III SAB/Gl 345/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-22	
Data wpływu	2025-08-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Adam Gołuch /sprawozdawca/
Beata Machcińska
Dorota Fleszer /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z 5 sierpnia 2025 r. W. I. (dalej też jako: skarżący, strona, wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. (dalej również: organ, Prezydent) w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że 30 czerwca 2025 r. wpłynął do organu wniosek za pośrednictwem poczty elektronicznej o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści:

"Zgodnie z artykułem 61 Konstytucji RP oraz ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej proszę o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W wyciągu proszę uwzględnić prace geodezyjne zgłoszone w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. z następującymi informacjami:

1. ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust 2 pkt 1)

2. Identyfikator wykonawcy pracy geodezyjnej (§ 8 ust 2 pkt 3 czyli nr NIP)

3. Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§ 8 ust 2 pkt 4]

4. Powierzchnia obszaru objętego pracą geodezyjną (§ 8 ust 2 pkt 9 lit a)

5. Data wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust 2 pkt 9 lit. b)

6. Data wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust 2 pkt 9 lit. f)

7. Data sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust 2 pkt 9 lit. g)

Oczekiwane dane proszę przekazać w pliku XLS lub CSV (szablon pliku XLS w załączeniu) na adres: [...]

Z dostępnych informacji wynika, że wszystkie firmy tworzące oprogramowanie do prowadzenia PZGiK udostępniły już swoim klientom możliwość automatycznego wygenerowania takiego zestawienia. Jednocześnie wyjaśniam, że gdyby były wątpliwości, co do udostępnienia takich danych, to informuję, że było to w 2024 r, przedmiotem mojego wystąpienia do WSA w Rzeszowie II SAB/Rz 215/24 i wyrok WSA w tej sprawie jest już prawomocny. "

Organ odpowiedział skarżącemu pismem z 9 lipca 2025 r. w którym uznał, że wnioskowany wyciąg z rejestru "nie podlega udostępnieniu w trybach przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Organ wskazał w odpowiedzi zwrotnej drogą mailową w formie zwykłego pisma z informacją, że przedmiot wniosku nie podlega udostępnieniu w trybach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej tj. zgodnie z art.1 ust.2 u.d.i.p. wyłącza się tryby w niej przewidziane ponieważ przedmiot wniosku stanowi rejestr publiczny w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (dalej: uidprzp), dlatego należy zastosować tryb udostępniania danych określony w tejże ustawie oraz rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym (dalej jako rozporządzenie wykonawcze), co stanowi lex specialis w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i wyłącza przewidziane w niej tryby.

Skarżący w dniu 15 lipca 2025 r. w odpowiedzi na powyższe wysłał wiadomość e-mail do organu, iż nie uzyskał żądanej informacji publicznej oraz, że oczekiwany wyciąg powinien być udostępniony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący przesyłał jednocześnie wyrok WSA w Rzeszowie II SAB/Rz 215/24 dotyczący identycznego zapytania z roku 2024, który w jego ocenie jasno stwierdza, że oczekiwana informacja powinna być udostępniana w trybie ustawy o dostępu do informacji publicznej.

Organ udzielił odpowiedzi 22 lipca 2025 r., w której dodatkowo odniósł się do interpretacji wyroku WSA w Rzeszowie o sygn. II SAB/Rz 215/24, a także wyjaśnił prawidłowość formy zwykłego pisma i niemożność wydania decyzji na tym etapie postępowania. Nadto organ wskazał jako właściwy tryb załatwienia sprawy z ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, co jest prawidłowym i terminowym załatwieniem sprawy.

Skarżący jeszcze raz ponowił swój wniosek, tym razem pismem epuap z dnia 22 lipca 2025 r., o czym w tym samym dniu poinformował kolejnym mailem z prośbą o rozpatrzenie. Organ udzielił odpowiedzi na ponowiony wniosek pismem epuap w dniu 4 sierpnia 2025 r., zaś 5 sierpnia 2025 r. poinformował stronę w zwrotnej wiadomości mail o dotychczasowych sposobach rozpoznania jego żądań.

W konsekwencji wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach opisaną na wstępie skargę zatytułowaną jako skarga na nieudzielenie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych [dalej jako "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Wobec powyższego wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia,

3) zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przedmiotem złożonego wniosku jest niewątpliwie informacja publiczna, która podlega udostępnieniu, co rozstrzygnął już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu do prawomocnego już wyroku w sprawie o sygnaturze II SAB/Rz 215/24 z dnia 27 marca 2025 r. Dodatkowo artykuł 61 ust. 1 Konstytucji RP stanowi normatywną podstawę prawa do informacji. Stanowi on o tym, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa,

Skarżący zaznaczył, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią bezsprzecznie przedmiot ustawowego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust 1 pkt 3 lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art 6 ust 1 pkt 3 lit. e), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art 6 ust 1 pkt 3 lit. f).

