Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi E.B. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania równoważności dyplomu oddala skargę.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], którym odmówił wydania zaświadczenia o uznaniu za równoważny dyplom ukończenia studiów wyższych wydany przez [...] Akademię [...] w K. z dyplomem ukończenia studiów wyższych wydawanym w Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 192 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) zasady uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą za równorzędne z dyplomami uzyskanymi w kraju określają umowy międzynarodowe. W przypadku braku umów międzynarodowych dyplomy ukończenia studiów wyższych uzyskane za granicą mogą być uznane za równorzędne z dyplomami uzyskanymi w Rzeczypospolitej Polskiej w drodze ratyfikacji.

Dyplom ukończenia studiów wyższych wydany na Ukrainie w 2003 r. może być uznany za równoważy odpowiedniemu dyplomowi ukończenia studiów wyższych w Rzeczypospolitej Polskiej w oparciu o:

- Konwencję o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadaniu stopni naukowych i tytułów naukowych sporządzoną w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r. (Dz.U. z 1975 r., Nr 5, poz. 28 i 29;

- Porozumienie między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Specjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach i tytułach naukowych, wydawanych w PRL i ZSRR, podpisane w Warszawie dnia 10 maja 1974 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 4, poz. 14 i 15);

- Protokół między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o tymczasowym uregulowaniu zagadnienia wzajemnego uznawania równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych oraz szkół wyższych a także dokumentów o nadaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzony w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (nie publikowany).

Z brzmienia artykułu 1 ust. 2 Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni naukowych i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r. wynika, iż uznane za równorzędne na terytoriach umawiających się państwa mogą być dyplomy ukończenia studiów wyższych, które spełniają następujące przesłanki formalne:

1. potwierdzają ukończenie szkół wyższych tego samego typu (uniwersytet, politechnika i specjalistyczne instytuty typu uniwersyteckiego) lub wydziałów;

2. uprawniają do ubiegania się o stopień naukowy.

Artykuł 1 pkt 4 Porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach i tytułach naukowych, wydawanych w PRL i ZSRR, podpisanego w Warszawie dnia 10 maja 1974 r. , stanowi, iż uznaje się za równoważne dyplomy wydawane po ukończeniu szkół wyższych na terytorium każdej ze stron umowy, przy czym dokumenty te uprawniają do ubiegania się o stopień naukowy kandydata nauk w ZSRR lub doktora w PRL.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracji publicznej zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które umożliwia ocenę, czy dyplom ukończenia studiów wyższych, o którego uznanie ubiega się wnioskodawca, spełnia wymogi stawiane niniejszymi umowami międzynarodowymi i może być uznany w ich trybie.

Art. 31 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w dniu 23 maja 1969 r. (Dz.U. z 1990 r. Nr 74, poz. 439) stanowi, iż traktat należy interpretować zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w niej wyrazom w ich kontekście oraz w świetle jego przedmiotu i celu.

Z informacji zawartych a dyplomie wynika, iż E.B. ukończyła wyższe studia magisterskie w trybie kształcenia "na odległość". Kształcenie na odległość zdefiniowane zostało w Kodeksie dobrej praktyki w organizacji kształcenia transnarodowego przyjętego przez Komitet Konwencji Lizbońskiej w Rydze 6 czerwca 2001 r. Zgodnie z tą definicją kształcenie transnarodowe obejmuje" wszystkie typy programów kształcenia na poziomie wyższym, studiów bądź usług edukacyjnych (obejmujące kształcenie na odległość), w ramach których uczący się przebywają w państwie innym niż to, w którym mieści się instytucja nadająca", przy czym instytucją nadającą jest "szkoła wyższa nadająca tytuły i stopnie oraz wydająca dyplomy, świadectwa lub nadająca lub nadająca inne Kwalifikacje". W przedmiotowej sprawie instytucją nadającą jest [...] Akademia [...] w K. zaś instytucją prowadzącą, w rozumieniu Kodeksu dobrej praktyki, jest Wyższa Szkoła [...] oraz działające w jej siedzibie [...] Centrum Kształcenia, które realizowały program kształcenia. Kształcenie takie odbywać się musi w zgodzie z przepisami prawnymi dotyczącymi szkolnictwa wyższego państwa przyjmującego jak i wysyłającego (Dział II, pkt 1). Ten sam wymóg dotyczy jakości akademickiej i standardów kształcenia transnarodowego, które muszą odpowiadać jakości i standardom państwa wysyłającego jak i przyjmującego.

