Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 107/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. J. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2025 r. nr 165/2025/II w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 26 marca 2026 r., sygn. III SA/Łd 107/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił T. J. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2025 r. nr 165/2025/II w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Sąd stwierdził, że zasadniczo cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Zdaniem Sądu postanowienie, którego dotyczył wniosek skarżącego nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności), ponieważ przedmiotem skargi jest postanowienie, które zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada na stronę zobowiązaną żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw i obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wobec tego Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, a jego istnienie w obrocie prawnym nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, przez co nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, wstrzymanie wykonania postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2025 r. oraz połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawami o sygn. akt III SA/Łd 104/26, III SA/Łd 105/26 oraz III SA/Łd 106/26 na podstawie art. 111 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wobec tożsamości stanu faktycznego, podstaw prawnych oraz charakteru zarzutów podnoszonych w tych postępowaniach.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

I. Naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie może podlegać wstrzymaniu, podczas gdy postanowienie to wywołuje bezpośrednie skutki procesowe i materialnoprawne poprzez umożliwienie dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz stosowania środków przymusu administracyjnego,

II. Naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie rzeczywistego ryzyka wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności:

( nieodwracalnych skutków zdrowotnych związanych z wykonaniem świadczenia medycznego,

( dalszych negatywnych skutków finansowych,

( możliwości prowadzenia dalszej egzekucji administracyjnej przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy,

III. Naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak należytej oceny materiału przedstawionego przez skarżącego, w szczególności dotyczącego:

( obciążonego wywiadu rodzinnego,

( wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych u rodzeństwa dziecka,

( ryzyka zdrowotnego wymagającego uprzedniej diagnostyki,

IV. Naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez przyjęcie nadmiernie formalistycznej wykładni przepisów proceduralnych skutkującej pozbawieniem skarżącego realnej i skutecznej ochrony tymczasowej,

V. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niewyjaśniającego w sposób wyczerpujący przyczyn odmowy ochrony tymczasowej oraz brak odniesienia się do istotnych argumentów podniesionych przez skarżącego.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu.

Postanowienie, o wstrzymanie którego wystąpił skarżący nie posiada waloru wykonalności. Nie nakłada bowiem na skarżącego żadnego obowiązku, ani nie też nie przyznaje mu żadnych praw. Wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie orzeka jedynie o oddaleniu zgłoszonego przez stronę zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych, a zatem ze swej natury nie posiada przymiotu wykonalności (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 21 maja 2026 r., sygn. akt II GZ 191/26, 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 565/15; 21 września 2023 r., sygn. akt II GZ 344/23; 18 października 2023 r., sygn. akt I GZ 299/23; 24 listopada 2023 r., sygn. akt III FZ 523/23; 29 listopada 2023 r., sygn. akt II GZ 440/23).

Skoro zaskarżone postanowienie nie posiada waloru wykonalności, to nie jest zasadne nawet przystępowanie do oceny zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem regulacja tego przepisu dotyczy wyłącznie aktów administracyjnych wykonalnych (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 stycznia 2018 r., sygn. II GSK 4162/17, 19 lutego 2009 r., sygn. II FSK 136/09).

Zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie podważa zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego zażalenie nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Uzasadnienie kontrolowanego postanowienia, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, albowiem zawiera wyjaśnienie podstaw podjętego rozstrzygnięcia – w szczególności Sąd wyjaśnił zasadność tezy o braku możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z powodu jego niewykonalności. Z tego powodu brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych twierdzeń zawartych we wniosku samo w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia, albowiem odniesienie się do nich nie było konieczne do rozpoznania przedmiotowego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.

Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., ponieważ uwzględniając treść i funkcję tego przepisu prawa, nie mógł on stanowić podstawy do przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu z wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

sentencji postanowienia.