kolejnym etapem procedury legalizacyjnej jest zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 zobowiązanie inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Takie też działania podjął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., który w terminie dwóch miesięcy liczonych od daty wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Przedłożenie projektu budowlanego zamiennego po sprawdzeniu jego zgodności z przepisami, będzie skutkowało wydaniem decyzji o jego zatwierdzeniu. Koniec całej procedury legalizacyjnej nastąpi po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że są one zbieżne z argumentacją podnoszoną w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym wcześniejszego etapu postępowania, tj. wstrzymania robót budowlanych, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i nie mogą wpłynąć na zasadność wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji. Powołując się na treść art. 152 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzono że argument, iż wyrok WSA w Białymstoku z 11 kwietnia 2019 r., II SA/Bk 40/19, uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] listopada 2018 r. nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest nieprawomocny, a tym samym organy nadzoru budowlanego nie miały podstaw do żądania przedłożenia takiego rozstrzygnięcia, jest chybiony. Z tego też względu organy nadzoru budowlanego zobowiązały inwestora do dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto stwierdzono, że stanowisko inwestora który twierdzi, że skoro projekt zagospodarowania nieruchomości przewidywał wykonanie przedmiotowych zbiorników i studni, pomimo ich nieuwzględnienia w pozwoleniu na budowę, to stanowi to o ich legalności, jest wadliwe. Wskazano, że to właśnie brak tych obiektów w udzielonym pozwoleniu na budowę kwalifikuje je jako odstępstwo od zatwierdzonego projektu. Tym bardziej niedopuszczalne w świetle przepisów Prawa budowlanego jest stanowisko inwestora, który domaga się, aby organ objął wykonane obiekty odrębną procedurą legalizacyjną i umożliwił inwestorowi dalsze prowadzenie budowy, w sytuacji gdy wykonane zbiorniki i studnia są niewątpliwie związane z całością prowadzonej inwestycji. Ponadto projekt zamienny będzie wymagał uzgodnień lub pozwoleń w zakresie zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, czy Prawa wodnego, ale obowiązek ich uzyskania obciąża inwestora, który przecież może zaplanować inne rozwiązania i dlatego organy nadzoru budowlanego nie określają szczegółowo jakie uzgodnienia czy pozwolenia będą wymagane przepisami szczególnymi. Obowiązek ten został określony ogólnikowo, żeby inwestor nie był związany stanowiskiem organów nadzoru budowlanego.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie bezspornie zachodzi przypadek istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, co upoważniało organy nadzoru budowlanego do ingerencji w proces inwestycyjny, a jego kolejnym etapem jest właśnie zobowiązanie do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł inwestor – M. M. i zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a) art. 6 i 7 K.p.a. przez nieuprawnione wydłużanie czasu trwania postępowania, co naraża inwestora na straty i znaczną szkodę majątkową oraz niedziałanie organu na podstawie prawomocnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;

b) art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w szczególności pominięcie faktu obowiązywania prawomocnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;

c) art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a. przez naruszenie zasady praworządności, prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej polegającej na zobowiązaniu inwestora do przedłożenia ostatecznej decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy w sytuacji gdy inwestor dysponuje prawomocną decyzją w tym przedmiocie, która obejmuje inwestycję polegającą na budowie dwóch kurników, czterech zbiorników na gaz wraz z doziemną i wewnętrzną infrastrukturą techniczną oraz czterech silosów na paszę o ładowności po 5 ton każdy na działce nr geod. [...] obręb G. oraz zbiorników szczelnych, która funkcjonuje w obrocie prawnym i która stanowiła podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego powoływanie się na nieprawomocne orzeczenie sądu administracyjnego, które w sferze prawnej nie wywołuje żadnych skutków prawnych, nie może być uznana za działanie zgodne z prawem;

d) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 K.p.a. przez brak podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