Odnosząc się do kwestii zgodności z przepisami prawnymi dotyczącymi szkolnictwa wyższego państwa przyjmującego jak i wysyłającego organ odwoławczy stwierdził, iż kształcenie to odbywa się z naruszeniem zarówno ukraińskich, jak i polskich przepisów prawnych.

Organ podkreślił, że zgodnie z obowiązującą na Ukrainie ustawą o wyższym wykształceniu uczelnie IV stopnia akredytacji mogą tworzyć za granicą, w tym na terytorium Polski, swoje pododdziały strukturalne jedynie po uzyskaniu zgody właściwego organu do spraw edukacji i nauki (pismo Wydziału Licencji i Akredytacji Ministerstwa Oświaty i Nauki Ukrainy nr 66/1-57 z dnia 10 lutego 2003 r.). Uczelnie ukraińskie nie mogą przyjmować cudzoziemców na studia magisterskie, jeśli w dniu przyjmowania nie uzyskali oni dyplomów poprzedniego poziomu i nie złożyli w przyjmującej uczelni odpowiedniego dokumentu potwierdzającego ich wykształcenie, w związku z czym przyjęcie na studia i wydanie dyplomu E.B. dokonane zostało z naruszeniem ukraińskich przepisów prawnych (pismo Ministerstwa Oświaty i Nauki Ukrainy nr 7-1-27-122 z dnia 16 maja 2005 r.). [...] Akademia [...] posiadała licencje (z dnia 20 lipca 1999 r., seria BIII-IV nr 110081 i z dnia 2 marca 2001 r., seria AA nr 005575) na kształcenie obywateli zagranicznych, jednak ukraińskie Ministerstwo w piśmie z dnia 2 marca 2006 r., nr 6/1-403h/c skierowanym do Pani S.S. dyrektora czeskiego ośrodka ENIC/NARIC potwierdziło fakt braku zgody na organizowanie i prowadzenie kształcenia przez [...] poza terytorium Ukrainy. Informacja ta została również potwierdzona w piśmie Ministerstwa Oświaty i Nauki Ukrainy nr 1/11-4716 z dnia 1 sierpnia 2006 r., w którym stwierdzony został brak mocy prawnej dyplomów wydanych polskim absolwentom przez [...].

Kształcenie, którego absolwentką jest p. B. odbywało się na terytorium RP w czasie obowiązywania ustawy o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990 r. (Dz.U. Nr 65, poz. 385 z późn, zm.), która dopiero od dnia 15 stycznia 2001 r. przewidywała możliwość utworzenia przez zagraniczną uczelnię jednostki organizacyjnej z siedzibą na obszarze RP (art. 64 ust. 9). Szkoły wyższe mają prawo działać wyłącznie w granicach dopuszczalnych tą ustawą, co oznacza, że przed 15 stycznia 2001 r. działalność taka nie mogła mieć miejsca. Artykuły 15 i 16 powyższej ustawy precyzowały warunki, jakie powinny być spełnione by utworzyć uczelnię, wskazując na konieczność uzyskania zgody właściwego ministra. [...] Akademia [...] w K. nigdy nie wystąpiła o taką zgodę, co spowodowało, że organizowane przez nią na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kształcenie odbywało się z rażącym naruszeniem krajowego ustawodawstwa. Ponadto zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 7 ustawy z 12 września 1990 r., obowiązkiem uczelni jest powiadomienie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego o zawarciu i treści umowy z zagraniczną instytucją naukową. Obowiązku tego nie dopełniła [...], zawierając umowę z [...]. Ponadto polscy partnerzy umów o kształcenie (z września 1997 r., zawartej pomiędzy [...] Akademią Kadrową, Międzynarodową Akademią [...] w K. i Fundacją [...] - współzałożycielem Wyższej Szkoły [...] w W.; z dnia 5 lutego 2000 r. "Umowa o współpracy w organizacji kształcenia otwartego" zawarta między [...] Akademią [...], Międzynarodową Akademią [...] oraz Wyższą Szkołą [...] w W. i Fundacją [...]),przekazanych w załączeniu do pisma p. W.P., Rektora Wyższej Szkoły [...] z dnia 24 czerwca 2002 r., nie posiadali uprawnień do kształcenia na poziomie wyższych studiów magisterskich.

