Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. i L. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Wojewoda L. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R. i . W. od decyzji Starosty P. z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie "[...]" M. B. P. pozwolenia na budowę budynku usługowego – stacji diagnostycznej kontroli pojazdów do 3,5 t i elektroniki samochodowej, na działce nr [...], położonej przy ul. P. w P. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

M.B. w dniu 23 grudnia 2008 r. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do usunięcia braków i uchybień wniosku w terminie 7 dni.

Uwzględniając wniosek inwestora, organ postanowieniem z dnia [...]., nr [...], zawiesił postępowanie, a po jego podjęciu postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], ocenił uzupełnioną dokumentację i decyzją z dnia [...] r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania R. i L. W., decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił decyzję Starosty P. z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na uchybienia w projekcie zagospodarowania działki.

W prowadzonym ponownie postępowaniu Starosta P., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku oraz usunięcia nieprawidłowości w złożonych dokumentach i kolejnym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], zobowiązał inwestora do złożenia prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzgodnienia projektu zagospodarowania działki z Zespołem [...]w P. w zakresie wprowadzonych zmian w sieci uzbrojenia terenu.

Po spełnieniu przez inwestora wymogów nałożonych powyższymi postanowieniami Starosta P. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznaniu się z aktami sprawy, a następnie decyzją z dnia [...] r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji R. i L. W. domagając się uchylenia decyzji zarzucili, że miejscowy plan zagospodarowania wyklucza budowę stacji usług samochodowych i podtrzymali zarzuty swego poprzedniego odwołania. Zdaniem skarżących, Dyrektor [...] nie ma uprawnień do udzielania zgody na objęcie działki leżącej w pasie drogowym strefą badania akustycznego pojazdów przewidzianą w przedłożonych projektach.

Wojewoda L. utrzymując w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. podniósł, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza spełnienie przez inwestora wszystkich wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ analiza dołączonego do wniosku projektu budowlanego wykazała, że w sprawie wszystkie te wymogi zostały spełnione należało, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 tej ustawy, wydać pozwolenie na budowę. Organ pierwszej instancji omówił kwestie podnoszone przez odwołujących się.

Argumenty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut o naruszeniu ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.

W § 20 ust. 1 rozdziału 3 uchwały Nr VI/40/07 Rady Miasta P. z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Pobrzeża W. – Cz. A" w P. , dopuszczono dla terenu oznaczonego symbolem 17 MW/MN/U, na którym położona jest objęta inwestycją działka nr ewid. [...]/14, wprowadzenie usług nieuciążliwych jako wbudowanych w obiekty mieszkalne lub wolnostojące. Planowanej usługi nie można ocenić jako uciążliwej (brak zapisów w stosownych rozporządzeniach, a jej ulokowanie w budynku wolnostojącym usytuowanym bezpośrednio przy granicy działki jest zgodne z § 7 rozdziału 2 i § 20 rozdziału 3 planu). Plan nie wprowadza również żadnych obostrzeń dla rodzaju usług związanych ze wspomnianym w wystąpieniach odwołujących się zabytkiem. Cytowany w odwołaniu zakres usług odnosi się, zgodnie z § 1 rozdziału 2 planu, do terenów usługowych oznaczonych symbolem U, a nie symbolem 17 MW/MN/U.

Zaproponowane rozwiązania materiałowe ściany przy granicy z działką nr ewid. [...] spełniają wymagania techniczne określone § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery (ten materiał przewiduje projekt), cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Nie można zgodzić się z zarzutem odwołania, że ściana ta posiada otwory okienne.

Przedłożony projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów oraz planu w kwestiach powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, ilości miejsc parkingowych. Przepis § 20 ust. 2 rozdz. 3 planu, wymaga utrzymania minimum 30% udziału powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do niezabudowanej części terenu, a nie do całości terenu działki nr ewid. [...]/14.

Zaprojektowana na 5,00 m szerokość drogi dojazdowej, która stanowi również drogę pożarową, spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

Wbrew twierdzeniom odwołania zarządca drogi jest właściwy do wyrażenia zgody na wyznaczenie strefy badania akustycznego pojazdów, wchodzącej na działkę pozostającą w jego zarządzie.

Opracowanie projektowe zostało wykonane przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia i wpisanych na listę członków izby samorządu zawodowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnieśli R. i L. W. domagając się uchylenia:

- decyzji Starosty P. z dnia [...] r.,

- decyzji Wojewody L. z dnia [...] r.,

- decyzji Starosty P. z dnia [...] r.,

- decyzji Wojewody L. z dnia [...] r.,

to jest wszystkich decyzji zapadłych w niniejszej sprawie.