e) art. 8 K.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiana zaufania obywateli do władzy publicznej poprzez pominięcie okoliczności, że inwestor realizował zamierzenie budowlane w postaci 9 zbiorników szczelnych zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a także decyzją o warunkach zabudowy, projektem budowlanym, opieczętowanym i zatwierdzonym przez Starostwo Powiatowe w S. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, które nie zostały wpisane przez Starostę S w pozwoleniu na budowę, pomimo że na pierwszej stronie projektu oraz w częściach rysunkowych zamieszczono dokumentację projektową na 11 sztuk zbiorników szczelnych;

f) art. 7 K.p.a. poprzez całkowite pominięcie, że wykopanie zbiorników szczelnych ujętych w projekcie budowlanym oraz będących przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej oraz warunków zabudowy w żaden sposób nie powoduje jakiegokolwiek zagrożenia interesu publicznego w postaci bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenia dla środowiska;

g) art. 152 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wadliwe uznanie, że nieprawomocne orzeczenie sądu powoduje, że uchylona decyzja nie wywołuje skutków procesowych i materialnych;

h) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. przez zaniechanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia przez co nie sposób poznać rozumowania organu, które skutkowało zobowiązaniem inwestora do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy podczas gdy uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa;

2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 28 K.p.a. i 28 ust. 2 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, przez ich niewłaściwą wykładnię skutkującą uznaniem za stronę postępowania M. S., Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, J. K., Urzędu Gminy K., S. K., M. M., E. P., Nadleśnictwo K., Powiatowy Zarząd Dróg w S., Państwowe Gospodarstwo Wolne Wody Polskie w B. w sytuacji, gdy podmiotom tym nie przysługuje interes prawny do brania udziału w postępowaniu naprawczym, tym bardziej że nie były stronami w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę;

b) art. 36 a ust. 5 pkt 6 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten daje podstawę organowi do zobowiązania strony do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy w postępowaniu naprawczym w sytuacji gdy przepis ten daje podstawę do zobowiązania strony jedynie do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zawarto szczegółową argumentację dotyczącą podniesionych w niej zarzutów.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga zasługuje, w części na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi było nałożone decyzją, zobowiązanie skarżącego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 – wg stanu na datę orzekania dalej: p.b.), do złożenia: projektu budowlanego zamiennego oraz ostatecznej decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zaskarżona decyzja jest kontynuacją procedury naprawczej poprzedzonej wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...].07.2019 r. przez PINB w S. a następnie utrzymanego w mocy przez PWINB w B. postanowieniem z dnia [...].08.2019 r. Powyższe postanowienie, wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. było poddane kontroli sądu administracyjnego, który oddalił skargę inwestora. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23.01.2020 r. w sprawie o sygn.. akt II SA/Bk 650/19 nie jest prawomocny, jednakże ustalenia, jakie zostały poczynione tamże są po części wspólne dla niniejszego postępowania. Skład orzekający podziela stanowisko Sądu, wyrażone w sprawie II SA/Bk 650/19, ze doszło do istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę, udzielonego M. M. decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...].02.2019 r. Odstępstwo polegało na tym, że inwestor wykonał 9 zbiorników żelbetonowych na popłuczyny o pojemności 10.00 m3 każdy oraz studnie wierconą o głębokości ok. 20 m, które nie zostały objęte udzielonym pozwoleniem na budowę, chociaż były zamieszczone w projekcie zagospodarowania działki, na której miała być zlokalizowana główna inwestycja w postaci dwóch budynków inwentarskich (kurników) wraz z infrastrukturą. Wykonane zbiorniki – nie objęte pozwoleniem na budowę – stanowią część zamierzenia inwestycyjnego gdyż zapewnią możliwość użytkowania budynków inwentarskich zgodnie z ich przeznaczeniem. Dlatego pozwolenie na budowę musi być traktowane jako całość podlegająca procedurze naprawczej.

Dlatego, organy nadzoru budowlanego słusznie zastosowały w zaskarżonej decyzji przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. nakładając na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, który będzie uwzględniał zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót, nie ujętych w pozwoleniu na budowę z dnia [...].02.2019 r.