Nadto skarżący zaznaczył, że o podobne dane z rejestru publicznego, jakim jest rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych, zwrócił się do wszystkich powiatów w Polsce i 310 z nich taką informację udostępniło. Służą one do sprawdzenia wypełnienia przez organ art 7b ust 1a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym równego traktowania wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych oraz poprawności realizacji prac geodezyjnych polegającej na sprawdzeniu czy zgodnie z art. 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (PGiK) praca została zgłoszona przez przedsiębiorcę, a to jest działanie w interesie publicznym, które monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa. Zdaniem strony analogicznie jest z numerem uprawnień kierownika pracy geodezyjnej, bo dzięki identyfikatorowi mogę informację sprawdzić w rejestrze GUGiK, czy osoba realizująca prace geodezyjne posiada odpowiednie uprawnienia do kierowania tymi pracami (art. 42 ust. 1 i 2 i art. 48 ust. 1 pkt 7 PGiK), więc analogicznie jest to działanie w interesie publicznym.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ przyznał, że na wniosek strony o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych z dnia 30 czerwca 2025 r udzielił w dniu 9 lipca 2025 r. odpowiedzi zwrotnej drogą mailową w formie zwykłego pisma z informacją, że przedmiot wniosku nie podlega udostępnieniu w trybach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i wskazał jako właściwy tryb załatwienia sprawy z ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Z kolei, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a).

Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której w ustawowo określonym terminie nie podejmie on w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p).

Skarżący złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej 30 czerwca 2025 r., zatem czternastodniowy termin na udostępnienie informacji publicznej upłynął 14 lipca 2025 r.

Prezydent nie udostępnił żądanej informacji, lecz wskazał jako właściwy tryb załatwienia sprawy z ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy wskazany przez organ tryb dostępu do informacji publicznej był prawidłowy.

Wniosek skarżącego obejmuje dane z rejestru prac geodezyjnych i kartograficznych, o których mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. 2021 r. poz. 820; dalej jako: Rozporządzenie). Dane te są pozyskiwane do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w wyniku realizacji prac geodezyjnych lub prac kartograficznych oraz działań organu prowadzącego ten zasób (§ 6 pkt 1-2).

Na podstawie § 8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych obejmuje prace geodezyjne zgłoszone zgodnie z art. 12 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2024 r. poz. 1151; dalej jako: p.g.k. lub Prawo geodezyjne i kartograficzne), jak i prace geodezyjne lub kartograficzne realizowane na podstawie umowy, o której mowa w art. 40a ust. 2 pkt 3 p.g.k.

Wskazana dokumentacja - podlegająca włączeniu do rejestru prac geodezyjnych i kartograficznych - nie jest sporządzana w związku z wykonywaniem władzy publicznej przez organ administracji. Dokumentacja ta nie jest również wykorzystywana w procesie decyzyjnym w ramach zadań mieszczących się w pojęciu sprawowania władzy publicznej. Dopiero informacje z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają charakter informacji publicznych, jako dane pochodzące z rejestru publicznego.

Złożenie opracowań do zasobu geodezyjnego i kartograficznego dotyczy indywidualnej działalności wykonawcy prac przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych wykonał prace geodezyjne. Złożenie opracowań do zasobu geodezyjnego i kartograficznego kończy się czynnością właściwego organu, poprzez przyjęcie lub zwrot wyników pracy zgłaszanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jedynie w określonych sytuacjach organ wydaje decyzję administracyjną, co regulują przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 lutego 2025 r., sygn. IV SAB/Po 181/24).

Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z 2 października 2024 r., sygn. akt III OSK 92/23, że dane dotyczące dat zgłoszonych prac, dat ich przyjęcia oraz ilość protokołów weryfikacji odnoszą się do konkretnego przedsiębiorcy. Są to więc informacje dotyczące rozmiaru prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. NSA trafnie wskazał, że porównanie ilościowe zgłoszeń, przyjęć i protokołów weryfikacji umożliwia wyciągnięcie wniosków co do jakości wykonywanych robót geodezyjnych, które nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż nie dotyczą jakiejkolwiek sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.i.d.p. Nie stanowią także jakiejkolwiek informacji o funkcjonowaniu i działalności organu władzy publicznej.

Ustawodawca stworzył w ten sposób normę kolizyjną, która wyłącza stosowanie przepisów ustawy tylko w sytuacji, w której inna ustawa reguluje ten sam zakres. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Pozwala to na wyodrębnienie dwóch grup informacji: podlegających udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz takich, które ujawnia się na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. W przypadku kolizji przepisy zawarte w ustawach odrębnych mają pierwszeństwo i wyłączają stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia jedynie wnioskodawcę pismem, że żądana informacja nie może być udostępniona w trybie przewidzianym w omawianej ustawie.

Z treści powołanego przepisu wynika, że przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania, gdy inne ustawy odmiennie regulują tryb i zasady dostępu do informacji publicznej.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma również to, że prawo geodezyjne i kartograficzne kształtuje szczególny sposób udostępniania danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (por. m.in. wyroki NSA: z 29 września 2023 r., sygn. akt III OSK 3047/21, z 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 1622/22). Sposób i tryb udostępnienia oraz wymiany materiałów zasobu przewiduje § 12 ust. 2 Rozporządzenia. W świetle tych rozważań, przyjęcie, że żądane przez skarżącego dane nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. ma uzasadnienie systemowe. Strona nie może bowiem w trybie dostępu od informacji publicznych uzyskać danych, które tworzą rejestry i ewidencje podlegające szczególnym reżimom prawnym i których udostępnienie w trybie u.d.i.p. nie jest możliwe.

Stanowisko Prezydenta należało w pełni zaaprobować. Skoro żądana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej, zatem nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W takiej sytuacji organ jedynie informuje wnioskodawcę, że wniosek nie obejmuje informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej, co Prezydent uczynił z zachowaniem ustawowego terminu.

Odnosząc się końcowo do powoływanego przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 27 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Rz 215/24 należy podkreślić, że organy nie są związane treścią orzeczenia wydanego w innej sprawie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela stanowiska wyrażonego w powyższym wyroku, czemu dano wyraz w poczynionych wyżej rozważaniach.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.