Zgodnie z informacjami zawartymi na dyplomie (oraz załączonym do niego "Dodatku" nr KW 23552581 wydanym przez [...] Akademią [...] w K. 15 listopada 203 r., programowy okres studiów wynosił 2 lata - od 10 października 2001 r. do 12 października 2003 r. Na powyższe studia p. B. przyjęta została na podstawie dyplomu licencjata nr 1517/E/2172 wydanego przez Wyższą Szkołę [...] w dniu 6 marca 2002 r., czyli 5 miesięcy po rozpoczęciu studiów w [...]. Informacje te potwierdzone zostały w piśmie nr 7-1-27-122 z dnia 16 maja 2005 r., w którym Ministerstwo Oświaty i Nauki Ukrainy wyjaśniło iż: E.B. została przyjęta do [...] na studia magisterskie zanim skończyła studia i uzyskała dyplom licencjata w Polsce;

- zgodnie z prawem Ukrainy szkoły wyższe nie mogą przyjmować cudzoziemców na studia magisterskie, jeśli w dniu przyjmowania nie uzyskali oni dyplomów poprzedniego poziomu i nie złożyli w przyjmującej uczelni dokumentu potwierdzającego ich wykształcenie.

Ministerstwo Oświaty i Nauki stwierdziło również, iż biorąc powyższe pod uwagę, [...] Akademia [...] przyjęła na studia obywateli Polski i wydała dyplomy magisterskie naruszając przepisy prawne.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podał również, że dyplom ukończenia studiów wyższych niemający mocy prawnej nie uprawnia jego posiadacza do ubiegania się o stopień naukowy w kraju wydania dyplomu, czyli na Ukrainie. Oznacza to, iż niespełniony został jeden z dwóch wymogów formalnych zawartych w Konwencji praskiej. Strony Konwencji zobowiązały się do uznawania za równorzędne dokumenty o ukończeniu szkół wyższych "tego samego typu (uniwersytetów, politechnik i specjalistycznych instytutów typu uniwersyteckiego) lub wydziałów". W przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja gdy dyplom ukończenia studiów wyższych wydany został przez uczelnię posiadającą IV stopień akredytacji, lecz prowadzącą działalności poza terytorium Ukrainy bez koniecznego zezwolenia ze strony właściwych organów Ukrainy, jak i Polski. Taka forma kształcenia nie została uznana przez kompetentne władze państwa - strony Konwencji. Ponadto w chwili zawierania wyżej wymienionych umów międzynarodowych nie była możliwa sytuacja, w której kształcenie odbywa się w innym państwie niż to, do którego systemu edukacji należy uczelnia wydająca dyplom, w związku z czym należy przyjąć, iż państwa-strony nie zgodziły się w tych umowach wzajemnie uznawać dyplomy wydane w takich przypadkach. Organ uznał więc, że dokument przedstawiony przy wnioskodawczynię nie jest dyplomem spełniającym wymogi powyższych umów.

W skardze na postanowienie Ministra Nauk i Szkolnictwa Wyższego E.B. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia tegoż organu z dnia [..] kwietnia 2007 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że rozważania organu na temat posiadanych przez [...] Akademię [...] w K. zezwoleń i sposobu prowadzenia studiów w kontekście przesłanek uznania za równorzędny danego dyplomu, określonych w Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni naukowych i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r. należy uznać za bezprzedmiotowe i nie mające znaczenia dla sprawy.