W powyższym zakresie skarga nie jest uzasadniona.

Sąd dostrzega, że pomimo wnioskowania o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzuty skargi nakierowane są głównie na kwestionowanie przez skarżącego nałożonego obowiązku w postaci "przedłożenia ostatecznej decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej przedmiotowej inwestycji".

W tym zakresie Sąd podzielił zarzuty skargi.

Po pierwsze: rację ma skarżący twierdząc, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. nie daje podstawy organowi do zobowiązania inwestora do przedłożenia w postępowaniu naprawczym, decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z treści tego przepisu wynika jedynie zobowiązanie do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Zbędność żądania decyzji o warunkach zabudowy jest, w ocenie Sądu, logiczna z tego powodu, że taka decyzja była już wymagana od inwestora bowiem stanowiła jeden z elementów koniecznych do uzyskania "pierwotnego" pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b.). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie jest potrzebna do legalizacji inwestycji w ramach art. 50, art. 51 p.b. w przeciwieństwie do legalizacji prowadzonej w myśl art. 48 ust. 2 pkt 6 p.b. Orzecznictwo sądowe jest w tej kwestii jednolite. Należy przywołać chociażby wyroki Naczelnego Sądu administracyjnego: z dnia 15.03.2017 r. – II OSK 2676/15, z dnia 16.09.2010 r. – II OSK 1451/09, z dnia 21.01.2016 r. – II OSK 1221/16 (teza 2).

Po drugie: Sąd nie podziela dokonanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego interpretacji art. 152 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2019 r., poz. 2325) zwanej: p.p.s.a. Art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi: "W razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej". Oznacza to, że decyzja uchylona nieprawomocnym wyrokiem sądu nadal istnieje w obrocie prawnym. Wyrok nie wywołuje skutków prawnych t.j. nie pobawią mocy wiążącej ostatecznej decyzji aż do uprawomocnienia się wyroku (patrz: Komentarz do ustawy

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi WK 2016 Tadeusz Woś).

Na gruncie niniejszej sprawy istotnym pozostaje fakt, z e decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia [...].07.2018 r. wydana przez Burmistrza K. nadal pozostaje w obrocie prawnym, ponieważ wyrok WSA w Białymstoku ją uchylający nie jest prawomocny (II SA/Bk 40/19). Z tego powodu, wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o wydanie następnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, spotkałoby się prawdopodobnie z odmową. Za brakiem realnego uzyskania takiej decyzji przemawia też przepis art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 2020 r., poz. 293), zgodnie z którym nie można wydać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy temu samemu podmiotowi i na tę samą inwestycję (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1.07.20 r. - II SA/Gd 677/19, wyrok WSA w Kielcach z dnia 11.12.2019 r. - II SA/Ke 889/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7.08.2019 r. - IV SA/Po 256/10).

Reasumując, stwierdzić należy, że zobowiązanie zawarte w punkcie drugim zaskarżonej decyzji było niezgodne z prawem. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien przeanalizować art. 51 p.b. w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji Prawa budowlanego od 19 września 2020 r. (art. 51 ust. 1 pkt 3 został zmieniony przez art. 1 pkt 40 lit. A ustawy z dnia 13.02.2020 r. - Dz. U. 2020 poz. 471). Przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., w wyniku nowelizacji, uległ nieznacznej zmianie. Analiza tego przepisu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, miałaby na celu ewentualne rozważenie przez organ, czy zawarte w punkcie 1 decyzji zobowiązanie skarżącego do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, jest wystarczające.

Jednym z zarzutów skargi jest naruszenie przepisu art. 28 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez uznanie, przez organ, za uczestników postępowania osób, które nie brały udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Zapewne chodziło skarżącemu o naruszenie przepisu artr. 28 ust. 2 p.b., co wynika z uzasadnienia skargi.

