Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 13 września 2018 r. sygn. akt II SA/Op 170/18 odrzucającego skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego z 28 marca 2017 r. Nr XXVII/307/2017 w przedmiocie wykonania planu gospodarki odpadami dla województwa postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z 13 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "spółka") na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego z 28 marca 2017 r., Nr XXVII/307/2017 w przedmiocie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028".

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że uchwałą Nr 2502/2016 z 16 sierpnia 2016 r., Zarząd Województwa Opolskiego przyjął projekt "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016 - 2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028", wraz z załącznikami, tj. planem inwestycyjnym, programem usuwania wyrobów zawierających azbest z terenu województwa opolskiego oraz prognozą oddziaływania na środowisko planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028.

Pismem z 7 września 2016 r. Spółka wniosła o ujęcie w "Planie gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028" projektu budowy instalacji termicznego przekształcania odpadów w Opolu o mocy przerobowej 110 tys. ton odpadów komunalnych frakcji palnych z mechanicznej obróbki zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów resztkowych, na działkach inwestycyjnych przy ul. [...].

Uchwałą z 24 października 2016 r. Nr 2787/2016, Zarząd Województwa Opolskiego przyjął projekt "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016 - 2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028", wraz z załącznikami. W załączniku nr 1 do planu wskazano, że zaplanowano cztery nowe instalacje do termicznego przekształcania odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych, w tym instalację zgłoszoną przez skarżącą Spółkę.

Następnie Zarząd Województwa Opolskiego przekazał projekt wojewódzkiego planu inwestycyjnego do zaopiniowania, a projekt inwestycyjny do uzgodnienia, Ministrowi Środowiska.

Uchwałą z 28 marca 2017 r., Nr XXVII/306/2017 Sejmik Województwa Opolskiego przyjął "Plan gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028". Ponadto uchwałą z 28 marca 2017, Nr XXVII/307/2017, Sejmik Województwa Opolskiego, uchwalił wykonanie "Planu gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016-2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028" (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2017 r. poz. 1243). Jako podstawę uchwały wskazano art. 9, art. 18 pkt 20 oraz art. 89 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 ze zm. – zwanej dalej "u.s.w.") oraz art. 38 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, art. 35 ust. 5a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987, ze zm.- zwanej dalej "ustawą o odpadach")

Pismem z 29 stycznia 2018 r., Spółka wezwała Sejmik Województwa Opolskiego do usunięcia naruszenia prawa. Spółka wskazała, że w uchwale w sprawie wykonania planu, nie uwzględniono instalacji objętej wnioskiem Spółki. Sejmik Województwa Opolskiego nie uwzględnił wezwania Spółki.

Spółka wniosła skargę na uchwałę z 28 marca 2017, Nr XXVII/307/2017 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że w celu skutecznego zaskarżenia uchwały w sprawie wykonania planu Spółka powinna wykazać, że zaskarżona uchwała Sejmiku Województwa Opolskiego z 28 marca 2017 r., Nr XXVII/307/2017, ingeruje w wyraźnie określony, indywidualny, konkretny, realny oraz osobisty interes prawny Spółki lub w takie samo uprawnienie. W ocenie Sądu I instancji, Spółka posiada w tej sprawie interes prawny, jednak nie doszło do jego naruszenia. Spółka wskazywała, że interes prawny wywodzi z art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.) w związku z art. 38a ustawy o odpadach oraz art. 22 Konstytucji RP. Podniosła, że brak włączenia zgłoszonej instalacji do uchwały w sprawie wykonania planu, skutkuje odmową wydania niezbędnych do budowy instalacji pozwoleń, o których mowa w art. 38a ustawy o odpadach, a uchwała podjęta z naruszaniem powyższych przepisów godzi w jej sferę prawną wywołując negatywne skutki w postaci ograniczenia lub uniemożliwienia realizacji uprawnień, przez nieproporcjonalne ograniczenie działalności gospodarczej przez Spółkę.

