Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Jolanta Bożek (spr.), Asesor WSA Andrzej Kania, Protokolant Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2007 r sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych; oddala skargę

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...]stycznia 2006 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływany dalej jako "Prezes Zakładu"), w wyniku złożonego przez M. B. – Skarżącego w niniejszej sprawie, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływanego dalej jako "Zakład") nr [...] z dnia [...].09.2005 r., którą to decyzją odmówiono umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. wystąpił o umorzenie ww. należności.

Wniosek swój umotywował trudną sytuacją materialną oraz pogarszającym się stanem zdrowia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż jego renta z tytułu umiarkowanej niepełnosprawności w wysokości [...] zł brutto jest objęta egzekucją komorniczą. Ponadto dłużnik wskazał, iż korzysta z pomocy materialnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S. w postaci zasiłków.

W dniu [...] września 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję, nr

[...] mocą, której odmówił M. B. umorzenia zaległości za okres od czerwca 1997 r. do grudnia 1997 r. z tytułu nieopłaconych składek w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami wyliczonymi na dzień [...].08.2005 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w okresie od [...].04.1990 r. do [...].12.1997 r. Ponadto ustalono, iż od [...] czerwca 2000 r. zainteresowany jest uprawniony do świadczeń rentowych. Wobec dłużnika wszczęta został egzekucja z w/w świadczenia na pokrycie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne. W okresie od listopada 2003 r. do sierpnia 2005 r. w ramach prowadzonej przez komornika sądowego egzekucji na konto wierzyciela wpłynęło 5 wpłat w wysokości [...] zł każdą.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny sprawy uznano, iż przedstawiona powyżej sytuacja finansowa wnioskodawcy nie spełnia przesłanek zawartych w art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. z 1998 r. Nr 137, poz. 887 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.s.u.s.") oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. ( Dz. U. Nr 141, poz. 1365 ).

Organ zaznaczył ,iż decyzje w zakresie umarzania należności Zakładu z tytułu składek na ubezpieczenie mają charakter uznaniowy. Zakład podkreślił, iż rozstrzygnięcie to zależy od indywidualnych okoliczności sprawy ocenianych przez pryzmat warunków koniecznych do umorzenia to jest całkowitą nieściągalność lub ważny interes osoby zobowiązanej oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. Wierzyciel zaznaczył, iż Zakład podejmując decyzję w przedmiocie umorzenia musi uwzględniać stan finansów ubezpieczeń społecznych, a także ważny interes strony. Umorzenie zaległości z tytułu składek na ubezpiecznie społeczne mieści się w tzw. Uznaniu administracyjnym i winno być traktowane jako wyjątkowe uregulowanie na gruncie obowiązujących przepisów, gdyż zasadą jest płacenie składek. W związku powyższym w ocenie Zakładu okoliczności w oparciu o które wydano przedmiotową decyzję nie uzasadniają umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Ponadto Zakład wskazał, iż należność z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne objęta jest 10 letnim terminem przedawnienia, informując, iż dłużnik po spełnieniu określonych warunków ma możliwość zawarcia z Zakładem układu ratalnego.

Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. M. B. zwrócił się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wniosek dłużnik umotywował trudną sytuacją finansową oraz problemami zdrowotnymi.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu [...] z dnia [...] września 2005 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ rentowy wskazał na uznaniowy charakter decyzji o umorzeniu należności przez Prezesa ZUS. Organ odwoławczy zaznaczył, iż wystąpienie przesłanek nie stanowi automatycznie podstawy do umorzenia, ponieważ decyzja w tym zakresie podejmowana jest po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy w tym również w kontekście stanu finansów ubezpieczeń społecznych. Organ II instancji podkreślił, iż nawet w obiektywnie trudnej sytuacji wnioskodawcy Zakład nie jest zobligowany do umarzania zaległości. Prezes ZUS wskazał, iż wobec dłużnika prowadzona jest skutecznie egzekucja ze świadczenia rentowego dłużnika. Organ II instancji zaznaczył ,iż biorąc pod uwagę 10 letni okres przedawnienia należności nie wykorzystano wszystkich możliwości związanych z ich dochodzeniem w tym możliwości zawarcia układu ratalnego i rozłożenia zaległości na raty.

Na powyższą decyzję zainteresowany złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 28 ust 3a u.s.u.s.

- art. 17 ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 241, poz. 2074 ze

zm.)

- art. 6,7,8,9, 11 kodeksu postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U 2000 nr 98,

poz. 1071) dalej jako kpa

- art. 2 i 7 kpa w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP

W uzasadnieniu skargi dłużnik wskazał, iż w decyzji organu I i II instancji brak jest podstawy prawnej w postaci przepisu Art. 17 ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 241, poz. 2074 ze zm.)

W ocenie skarżącego przepis Art. 17 ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 241, poz. 2074 ze zm.). jest szczególną regulacją prawną i winien być zastosowany w rozpatrywaniu jego sprawy. Zdaniem skarżącego brak powołania w wydanych decyzjach art. 17 w/w ustawy jest naruszeniem art. 107 kpa . Skarżący wskazał iż stan jego zdrowia uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia.

Skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja nie wskazuje dlaczego nie występują w jego sprawie przesłanki zawarte w art. Art. 17 ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 241, poz. 2074 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

Skarżący zaznaczył, iż wskazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez organ rentowy możliwość zawarcia układu ratalnego jest w jego sytuacji pozorna.

Ponadto zainteresowany zarzucił dowolność zaskarżonej decyzji poprzez brak prawidłowego uzasadnienia, w tym brak rozważań co do zaistnienia okoliczności uzasadniających umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek. W ocenie dłużnika zaskarżona decyzja narusza art. 6,7, 8 i 80 kpa oraz art. 7 i 8 Konstytucji RP.

Zainteresowany podniósł, iż brak rozważań co do interesu zobowiązanego narusza art. 5 i art. 38 oraz art. 68 Konstytucji RP. Skarżący zaznaczył, iż jego zobowiązanie wobec Zakładu stanowi tylko ułamkową część promila całego Funduszu ZUS. Powołując się na treść art. 32 konstytucji RP wskazał, iż zawarta w tym przepisie zasada równości wobec prawa oznacza równe traktowanie przez władze publiczne zarówno przez nakładanie na obywateli obowiązków jak i realizację przez państwo praw obywatelskich.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ II instancji zaznaczył, iż w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki umorzenia zaległości z tytułu nieopłaconych składek, gdyż nie występuje ich całkowita i trwała nieściągalność. Organ wskazał, iż wobec wnioskodawcy prowadzona jest skutecznie egzekucja ze świadczenia rentowego. Prezes ZUS zaznaczył, iż stan majątkowy i rodzinny skarżącego, jak również jego sytuacja zdrowotna mimo że nie są najlepsze nie uzasadniają w chwili obecnej umorzenia należności wobec ZUS, gdyż w ocenie organu nie są na tyle ważne aby uzasadniały umorzenie należności wobec wnioskodawcy. Organ odwoławczy podkreślił, iż umorzenie należności przez organ rentowy stanowi wyjątek od zasady powszechnego obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, który to wyjątek nie może być interpretowany rozszerzająco. Ponadto podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie wykorzystano wszystkich możliwości związanych z dochodzeniem należności wobec wnioskodawcy wskazując, na 10 letni okres przedawnienia a także na brak inicjatywy skarżącego w zakresie choćby częściowej spłaty zadłużenia poprzez zawarcie układu ratalnego. Organ rentowy podkreślił, iż za umorzeniem nie przemawia również stan finansów ubezpieczeń społecznych. Ponadto wskazano, iż w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie wniosku umożliwiono wnioskodawcy wypowiedzenie się odnośnie zgromadzonych dowodów, także, iż skarżący nie podniósł nowych okoliczności.

Organ rentowy odniósł się także do podnoszonych przez skarżącego zarzutów naruszenia Konstytucji RP wskazując, iż zarzuty te nie są uzasadnione Zdaniem organu Konstytucyjne prawa skarżącego do ochrony zdrowia i życia, są zapewnione przez wiele instytucji, czemu skarżący nie zaprzecza w treści skargi, opisując, iż korzysta z darmowego leczenia jak również opieki społecznej.

Organ rentowy podkreślił ,iż zaskarżona decyzja został wydana w imieniu prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego Dyrektorowi ZUS Oddział w S. Ponadto organ wskazał ,iż uprawnienie do ponownego rozpoznania sprawy wynika z kompetencji przyznanych Prezesowi ZUS zgodnie z nowelą art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych tj . ustawą z 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 9 sierpnia 2005 r., Nr 150, poz. 1248), która weszła w życie z dniem 24 sierpnia 2005 r.

W piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2006 r. skarżący podtrzymał w całości zarzuty zawarte w złożonej skardze.

Pismem z dnia 31 maja 2007 pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów art. 7,8,10. 77 i 107 kpa. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż wbrew art. 7 kpa organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy uznając, iż interes społeczny w postaci ,, stanu finansów publicznych całkowicie przeważa nad obiektywnie trudną sytuacją skarżącego. Ponadto wskazano ,iż decyzja została wydana za naruszeniem zawartej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez uwzględnienie tylko jednego interesu oraz nie ustosunkowanie się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 kpa poprzez niezapełnienie wzięcia czynnego udziału skarżącego w postępowaniu. Ponadto organ nie zebrał w sposób wyczerpujący dowodów w niniejszej sprawie, naruszając art. 77 kpa. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż organ nie przedstawił uzasadnienia faktycznego decyzji czym naruszył art. 107 § 3 kpa ograniczając się do lakonicznych i ogólnikowych stwierdzeń.

