II SA/Wa 1722/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-12-18	
Data wpływu	2014-09-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Kołodziej /sprawozdawca/
Ewa Grochowska-Jung /przewodniczący/
Ewa Pisula-Dąbrowska	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	I OSK 1068/15	
Skarżony organ	Komisja Nadzoru Finansowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2014 nr 0 poz 782;  art. 1 ust. 1; art. 4 ust. 1 art. 6 ust. 1; art. 5 ust. 1; art. 3 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270;  art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej – oddala skargę –	
Uzasadnienie
We wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. M. F. zwrócił się do Komisji Nadzoru Finansowego o udzielenie wyjaśnień dotyczących wykładni prawa oraz o udostępnienie informacji publicznej w związku z planowanym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Planowane zamierzenie inwestycyjne realizowane byłoby przez powołaną w tym celu spółkę z ograniczoną odpowiedzialności.

Zgodnie z przyjętym założeniem, spółka działałaby w charakterze powiernika osób trzecich inwestując środki pieniężne w imieniu własnym, jednakże na rzecz (rachunek) osób trzecich. Na utworzonej w tym celu stronie internetowej spółka zamieszczałaby listę wybranych przez siebie potencjalnych projektów inwestycyjnych, z wyłączeniem inwestycji w instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Wnioskodawca wystąpił o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej stanowiska zajmowanego w ostatnich pięciu latach przez Komisję Nadzoru Finansowego (jak również Urząd Komisji Nadzoru Finansowego) w analogicznych sprawach, a nadto o doręczenie rozstrzygnięć (w szczególności decyzji) oraz innych pisemnych stanowisk (wystąpień) Komisji Nadzoru Finansowego (jak również Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego) w analogicznych sprawach.

W przypadku rozstrzygnięć dotyczących osób fizycznych wniósł o ich anonimizację.

W piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r. Komisja Nadzoru Finansowego poinformowała wnioskodawcę, iż żądane informacje wymagają dokonania stosownych analiz i w związku z tym stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosek zostanie rozpatrzony w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia.

Natomiast w piśmie z dnia 8 stycznia 2014 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni, że skierowane do niego żądanie udostępnienia informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż wnioskowane informacje spełniają kryterium informacji publicznej przetworzonej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie M. F. w piśmie z dnia 24 stycznia 2014 r. nie zgodził się z oceną Komisji, iż wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że informacja publiczna przetworzona to informacja, która nie istnieje w chwili złożenia wniosku i jest jakościowo nową informacją. Ponadto tzw. anonimizacja istniejących dokumentów (w tym również rozstrzygnięć), nie stanowi przetworzenia informacji publicznej.

Czynności konieczne do wykonania jego wniosku w zasadzie ograniczają się do skopiowania i przekazania istniejących dokumentów, a zatem nie mogą być klasyfikowane jako "przetworzenie" informacji publicznej.

Wnioskodawca stwierdził również, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przepisy Konstytucji RP (art. 2, art. 22), jak również Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gwarantują bowiem obywatelom swobodę działalności gospodarczej oraz działanie organów administracji publicznej w sposób przewidywalny i budzący zaufanie do organów władzy publicznej.

Jego zdaniem w interesie publicznym leży jak najszerszy dostęp do rozstrzygnięć organów administracji publicznej, w szczególności kiedy dotyczą one ograniczenia swobody działalności gospodarczej, dodatkowo sankcjonowanego bardzo wysokimi karami administracyjnymi, a nawet odpowiedzialnością karną. W interesie publicznym leży ponadto, aby przedsiębiorcy mogli przewidywać, czy dopuszczalne jest podjęcie przez nich określonej działalności gospodarczej i aby ich ocena miała poparcie w stanowiskach (wykładni prawa) właściwych organów.

Komisja Nadzoru Finansowego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej ze względu na brak szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej kwalifikowanej jako informacja publiczna przetworzona.

W uzasadnieniu podała, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obejmuje także prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie definiując przy tym pojęcia "informacji przetworzonej".

W jej opinii udostępnienie informacji publicznej przetworzonej sprowadza się na gruncie prawnym do udostępnienia takiej informacji publicznej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych działań, analiz, zestawień, usuwania informacji objętych ochroną prawną, zebrania lub zsumowania informacji znajdujących się w urzędzie, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie środków osobowych i finansowych.

Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia wspomnianych wyżej działań.

Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zakres żądanych informacji publicznych, w tym ich zróżnicowanie, faktyczny rozmiar czasowy (5 lat), a nadto konieczność dokonania przez organ złożonych działań przy uwzględnieniu kryterium dookreślonego przez wnioskodawcę, czyni z żądanej informacji informację publiczną przetworzoną.

Zatem jej udostępnienie winno być skorelowane ze szczególnie istotnym interesem publicznym.

Komisja stwierdziła, że podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności mogą wskazywać na istnienie po jego stronie interesu o charakterze prywatnym, lecz nie ma on związku z interesem publicznym o charakterze szczególnym. Pojęcie to nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane i pozostawia margines interpretacyjny podmiotowi dysponującemu informacją.

Dla oceny, czy istnieje szczególny interes publiczny, znaczenie ma obiektywna ocena intencji wnioskodawcy i wskazanego przez niego celu pozyskania danych, a nadto istota i charakter żądanych informacji.

Udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wtedy, gdy charakter i rodzaj żądanej informacji może mieć faktyczne znaczenie dla funkcjonowania struktur publicznych, w określonej dziedzinie życia społecznego lub też może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.

Organ podał, że sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie choćby z tego względu, iż wniosek dotyczy wąskiego i specjalistycznego wycinka zagadnień, które mają określone znaczenie dla niewielkiego kręgu podmiotów.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. F. zarzucił jej naruszenie:

1) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezzasadne uznanie, że wnioskowana informacji publiczna ma cechy informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu tego przepisu,

2) art. 16 ust. 1 ww. ustawy poprzez bezzasadne wydanie decyzji odmawiającej informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie wniósł o jej uchylenie oraz udzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem.

W uzasadnieniu wskazał, iż swoje szczegółowe stanowisko przedstawił w piśmie z dnia 24 stycznia 2014 r. i stanowisko to podtrzymuje.

Komisja Nadzoru Finansowego po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazała, iż w orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego.

Jej wytworzenie wymaga zatem przeprowadzenia czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste.

Powołując się na orzecznictwo stwierdziła ponadto, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku, może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich gromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie adresata wniosku środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania.

Organ wskazał, że podtrzymuje w tym zakresie swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] marca 2014 r., iż zakres żądanej informacji – zarówno analizowany w sensie przedmiotowym, jak i ze względu na okres objęty żądaniem – przesądza o uznaniu wnioskowanej informacji za informację przetworzoną. Jednocześnie podniósł, że z uwagi na zakres żądania należy uznać, iż nie jest to prosta kwerenda polegająca na zgromadzeniu i udostępnieniu konkretnych dokumentów. Zadośćuczynienie temu żądaniu oznacza konieczność uprzedniej merytorycznej analizy dużej liczby dokumentów z okresu pięciu lat w celu zidentyfikowania tych, które zawierają relewantne informacje według szerokiego i nieostrego kryterium merytorycznego podanego przez wnioskodawcę.

Ponadto wnioskodawca nie uwzględnia konieczności zidentyfikowania i wyłączenia z treści zbioru dokumentów tajemnic ustawowo chronionych.

Komisja podtrzymała także swoje stanowisko w odniesieniu do braku po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanych informacji. Ponownie powołała się na orzecznictwo w zakresie wykładni pojęcia "szczególnie istotnego interesu publicznego" i stwierdziła, iż informacja publiczna żądana przez wnioskodawcę dotyczy wyłącznie jego interesu i ma charakter ściśle partykularny, pozostający w zupełnej izolacji od interesu publicznego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. F. zarzucił jej naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezzasadne odmówienie udostępnienia informacji publicznej w postaci rozstrzygnięć (w szczególności decyzji) oraz innych pisemnych stanowisk (wystąpień) Komisji Nadzoru Finansowego oraz poprzez bezzasadne żądanie od wnioskodawcy wykazania interesu w uzyskaniu przedmiotowych informacji w sytuacji, gdy żądane informacje nie uzasadniały wykazania takiego interesu, bowiem nie stanowiły one "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

2. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego zastosowanie i błędną, niezgodną z prawem rozszerzającą wykładnię - co w konsekwencji stanowiło podstawę do decyzji odmownej w sytuacji, gdy informacje objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie są informacją przetworzoną w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym wnioskodawca nie miał obowiązku wykazywania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w ich uzyskaniu, a to z uwagi na fakt, że przepis ten, ustanawiający wyjątek od zasady określonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinien być interpretowany możliwie jak najbardziej zawężająco,