Sąd I instancji wskazał, że w załączniku do planu gospodarki odpadami, przyjętym uchwałą Nr XXVII/306/2017, zawarto m.in. wykaz regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tych regionów, do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn. W planie tym nie ujęto nowych instalacji do termicznego przekształcania odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych, pierwotnie wpisanych do projektu planu – w tym instalacji Spółki. Ponadto, w zaskarżonej uchwale w sprawie wykonania planu wymienione zostały te regionalne instancje do przetwarzania odpadów komunalnych, które zostały wymienione w uchwale w sprawie planu. Spółka jako podmiot uwzględniony wcześniej w projekcie planu gospodarki odpadami może swój interes prawny wywodzić z art. 38 lub art. 38a ustawy o odpadach. Spółka w żaden sposób nie wykazała jednak, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny wynikający z art. 38 ustawy o odpadach. Z treści art. 38a ustawy o odpadach wynika, że dotyczy on ujęcia instalacji w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, nie dotyczy natomiast uchwały w sprawie wykonania tego planu. W związku z powyższym zarzut dotyczący naruszenia przez organ tych przepisów mógł być skutecznie podniesiony w skardze na rozstrzygnięcie w przedmiocie podjęcia planu gospodarki odpadami a nie jego wykonania. Podjęcie uchwały w przedmiocie wykonania planu gospodarki odpadami stanowi konsekwencję uprzedniego podjęcia uchwały w przedmiocie przyjęcia tego planu, a zatem wszelkie zarzuty dotyczące zarówno przeprowadzonej procedury, braku uwzględniania wniesionych uwag mogą być skutecznie podnoszone w odniesieniu do pierwszej uchwały. W ocenie Sądu I instancji, powyższy przepis może być jedynie źródłem interesu prawnego podmiotu, który posiada instalację przeznaczoną do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, która nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Przedmiotem tej regulacji są wyłącznie instalacje przeznaczone do przetwarzania: zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych, przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania opadów komunalnych oraz pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. Powyższy przepis został dodany ustawą z 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 122). Z art. 4 ustawy nowelizującej wynika możliwość niestosowania art. 38a ustawy o odpadach, jeżeli budowę instalacji rozpoczęto przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed dniem 6 lutego 2015 r. Z uwagi na powyższe, art. 38a ustawy o odpadach mógł mieć zastosowanie także w przypadku Spółki, jednak Spółka nie podniosła naruszenia swojego interesu prawnego zastosowaniem tego przepisu.

Sąd I instancji stwierdził, że jeżeli w planie gospodarki odpadami oraz załączniku w postaci Planu inwestycyjnego, nie uwzględniono oczekiwanej przez Spółkę instalacji, może to powodować dla niej określone skutki ekonomiczne. Żaden przepis prawa nie gwarantuje jednak Spółce prowadzenia działalności w zakresie przez nią zamierzonym. Żaden przepis prawa nie przewiduje również obowiązku zamieszczenia w planie gospodarki odpadami przedsięwzięć, które Spółka chciałaby prowadzić w ramach Planu, nawet wówczas, gdy posiada stosowne pozwolenia na budowę odpowiednich instalacji, których jednak, w świetle załączonej dokumentacji, nie zaczęła realizować przed dniem 6 lutego 2015 r., co dawało jej swojego rodzaju "gwarancję" uwzględnienia planowanej instalacji w zaskarżonej uchwale w sprawie wykonania planu. Uchwała ta zawiera przepisy prawa miejscowego dotyczące wykonania planu gospodarki odpadami uchwalanego odrębną uchwałą. Wnosząc skargę na uchwałę w sprawie wykonania planu Spółka nieskutecznie podnosi zarzuty dotyczące bezpośrednio nieuwzględnienia jej instalacji w planie. Dopiero skuteczne zakwestionowanie planu mogłoby skutkować uznaniem naruszenia interesu Spółki także przez uchwałę w sprawie wykonania planu. Sąd I instancji nie miał natomiast możliwości dokonania kontroli uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego z 28 marca 2017 r., Nr XXVII/306/2017 w przedmiocie przyjęcia planu.

Sąd I instancji wyjaśnił, że uchwała w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami jest odrębnym aktem prawnym od samego planu, który ma charakter pewnego programu działania na danym obszarze w dziedzinie gospodarki odpadami, będąc skierowanym do organów administracji publicznej. Elementy składowe, jakie powinna zawierać ta uchwała wymienione zostały w art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach. W przedłożonym planie gospodarki odpadami dla województwa opolskiego na lata 2016 -2022 z uwzględnieniem lat 2023-2028, leżącym u podstaw podjęcia zaskarżonej uchwały, wskazano kryteria dla regionalnych instalacji przetwarzania odpadów komunalnych na podstawie których ustalono, które z funkcjonujących instalacji spełniają wymagania określone dla instalacji regionalnych. W zaskarżonej uchwale w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami, nie określano już kryteriów dla regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, natomiast określono regiony gospodarki odpadami komunalnymi oraz wskazano regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach. W zaskarżonej uchwale w sprawie wykonania planu wymienione zostały te regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które zostały wymienione w uchwale w sprawie planu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka.