Pismem z dnia 20 czerwca 2007 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Granice niniejszej sprawy nakreślone zostały we wniosku Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2005 r., którym wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu zaległych składek wraz z odsetkami.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. W przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ustawodawca wskazał siedem przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek (treść tych przepisów przytoczona została w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji). Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. W uchwale z dnia 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285) Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że " (...) Przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może, ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone.". Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec skarżącego. Organ orzekający ustalił, iż wobec dłużnika wszczęta został egzekucja ze świadczenia rentowego na pokrycie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne. W okresie od listopada 2003 r. do sierpnia 2005 r. w ramach prowadzonej przez komornika sądowego egzekucji na konto wierzyciela wpłynęło 5 wpłat w wysokości [...] zł każda. Ponadto długi ustawowy 10 letni okres przedawnienia należności wskazuje na zasadność podejmowania przez ZUS dalszych czynności w celu ich dochodzenia od zobowiązanego. Nie było zatem pozbawione podstaw twierdzenia organu, iż w takim stanie rzeczy nie sposób przyjąć, że istnieje stan całkowitej nieściągalności, zwłaszcza, gdy organ prowadzi postępowanie egzekucyjne.

Tym samym nie jest dowolnym wniosek, iż stan majątkowy skarżącego w rozpoznanej sprawie nie jest taki, aby prowadził do pozbawienia możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych przy jakiejkolwiek spłacie istniejącego zadłużenia. Skoro organ jest władny w świetle prawa egzekwować na drodze przymusu administracyjnego (sądowego) określone kwoty, to tym bardziej należy przyjąć istnienie możliwości ich dobrowolnego uiszczania przez zobowiązanego. W tej sytuacji nie bez znaczenia jest również mocno akcentowana przez organy orzekające możliwość wystąpienia do Zakładu o zawarcie układu ratalnego, co bez wątpienia ma wpływ na wysokość odsetek ze względu na opłatę prolongacyjną, która jest o połowę niższa. Wprawdzie niniejsza sprawa dotyczy umorzenia należności, niemniej jednak brak podjęcia jakichkolwiek działań w zakresie zawarcia układu ratalnego przez skarżącego świadczy o niepodejmowaniu wszelkich możliwych starań zmierzających do zniwelowania istniejącego zadłużenia. W tej sytuacji nie jest także pozbawiony podstaw wniosek, iż skarżący może uiszczać należności z tytułu składek bez skutku o jakim mowa w analizowanym przepisie.

Wymaga podkreślenia, iż trudna sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego nie jest wystarczającym argumentem do wydania pozytywnej decyzji w zakresie umorzenia zaległych składek, gdyż powinien on wykazać odpowiednią starannością i zapobiegliwością by w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej regulować zobowiązania publicznoprawne jakimi są składki ubezpieczeniowe względem ZUS.

Należy wskazać, iż umorzenie należności przez organ rentowy stanowi wyjątek od zasady powszechnego obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, który to wyjątek nie może być interpretowany rozszerzająco.

Wobec powyższego Sąd nie mógł uwzględnić zarzutu, iż wadliwie oceniona została przez organy sytuacja wnioskodawcy. Ustalenia i wnioski, jakie przy wydawaniu decyzji poczyniono mieszczą się w ramach prawem przewidzianych, tak z punktu widzenia prawa procesowego, szczególnie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), jak i prawa materialnego. Brak istnienia przesłanek zawartych w ww. rozporządzeniu uniemożliwiał umorzenie należności.

Dla ścisłości dodać należy, że wskazane wyżej przepisy o umarzaniu należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne znajdowały odpowiednie zastosowanie także do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a także składek na ubezpieczenie zdrowotne (art. 32 u.s.u.s.).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze oraz w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 31 maja 2007 r. należy wskazać, iż podniesione zarzuty należy uznać za bezzasadne. Skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie podniósł nowych okoliczności, zaś postępowanie przeprowadzono w sposób wyczerpujący umożliwiając wnioskodawcy prawo do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, gwarantując skarżącemu zachowanie zasady czynnego udziału w postępowaniu. Organ w zaskarżonej decyzji rozważył interes społeczny oraz słuszny interes obywatela. Zaskarżona decyzja nie narusza także art. 107 § 3 kpa gdyż organ w dostateczny sposób uzasadnił zaskarżoną decyzję.

Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 17 ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw należy również uznać za nieuzasadniony. Należy zauważyć, iż przesłanką umorzenia należności z tytułu składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności jest ważny interes osoby zobowiązanej, który trzeba wiązać m.in. z sytuacją materialną osoby zobowiązanej, zaś okoliczności te zostały pomimo braku powołania w podstawie prawnej w/w przepisu wyjaśnione przez organ. W związku tym należy uznać, iż naruszenie to nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji.

Podnoszone przez zainteresowanego zarzuty oparte na naruszeniu konstytucji nie są uzasadnione. Konstytucyjne prawa skarżącego do ochrony zdrowia i życia są zapewnione przez instytucje takie jak m.in. Ośrodki pomocy społecznej, a także przez możliwość korzystania z bezpłatnej służby zdrowia , z których to świadczeń skarżący korzysta.

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, iż wniosek o umorzenie należności składkowych może być ponawiany i każdorazowo podlega ocenie organu rentowego – Zakładu. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskaniu nowych dowodów, skarżąca może ponownie wystąpić do Zakładu z wnioskiem o umorzenie należności i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ. Wydanie bowiem decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.