W ocenie skarżących wszystkie wydane w sprawie decyzje są "nieważne" i dlatego powinny zostać uchylone.

Decyzja z dnia [...] r. jest nieważna, gdyż wydano ją z datą wsteczną, to jest dnia [...] r.

Decyzja Wojewody L. z dnia [...] r. jest wadliwa, gdyż z naruszeniem art. 138 § 2 kpa narzuciła organowi pierwszej instancji sposób rozstrzygnięcia, pozbawiając go swobody przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Starosta decyzją z dnia [...] r. wydał pozwolenie na budowę, gdyż wiązało go rozstrzygnięcie Wojewody o zgodności projektu z § 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie związanie naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżących, w sprawie nie został ustalony stan prawny działki nr ewid. [...], przeznaczonej pod parking i zewnętrzne stanowisko do pomiaru akustyki pojazdów. Działka ta leży w ciągu ul. P., a ulica ta jest drogą krajową nr 12 (§ 35 planu) na trasie L. – P. – R. Zarządcą drogi jest zatem Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, która nie brała udziału w postępowaniu. Zarząd Dróg Miejskich i jego Dyrektor nie miał żadnych uprawnień w tym postępowaniu, który nie będąc właścicielem działki (pasa drogowego) nie jest uprawniony do opiniowania ani wyrażania zgody na obciążanie nieruchomości prawem do zabudowy.

Skarżący zarzucili także, iż wbrew postanowieniom planu zagospodarowania terenu, wbrew treści art. 5 Prawa budowlanego, wbrew zasadom bezpieczeństwa i zdrowemu rozsądkowi, na sąsiedniej działce utrzymuje się samodzielną stację LPG – gazu płynnego, ze skierowaniem cystern dostarczających gaz, przez przedmiotową nieruchomość inwestycyjną z funkcjonującym sklepem "B.", z projektowaną stacją obsługi pojazdów oraz w związku z ruchem pojazdów i ludzi do budowanego budynku wielorodzinnego na działce, na której jest stacja [...].

W skardze zakwestionowana została prawidłowość opinii przeciwpożarowej i uzgodnienie zjazdu na działkę objętą inwestycją z niewłaściwym zarządcą drogi.

W ocenie skarżących, na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczalna jest lokalizacja tylko usług wbudowanych i tylko wymienionych w rozdziale 2 § 1 planu. Ograniczenie zakresu usług dotyczy bowiem wszystkich części terenu oznaczonym literą "U" oraz literą "U" wraz z innym literami, gdyż inne rozumienie ograniczeń wynikających z planu, prowadziłoby do możliwości lokalizowania na terenie oznaczonym symbolem 17 MW/MN/U każdego rodzaju usług (stacji benzynowych, stacji gazu, stacji obsługi pojazdów, zakładów usług produkcyjnych, baz komunikacji samochodowej, baz maszyn rolniczych, magazynów itp.). Ponadto skarżący podnieśli, że usługi powinny być nieuciążliwe, a więc ich uciążliwość nie powinna przekraczać granic działki inwestora.

Uciążliwość badań akustycznych pojazdów i badań pracy silników pojazdów nie tylko przekracza granicę działki inwestora, ale zlokalizowana jest poza działką, to jest w pasie drogowym (działka nr ewid. [...].

Kolejnym naruszeniem prawa jest, w ocenie skarżących, okoliczność, że w projekcie przebudowy pawilonu handlowego "B." przewidziano 16 wymaganych miejsc parkingowych, a w projekcie stacji kontroli pojazdów (na tej samej działce nr [...] przewidziano 5 stanowisk dla stacji diagnostycznej i 13 dla sklepu wielobranżowego. Zatem brak jest wymaganej ilości miejsc parkingowych. Liczba 14 miejsc parkingowych w projekcie stacji nie może być brana pod uwagę, bo w miejscowym planie zagospodarowania teren pasa drogowego nie jest oznaczony jako parking.

Budowa stacji na terenie vis-a-vis kaplicy pałacowej wzniesionej w 1803 r., burzy istniejący ład architektoniczny zabytkowej części miasta P., utrzymany w typie zabudowy małomiasteczkowej. Najstarsza część miasta objęta jest ochroną i opieką konserwatora zabytków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że oczywista omyłka w dacie zaskarżonej decyzji sprostowana została postanowieniem Wojewody L. z dnia [...] r. Ponadto wskazana działka nr ewid. [...] wchodzi w skład pasa drogowego ul. P., która od dnia 17 listopada 2008 r. ma status drogi gminnej i podlega Zarządowi Dróg Miejskich w P. Podstawę zmiany kategorii stanowił art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych.