W pierwszej kolejności Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "p.p.s.a.") przez oddalenie skargi, pomimo, że kontrola legalności zaskarżonej uchwały, dokonana przez Sąd I instancji w ramach "art. 134 ust. 1" p.p.s.a., zawiera błędy w zakresie oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. W ocenie Spółki, ocena ta nie uwzględnia zgłoszonych przez Spółkę zarzutów naruszenia przez Sejmik Województwa Opolskiego przepisów prawa procesowego i materialnego.

Po drugie, art. 134 § 1 w związku z art. 153 p.p.s.a., wobec braku dokonania "oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sejmiku Województwa Opolskiego poza granicami zarzutów i wniosków skarżącego". Zdaniem Spółki, Sąd I instancji powielił jedynie stanowisko Sejmiku Województwa Opolskiego, co doprowadziło do braku skontrolowania aktu poza granicami zakreślonymi w skardze.

Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, niezastosowanie art. 90 u.s.w. wobec braku stwierdzenia braku legitymacji procesowej Spółki do wniesienia skargi. Zdaniem Spółki, wykazało ona naruszenie interesu prawnego przez wydany akt prawa miejscowego. Naruszenie powyższego przepisu polegało także na stwierdzeniu braku wykazania przez Spółkę "prawdopodobnego związku funkcjonalnego o charakterze materialnoprawnym" między obowiązującą normą materialnego prawa administracyjnego, a sytuacją prawną Spółki. Spółka wskazała, że na skutek zaskarżonej uchwały uniemożliwiono jej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gospodarki odpadami.

Po drugie, niezastosowanie art. 38a ustawy o odpadach w związku z art. 90 u.s.w. na skutek stwierdzenia przez Sąd I instancji braku interesu prawnego Spółki. W ocenie Spółki, brak włączenia zgłoszonej przez nią instalacji do "Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami" skutkował odmową wydania niezbędnych do budowy instalacji pozwoleń. Oznacza to, że uchwała stanowiąca przedmiot kontroli Sądu I instancji godzi w sferę prawną Spółki, wywołując negatywne skutki w postaci "uniemożliwienia realizacji uprawnień poprzez nieproporcjonalne ograniczenie działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę".

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo Opolskie wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny Spółki w rozumieniu art. 90 ust. 1 u.s.w. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że do tego rodzaju naruszenia w tej sprawie nie doszło. Stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących obligowało Sąd I instancji do zastosowania art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. i odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 u.s.w., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia – zaskarżyć ten przepis do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że badając w tej sprawie legitymację Spółki należało brać pod uwagę aktualny interes prawny, gdyż prawo do zaskarżenia przedmiotowej uchwały przysługuje temu podmiotowi, który wykaże się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego jak i uprawnienia jest bowiem norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja) mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko materialnego prawa administracyjnego). Z tych względów podstawę legitymacji procesowej strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu. Ustalenie interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, która polega na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Stąd interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu wyznaczonej normami prawnymi, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy też wolności prawnie chronione. Ponadto kryterium posiadania interesu prawnego ma charakter materialnoprawny jak i wymaga ustalenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowaną w skardze do Sądu I instancji uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego. Dlatego też posiadanie interesu prawnego także w tej sprawie oznacza powołanie się na przepisy prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Ponadto powinien to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Oznacza to również, że istotą takiego interesu prawnego zawsze jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego czyli taką normą, którą można wskazać za jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swój interes prawny. Dlatego też ustalenie istnienia interesu prawnego ma na celu ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązująca normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Chodzi tu oczywiście o interes prawny, a nie faktyczny, ponieważ musi zachodzić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony, a wynikiem postępowania. Stąd przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które toczy się na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w. ma ten, czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną do Sądu I instancji uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego. Należy także podkreślić, że podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień danego podmiotu. Przyznanie statusu strony w postępowaniu sądowym oznacza posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, lecz dopiero naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia jako podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Dlatego też słusznie w tej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Należy podkreślić, że naruszenie interesu prawnego podmiotu, który wnosi skargę musi mieć także charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny.