3. art. 6 ust. 1 pkt 4 a) ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego całkowicie nieuzasadnione pominięcie i niezastosowanie przy określaniu zakresu żądanych informacji jakich domaga się wnioskodawca,

4. art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji gdy nie istnieją podstawy do wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej,

5. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że okoliczności wykazane przez wnioskodawcę nie uzasadniają "szczególnego interesu publicznego" w uzyskaniu przedmiotowych informacji, w sytuacji gdy wnioskodawca szczegółowo wykazał, że uzyskanie tych informacji ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego z uwagi na fakt, iż dotyczy pogłębienia wiedzy i świadomości prawnej obywateli w zakresie tak doniosłej kwestii jak swoboda prowadzenia działalności gospodarczej i jej ograniczenia.

Mając powyższe na względzie wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2014 r. i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, iż jego zdaniem, aby wytworzyć informację przetworzoną, należy poczynić szereg działań sprowadzających się do syntezy i/lub analizy w stopniu tak zaawansowanym, że nowo powstała informacja nie wynika w sposób prosty z żadnej z informacji cząstkowych, lecz wynika z działań na całym uogólnionym zbiorze informacji cząstkowych i jest od tego zbioru niejako oderwana (samodzielna). Ten nowo powstały element stanowi w jego ocenie, czynnik konieczny dla podpadania określonej informacji pod zakres pojęciowy informacji przetworzonej.

W niniejszej sprawie skarżący wnosił o udostępnienie informacji publicznych prostych w postaci bezpośrednio znajdującej się w dyspozycji organu, tj. zbioru decyzji i wystąpień wydanych w zakreślonych sprawach, w oparciu o kryterium przedmiotowe – materię (podstawę prawną) rozstrzygnięć, a nie w oparciu o kryterium merytoryczne – dotyczące sposobu i kierunku samego rozstrzygnięcia, a tylko to drugie możnaby uznać – w pewnych okolicznościach – za informację przetworzoną, gdyż wymaga dokonania przez organ odpowiednich analiz i zestawień.

Czynności Komisji niezbędne do uczynienia zadość żądaniu skarżącego sprowadzałY się zatem jedynie do zabiegów czysto technicznych, polegających na skopiowaniu istniejących już (uprzednio wydanych) i znajdujących się w pełnej dyspozycji KNF, informacji publicznych oraz przekazania ich wnioskodawcy, bez konieczności poddawania jakiejkolwiek dodatkowej analizie czy też innym operacjom logicznym, których celem byłoby wyprowadzenie na ich podstawie jakichkolwiek konkluzji, czy prawidłowości.

Na tę okoliczność skarżący powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych.

W odniesieniu do kwestii szczególnie istotnego interesu publicznego jako przesłanki udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, skarżący ponowił swoją argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie, a w obszernym uzasadnieniu, powołując się na orzecznictwo, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Ponadto szczegółowo odniosła się do zarzutów skargi wykazując ich bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) wśród wolności i praw politycznych wymienia prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (art. 61 ust. 1 zd. 1).

Prawo to obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).

Konstytucja przewiduje też, że prawo do informacji nie ma charakteru bezwzględnego i niczym nieograniczonego, stanowiąc w art. 61 ust. 3, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Natomiast tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do SejmU i Senatu ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji).

Ustawą, o której mowa w ww. przepisie, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej "udip", która w art. 1 ust. 1 wprowadza definicję informacji publicznej poprzez określenie, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Natomiast w przepisie art. 6 ust. 1 udip, ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja jest informacją publiczną.

W związku z tym w orzecznictwie przyjmuje się, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 udip.

W judykaturze utrwalony jest także pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02. Lex Polonica nr 361165).

Zgodnie natomiast z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 1 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej.

Oceniając pod tym kątem wniosek skarżącego należy stwierdzić, że żądanie w nim zawarte dotyczy udostępnienia informacji publicznej, wymienianej w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, lit. b i lit. c, tj. treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowisk w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego oraz treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

Z kolei Komisja Nadzoru Finansowego jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu udip, bowiem w myśl art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze finansowym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) jest ona organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym, a nadzór nad jej działalnością sprawuje Prezes Rady Ministrów.

Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 2 tej ustawy, jej członkami są: minister właściwy do spraw instytucji finansowych albo jego przedstawiciel, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego albo jego przedstawiciel, Prezes Narodowego Banku Polskiego albo delegowany przez niego Wiceprezes Narodowego Banku Polskiego i przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

DopuszczOna w Konstytucji możliwość ograniczenia dostępu do informacji publicznej została skonkretyzowana w przepisie art. 5 ust. 1 i ust. 2 zd. 1 ze względu na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych, a nadto ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Innego rodzaju ograniczenie dostępu do informacji publicznej ustawodawca wprowadził w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, w myśl którego prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej przysługuje tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "informacji przetworzonej", zagadnienie to stało się przedmiotem rozważań w piśmiennictwie. Ponadto jego wykładni dokonano w orzecznictwie.

Zaznaczyć należy, iż w pierwszej kolejności dokonano rozróżnienia informacji publicznej na informację prostą i informację przetworzoną.

Za informację prostą uznano informację, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Może być ona pozbawiona danych wrażliwych, podlegających ochronie (np. danych osobowych), nie staje się jednak przez to informacją przetworzoną. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, publ. w internecie http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Także wtedy, gdy organ administracji publicznej posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem, to wykonanie prostych czynności technicznych polegających na zliczeniu decyzji, nie może być uznana za przetworzenie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 9 grudnia 20110 r., I OSK 1798/10, publ. j.w.).

Natomiast informację publiczną przetworzoną w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy, informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, Lex nr 1368968 oraz wyrok NSA z 17 października 2006 r., I OSK 1347/05 Lex nr 281369).

Oceniając w tym kontekście żądanie zawarte we wniosku skarżącego należy przyjąć, że dotyczy ono informacji publicznej przetworzonej. Na dzień złożenia wniosku organ nie dysponował bowiem informacją o treści i w postaci wskazanej we wniosku, a zatem żądanie ukierunkowane było na uzyskanie "nowej" informacji, specjalnie dla skarżącego przygotowanej w oparciu o podane przez niego kryteria. Wytworzenie takiej informacji obejmującej okres 5 lat, wymagało zatem sięgnięcia po materiały źródłowe, dokonania ich analizy, selekcji pod kątem wskazanych kryteriów, ewentualnego usunięcia informacji podlegających ochronie, anonimizacji oraz skopiowania. Powyższy ciąg działań o charakterze zarówno intelektualnym, jak i czysto technicznym, wymagający zaangażowania zasobów ludzkich i technicznych, świadczy dobitnie o przetworzonym charakterze żądanej informacji, wbrew chybionej argumentacji skarżącego i sformułowanym w tym zakresie zarzutom.

W tej sytuacji trafnie organ uznał za konieczne zbadanie występowania przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" udostępnienia żądanej informacji przetworzonej.

Powyższa przesłanka nie została w ustawie o dostępie do informacji publicznej zdefiniowana, ale uwarunkowanie udostępnienia informacji przetworzonej od jej zaistnienia, niewątpliwie świadczy o nadaniu przez ustawodawcę prymatu interesu publicznego nad interesem prywatnym.

Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, niemającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeśli jest ono związane z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, komentarz, LexisNexis 2012, s. 53).

Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1721/05, (Prok.i Pr. 2006, Nr 5, poz. 53), w zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, Lex nr 951999) zwrócił z kolei uwagę, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego.

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący już we wniosku wskazał, że żąda przedmiotowej informacji w celu ewentualnego podjęcia opisanej przez niego działalności gospodarczej, związanej z rynkiem finansowym. Świadczy to, że uzyskanie informacji publicznej istotne jest dla jego własnego, prywatnego interesu, a nie interesu publicznego. Nie zmienia tej oceny argumentacja skarżącego zawarta w piśmie z dnia 24 stycznia 2014 r. i podtrzymana następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze, sprowadzająca się do akcentowania swobody działalności gospodarczej oraz kwestii zaufania obywateli do organów władzy publicznej, a nadto interesu publicznego rozumianego jako interes przedsiębiorców.

Stąd zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji oraz przepisów udip, są całkowicie chybione.

Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 kpa należy podnieść, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w myśl art. 16 ust. 2 udip, stosowane są jedynie do decyzji administracyjnej wydawane na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy, a nie do postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.