Zarządca drogi wyraził zgodę na wprowadzenie strefy do badania akustycznego na tę działkę. Zaskarżona decyzja obejmuje pozwoleniem na budowę wyłącznie działkę nr ewid. [...], a zatem oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane dotyczyło tylko tej działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem podejmowanych przez organy rozstrzygnięć, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada jedynie, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja Wojewody L. z [...] r. prawa nie narusza.

Za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący wydania tej decyzji z datą wsteczną.

Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących R. i L. W. od decyzji Starosty P. z dnia [...] r., nr [...]. Jest zatem rzeczą oczywistą, że organ odwoławczy wydał ją w dniu [...] r., a nie [...] r. Opatrzenie decyzji błędną datą było wynikiem oczywistej omyłki, a nie "wydanie jej z datą wsteczną", aby objąć zakresem jej obowiązywania okres uprzedni.

Przepis art. 113 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Działając na podstawie tego przepisu Wojewoda L. postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], sprostował z urzędu oczywistą omyłką w zaskarżonej decyzji w zakresie błędnego zapisu daty (zamiast "L., [...] r.," winno być "L., [...] r.").

Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...]r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie M. B. "[...]" P. pozwolenia na budowę budynku usługowego – stacji diagnostycznej kontroli pojazdów do 3,5 t i elektroniki samochodowej na działce nr ewid. [...], przy ul. P. w P.

Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań i z kolei, nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni.

Przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) obliguje organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub z terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z ust. 4 tego przepisu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W rozpatrywanej sprawie organy administracji obu instancji uznały, iż inwestor wypełnił wszystkie powyższe warunki.

Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne to budowa budynku usługowego – stacji diagnostycznej kontroli pojazdów do 3,5 ton oraz elektroniki samochodowej na działce nr ewid. [...] w P.

Zarzut skarżących, co do sprzeczności tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w ocenie Sądu jest niezasadny.

Na obszarze wnioskowanej inwestycji obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego terenu "Pobrzeżu [...] część A", uchwalony przez Radę Miasta uchwałą z dnia 22 lutego 2007 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z 2007 r., Nr 91, poz. 1860. W świetle treści tego planu działka nr ewid. [...] położona jest na terenie mieszkalnictwa o wysokiej intensywności zabudowy z dopuszczeniem mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy i usług, oznaczonym symbolem "MW/MN/U".

Zgodnie z § 20 ust. 1 lit. a", "c" i "d" planu, na terenie tym dopuszczalna jest zabudowa wolnostojąca i szeregowa, dopuszczalne jest wprowadzanie usług nieuciążliwych jako wbudowane w obiekty mieszkalne lub wolnostojące, a obiekty mogą być realizowane także w granicach działek oraz w odległości mniejszej niż 3,0 m od granic działek.

Wbrew twierdzeniom skarżących, przedmiotowa stacja obsługi pojazdów nie należy do obiektów uciążliwych dla środowiska. Tego typu stacje nie znajdują się w wykazie obiektów objętych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Żadne inne przepisy aktualnie obowiązujące nie nakazują traktowania wnioskowanej inwestycji jako obiekt uciążliwy dla środowiska.

Niezasadny jest także zarzut skarżących, iż zaskarżona decyzja – wbrew treści planu miejscowego – nie potraktowała ulicy P. jako drogi krajowej, a co za tym idzie błędnie uznała za zarządcę tejże drogi Zarząd Dróg Miejskich w P. zamiast Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad. Jakkolwiek w dacie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (26 czerwca 2007 r.) zgodnie z § 35 planu ulica P. w P. figurowała w planie jako droga krajowa klasy "GP", to utraciła ona status drogi krajowej w związku z wybudowaniem nowej drogi (obwodnicy) na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i od dnia 17 listopada 2008 r. jako droga gminna podlega Zarządowi Dróg Miejskich w P.

Według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych (Dz. U. Nr 59, poz. 371) w powiecie P. (gminie i mieście P. ) status drogi krajowej mają obecnie (także w dacie wydania zaskarżonej decyzji) obwodnica, Aleja [..], ulica P. i ulica L.