Skarżąca nie godząc się że stanowiskiem organu, który przyjął, że przedstawiony do uznania dyplom "utracił moc obowiązującą" opierając swoje stanowisko na piśmie ukraińskiego ministerstwa oświaty z dnia 1 sierpnia 2006 r., podkreśliła, że ani w piśmie strony ukraińskiej, ani w uzasadnieniu postanowień nie znajduje się żadna podstawa prawna przyjęcia, że dyplom nie jest prawnie skuteczny. Skarżącej nie są znane jakiekolwiek akty administracyjne bądź ustawowe, które unieważniałyby jej dyplom ukończenia studiów w Akademii Zarządzania [...] w K.. W ocenie skarżącej, zwykłe pismo ukraińskiego ministerstwa, w dodatku nie skierowane bezpośrednio do strony, w żadnym wypadku nie może mieć wpływu na byt słusznie nabytych praw. Ponadto skarżąca podniosła, że powoływane przez organ dokumenty otrzymane od ukraińskiego ministerstwa dostępne są w aktach sprawy w języku polskim jedynie w tłumaczeniu nieoficjalnym bądź roboczym. W ocenie skarżącej oparcie ostatecznego postanowienia na nieoficjalnie tłumaczonych dokumentach jest sprzeczne z zasadami postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 192 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), zasady uznawania dyplomów ukończenia studiów uzyskanych za granicą za równorzędne z dyplomami uzyskanymi w kraju określają umowy międzynarodowe. Z akt sprawy wynika, ze skarżąca uzyskała dyplom ukończenia [...] Akademii [...] w K. w dniu 15 listopada 2003 r., a więc w okresie obowiązywania Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze w dniu 5 czerwca 1972 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 5, poz. 28 i 29) oraz Porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o równoważności dokumentów o wykształceniu, stopniach i tytułach naukowych, wydawanych w PRL i ZSRR, podpisanego w Warszawie dnia 10 maja 1974 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 4, poz. 14 i 15). Z oświadczenia rządowego z dnia 19 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 129, poz. 1355) wynika, że w dniu 6 sierpnia 2004 r. utraciła moc obowiązująca Konwencja praska na skutek wypowiedzenia jej przez Rzeczypospolitą Polską. Z oświadczenia rządowego z dnia 14 października 2005 r. (Dz.U. z 20006 r. Nr 4, poz. 94) wynika, że 25 września 2005 r. utraciło moc obowiązującą Porozumienie z dnia 10 maja 1974 r.

Minister Nauki i szkolnictwa Wyższego prawidłowo przyjął, że pomimo utraty mocy obowiązującej powyższym umów, dokumenty o wykształceniu uzyskane w okresie obowiązywania tych umów nadal podlegają uznaniu na ich podstawie.

Wskazać należy, że sprawa uznania dyplomu ukończenia studiów wyższych uzyskanych za granicą za równorzędny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej załatwiana jest w formie zaświadczenia. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Z cytowanych regulacji wynika, że wydanie zaświadczenia wymaga jedynie ustalenia, czy osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego i czy obowiązujący w dacie wydania zaświadczenia stan prawny ma swoje odzwierciedlenie w posiadanej przez organ dokumentacji, z której wynikają fakty, których potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o jego wydanie. Do zaświadczeń nie mają zastosowania przepisy Działu II k.p.a. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające tylko w zakresie koniecznym, który potwierdza treść żądaną przez wnioskodawcę. W przypadku odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści organ wydaje postanowienie, które powinno zawierać elementy wymienione w art. 124 k.p.a., w szczególności powinno zawierać rozstrzygnięcie oraz jego faktyczne i prawne uzasadnienie.

Zaświadczenie jest zatem aktem o charakterze informacyjnym, a nie aktem o charakterze prawnokształtującym, jakim jest np. decyzja administracyjna. Treścią zaświadczenia jest wiedza organu o stanie prawnym. Równorzędność dyplomu ukończenia studiów uzyskanego za granicą z dyplomami uzyskanymi w Rzeczypospolitej Polskiej powstaje z mocy samego prawa. Zaświadczenie zaś jest wyrazem wiedzy organu o prawie, zadaniem zaświadczenia jest potwierdzenie jego stanu prawnego.