Nie ma racji skarżący twierdząc, że stronami postępowania naprawczego toczącego się w trybie art. 50 – 51 p.b. muszą być te same osoby, które były stronami w postępowaniu toczącym się o pozwolenie na budowę. Art. 28 ust. 2 p.b. stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. i może mieć zastosowanie, zgodnie z jego brzmieniem, wyłącznie w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu naprawczym.

Jest to stanowisko utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: wyrok NSA z dnia 13.12.2019 r. w sprawie o sygn. II OSK 314/18, wyrok NSA z dnia 06.05.2011 r. - II OSK 783/10). Zarzut dotyczący braku legitymacji procesowej (wymienionych w skardze osób jako uczestników postępowania) jest zarzutem, co najwyżej, naruszenia prawa procesowego, a nie prawa materialnego (jak to zakwalifikowano w skardze). Zarzut procesowy może być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko wówczas, gdy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stanowi o tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W niniejszej sprawie, Sąd nie dopatrzył się istotnego wpływu na wynik sprawy okoliczności przyjęcia za uczestników postępowania właścicieli działek sąsiednich, chociaż przyznać należy, że organ II instancji w żaden sposób nie ustosunkował się do tej kwestii ani w zaskarżonej decyzji, ani też w odpowiedzi na skargę.

Strona skarżąca również nie zawarła żadnych argumentów, które przemawiałyby za "istotnością" naruszenia przepisu art. 28 k.p.a., mającego znaczenie dla wyniku postępowania.

Sąd podkreśla, że postępowanie naprawcze, sprowadzające się do wydania decyzji na podstawie art. 51 p.b. jest dalszą częścią tzw. postępowania legalizacyjnego rozpoczętego wydaniem postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych (art. 50 p.b.). Decyzja zaskarżona została wydana z urzędu w zakreślonym, przepisem art. 51 ust. 1 p.b., terminie 2 miesięcy. Żadna ze stron postępowania (w tym jego uczestnicy) nie inicjowała jego podjęcia, ponieważ ten obowiązek wynikał dla organu nadzoru budowlanego z przepisu prawa. Uznanie przez organy (wskazanych przez skarżącego) podmiotów za uczestników postępowania nie wpływa na obowiązki inwestora, których nałożenie wynikało z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.

Stąd też, w/w uchybienie procesowe jako nieistotne, nie miało wpływu na wynik postępowania naprawczego.

Podsumowując, stwierdzić należy, że uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 2 miało uzasadnione przyczyny (o czym wyżej) i nastąpiło wskutek naruszenia prawa materialnego tj. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.

Natomiast pozostałe zarzuty skargi nie znalazły akceptacji składu orzekającego. W skardze wymienione zostały niemal wszystkie zasady postępowania administracyjnego, których naruszenia dopatruje się strona skarżąca (art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 k.p.a.), a w gruncie rzeczy istota sprowadzała się do naruszenia przepisów prawa budowlanego (art. 51 ust 1 pkt 3) czyli prawa materialnego a nie procesowego. Sąd nie zgadza się z zarzutem niewyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i w zw. z art. 77 k.p.a ?) ani też z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 i paragraf 3 k.p.a. Stan faktyczny był jasny i niesporny od początku postępowania. Natomiast sporna pozostała tylko jedna kwestia: nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Organ dokonał, w tym zakresie, niewłaściwej interpretacji art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. W tym zawierała się kwintesencja całej sprawy. Tymczasem, na krytykę zasługuje, zdaniem Sądu, rozwlekłość uzasadnienia skargi (25 stron), które w znacznej części nie dotyczy istoty sprawy, ale przekonuje o spełnieniu przesłanek decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Decyzja w tej materii nie stanowiła przedmiotu niniejszego postępowania. Podlegała kontroli sądowej ale w sprawie o sygnaturze II SA/Bk 40/19 (oczekuje w NSA na rozpatrzenie skargi kasacyjnej).

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się: kwota 500 zł – wpis sądowy, kwota 480 zł. - wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego i 17 zł. - opłata skarbowa od pełnomocnictwa.