Z powyższego wynika, iż dołączone do wniosku uzgodnienia i opinie pochodziły od właściwego zarządcy drogi i nie było podstaw prawnych, aby – zgodnie z żądaniem skarżących – za stronę postępowania uznać Generalną Dyrekcję [...].

Nieuzasadnionym jest zarzut skargi dotyczący braku podstaw do lokalizacji stacji obsługi pojazdów na terenie położonym naprzeciw zabytkowej kaplicy pałacowej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza żadnych ograniczeń ani konieczności uzgodnień związanych z działalnością inwestycyjną na działkach sąsiadujących z zabytkiem. Organy właściwe do wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę muszą kierować się wyłącznie przepisami prawa i nie mogą brać przy tym pod uwagę ograniczeń nie wynikających z przepisów.

Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia zawiera rozwiązania zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak również z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi usytuowania obiektu w granicy działki (§ 7 pkt 6), linii zabudowy (§ 20 pkt 5 lit. "f"), obsługi komunikacyjnej (§ 20 ust. 2 lit. "a"), utrzymania wielkości udziału powierzchni biologicznie czynnej (§ 20 ust. 2 lit. "a" planu).

Podniesiony w skardze zarzut wadliwości "opinii o bezpieczeństwie dla ludzi przed wybuchem i pożarem i przed ruchem pojazdów", skarżący wiążą z nieracjonalnością usytuowania w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej stacji LPG gazu płynnego z dwoma zbiornikami naziemnymi i sklepu samoobsługowego "B." przedmiotowej stacji obsługi pojazdów i budowanego wielorodzinnego budynku.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania o prawidłowości realizacji obiektów nie objętych postępowaniem administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją.

Przedmiotowa stacja obsługi pojazdów posiada zaprojektowaną drogę przeciwpożarową odpowiadającą wymogom rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 121, poz. 1139). Projekt obiektu został pozytywnie uzgodniony przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych w dniu 22 stycznia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niezapełnienia w zatwierdzonym projekcie dostatecznej ilości miejsc parkingowych wskazać należy, że § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275) wymaga zapewnienia przez stację kontroli pojazdów możliwości zaparkowania pojazdów oczekujących na badanie techniczne co najmniej 4 miejsc dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony.

Projekt przedmiotowej stacji przewiduje 5 miejsc dla budynku stacji i 12 miejsc dla budynku usługowego (sklepu), a ponadto w pasie drogowym przylegającym do działki inwestora istnieje 14 miejsc postojowych.

Zarzut skargi, że nie wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane w stosunku do działki nr ewid. [...]/5 stanowiącej pas drogowy winno uniemożliwiać uzyskanie przez niego pozwolenia na budowę, należy uznać za nietrafny. Zaskarżoną decyzją udzielone zostały bowiem pozwolenia na budowę wyłącznie na działce nr ewid. [...]/14.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że inwestor uzyskał zgodę Prezydenta Miasta P. na korzystanie z części parkingu znajdującego się na działce nr ewid. [...], celem doraźnego dokonywania pomiarów akustycznych pojazdu. Urządzenie "stanowiska akustycznego" nie wiąże się z wykonywaniem jakichkolwiek robót budowlanych. Pomiary akustyczne pojazdu mogą być bowiem dokonywane w sytuacji zaparkowania samochodu w dowolnym miejscu.

Dla oceny zaskarżonej decyzji nie ma zatem znaczenia okoliczność cofnięcia M. B. zgody na funkcjonowanie stanowiska akustycznego na parkingu w pasie drogowym.

Ubocznie należy zauważyć, że decyzja Prezydenta Miasta P. cofająca uzgodnienie w tym zakresie z dnia 27 stycznia 2010 r. wydana została w dniu 29 lipca 2010 r., to jest po wydaniu zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę dnia 21 maja 2010 r. Skarżący odwołał się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Z powyższych względów, Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Sąd nie oceniał natomiast decyzji Starosty P. z dnia [...] r. i Wojewody L. z dnia [...] r. objętych skarga.

Decyzja Starosty P. z dnia [...] r., nr [...], została bowiem w wyniku uwzględnienia odwołania skarżących R.i L. W., wyeliminowana już z obrotu prawnego decyzją Wojewody L. z dnia [...]r., nr [...].

Decyzja Wojewody L., jako satysfakcjonująca skarżących, bo uwzględniająca ich żądanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji nie została zaskarżona do sądu administracyjnego w przewidzianym prawem terminie.

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą także przesłanki do zastosowania art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.