Kluczowym zarzutem skargi kasacyjnej jest w tej sprawie zarzut naruszenia art. 38a ustawy o odpadach, bowiem na podstawie tego przepisu Spółka wywodzi naruszenie jej interesu prawnego przez przyjęcie zaskarżonej uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Uzasadnienie skargi kasacyjnej prowadzi jednak do wniosku, że Spółka pomija specyfikę planowania gospodarki odpadami przez województwa na podstawie przepisów ustawy o odpadach. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w pierwszej kolejności województwo przyjmuje plan gospodarki odpadami na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy o odpadach. Jest to akt kierownictwa wewnętrznego, który jednak w określonych sytuacjach faktycznych i prawnych może podlegać zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wojewódzkim planie gospodarki odpadami wskazuje się obligatoryjnie regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn (art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy o odpadach). Ponadto, wraz z uchwaleniem wojewódzkiego planu gospodarki odpadami sejmik województwa podejmuje uchwałę w sprawie jego wykonania (art. 38 ust. 1 ustawy o odpadach). Jest to akt prawa miejscowego, który ma charakter "wykonawczy" wobec wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, a jego skuteczne zaskarżalnie, podobnie jak w przypadku uchwały, o której stanowi art. 36 ust. 2 ustawy o odpadach, uzależnione jest od wykazania naruszenia interesu prawnego. Zgodnie z art. 38a ustawy o odpadach, jeżeli instalacja, przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji.

Norma z art. 38a ustawy o odpadach odnosi się wyraźnie do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, a nie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Odmowa wydania decyzji o określonej treści jest zatem skutkiem braku ujęcia danej instalacji w uchwale w sprawie planu, a nie uchwale w sprawie wykonania planu. Tymczasem w skardze kasacyjnej Spółka zdaje się nie dostrzegać tej różnicy zamiennie odnosząc się zarówno do uchwały w sprawie planu, jak i uchwały w sprawie jego wykonania, pomimo, że tylko druga z nich została zaskarżona w tej sprawie. Brak ujęcia planowanej przez Spółkę instalacji w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jest konsekwencją braku jej ujęcia w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Oznacza to, że ewentualne negatywne konsekwencje dla Spółki, wynikające z art. 38a ustawy o odpadach, mogą mieć swoje źródło w wojewódzkim planie gospodarki odpadami i to ta uchwała powinna być przedmiotem skargi w oparciu o tak sformułowany zarzut naruszenia interesu prawnego. Natomiast w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy norma z art. 38a ustawy o odpadach nie mogła stanowić materialnoprawnej podstawy zaskarżenia uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, ponieważ nie mogła ona stanowić źródła naruszenia interesu prawnego Spółki. Z tego powodu zarzut naruszenia art. 38a ustawy o odpadach nie zasługiwał na uwzględnienie.

Uzasadnienia nie znajdowały również pozostałe zarzuty kasacyjne. Przede wszystkim Sąd I instancji nie stosował art. 151 p.p.s.a., ponieważ skarga nie została oddalona, tylko odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Ponadto, błędnego zastosowania art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w ogóle nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej. Sąd I instancji nie stosował również art. 134 § 1 p.p.s.a. (błędnie powoływanego w skardze kasacyjnej również jako "art. 134 ust. 1"), ponieważ wojewódzki sąd administracyjny może zastosować ten przepis rozpoznając skargę, a więc skargę dopuszczalną, do której wniesienia strona posiada legitymację procesową. W tej sprawie skarga została odrzucona i nie doszło do jej merytorycznego rozpoznania. Sąd I instancji ocenił jedynie (i była to ocena prawidłowa), że Spółka nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Jedynie na marginesie zauważyć należy, że art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy do kwestionowania stanu faktycznego sprawy przyjętego jako podstawa rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji. Przepis ten dotyczy bowiem granic orzekania przez ten Sąd. Z podobnych względów zastosowania w tej sprawie nie znajdował powołany jako zarzut kasacyjny art. 153 p.p.s.a. Ponadto, zarzut ten nie został szerzej uzasadniony, poza powołaniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2017 r. w sprawie I GSK 1413/15, która w żaden sposób nie odnosi się do stanu faktycznego i prawnego tej sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 90 u.s.w., błędnie powołanego bez wskazania właściwej jednostki redakcyjnej. Jak już wyżej wskazano, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że w tej sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego Spółki przez uchwalenie zaskarżonej uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób jednoznaczny wynika, że Sąd I instancji nie kwestionował interesu prawnego Spółki, lecz jego naruszenie w rozumieniu art. 90 ust. 1 u.s.w. oraz art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.