Mając na uwadze charakter zaświadczenia, wskazać należy, że w zakresie postępowania wyjaśniającego, jakie organ mógł przeprowadzić przez wydaniem zaświadczenia bądź postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, mieściło się wyłącznie ustalenie stanu prawnego, jaki miał być potwierdzony w zaświadczeniu.

Z materiałów dokumentacyjnych niniejszej sprawy wynika istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność, że studia, które odbyła skarżąca, były studiami w systemie kształcenia na odległość. W systemie tym studiujący mieszka na obszarze jednego państwa, a studiuje (pobiera naukę) na obszarze innego państwa.

Sąd podziela ocenę organu, że ani Konwencja Praska ani Porozumienie

z 1974 r. nie mają zastosowania do studiów w systemie kształcenia na odległość. Na kwestie te zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że "Konwencja, o której mowa, została sporządzona w 1972 r., a więc przed ponad trzydziestu laty w innych warunkach polityczno-ustrojowych i gospodarczych, kształtujących system szkolnictwa wyższego w państwach jej sygnatariuszy, rzeczywiście nie może pozostać bez wpływu na interpretacją przepisów Konwencji (...). Nie można zatem jednoznacznie zakładać, ze sygnatariusze Konwencji, w tym ówczesne władze PRL, wyrażały wolę wyjścia poza uznanie za równoważne dokumentów ukończenia szkół określonych w Konwencji, innych niż te które zostały uzyskane w wyniku ukończenia szkoły, w tym wyższej, na terytorium państwa - sygnatariusza Konwencji. W ustaleniach Konwencji brak jest odniesień do przyszłych, spodziewanych form kształcenia, w tym kształcenia na odległość. Również analiza zachowanych materiałów przygotowawczych do Konwencji, nota bene dość bogatych ze względu na rolę Polski jako depozytariusza przedmiotowej umowy międzynarodowej, nie daje jednoznacznych podstaw do twierdzenia, aby zamiarem Umawiających się Państw było wzajemne uznawanie za równorzędne na ich terytorium dokumentów o ukończeniu szkół wyższych tego samego typu, uzyskanych na podstawie planowanych, a tym bardziej spodziewanych nowych form kształcenia, w tym kształcenia na odległość przekraczającego granice państwa.

Interpretacja ta znajduje potwierdzenie w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w dniu 23 maja 1990 r. (Dz.U. z 1990 r., Nr 74, poz. 439), oraz przepisach ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. Nr 39, poz. 443 ze zm.). I mimo, że zarówno ta ustawa, jak i ww. Konwencja weszły do porządku prawnego RP już po ratyfikowaniu przez Polskę Konwencji praskiej, to ustalenia Konwencji Wiedeńskiej, do której odsyła ustawa z dnia 14 kwietnia 2000 r. zawierają w tej mierze uniwersalne zasady interpretacji umów międzynarodowych i jako takie mogą i winny znaleźć zastosowanie w sprawie rozpoznawanej przez Sąd. Stosownie do art. 31-33 Konwencji wiedeńskiej, traktat należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście oraz w świetle jego przedmiotu i celu (art. 31 ust. 1), a nadto można odwoływać się do uzupełniających środków interpretacji, łącznie z pracami przygotowawczymi do traktatu oraz okolicznościami jego zawarcia (art. 32)" - wyroki z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 177/04 i OSK 179/04, publ. ONSAWiWSA 2004/1/19, wyrok z 3 listopada 2004 r. OSK 118/04(nie publ.).

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prawidłowo więc ustalił rodzaj studiów dokumentowanych przedmiotowym dyplomem, a następnie przesądził, czy do tego rodzaju studiów znajdują zastosowanie przepisy Konwencji Praskiej - ze skutkiem negatywnym.

Zatem podnoszone w skardze zarzuty, w tym okoliczności, że dokumenty od ukraińskiego ministerstwa nie zostały przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego oraz kwestionowanie przez skarżącą rozważań organu co do ustalenia przez ten organ, że przedstawiony do uznania dyplom utracił moc obowiązująca, nie miały wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.