Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynności Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 19 lipca 1991 r. dotyczącego wypłacenia ekwiwalentu postanawia: odrzucić skargę.

J. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 2 lutego 2018 r. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia trzydziestu pięciu wniosków.

W treści odpowiedzi na skargę organ podał, iż przedmiotowe wnioski dotyczyły sprawy zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz ustalenia wysokości przysługującego świadczenia emerytalnego. Organ podkreślił, że wskazane wnioski były kierowane do różnych organów wojskowych.

W treści pisma z dnia 25 marca 2018 r. skarżący stwierdził, że pełnomocnik organu kłamie, podając, że w treści skargi wskazane zostały pisma i decyzje różnych organów wojskowych.

Zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2018 r. wobec stanowiska skarżącego zawartego w treści pisma z dnia 25 marca 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie kserokopii wszystkich wniosków których dotyczy przedmiotowa skarga.

Skarżący udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie w treści pisma z dnia 31 grudnia 2018 r.

Zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2019 r. dokonano rozdzielenia skarg. Niniejsza sprawa II SAB/Wa 9/19 dotyczy bezczynności Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 19 lipca 1991 r. dotyczącego wypłacenia ekwiwalentu.

W treści pisma skarżącego z dnia 31 grudnia 2018 r. będącego odpowiedzią na wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi skarżący nadmienił, że nie posiada kserokopii wniosku z dnia 19 lipca 1991 r. Stwierdził jednak, że nadsyła kopię pisma organu z dnia [...] stycznia 1992 r. nr [...] z którego wynika, że wniosek z dnia 19 lipca 1991 r. nie został załatwiony w trybie do tego przewidzianym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy.

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 ppsa). Sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa).

Zdaniem sądu skarga z dnia 2 lutego 2018 r. dotycząca bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 19 lipca 1991 r. dotyczącego wypłacenia ekwiwalentu, nie określa przedmiotu zaskarżenia w sposób odpowiadający wymogom art. 57 § 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Poprzez brak nadesłania kopi wniosku z dnia 19 lipca 1991 r. skarżący nie wskazał w sposób jednoznaczny co jest przedmiotem skargi.

Podkreślić należy, że obowiązująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasada skargowości, wyklucza możliwość domniemania przez Sąd, tego co jest przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie wobec rozbieżnych twierdzeń organu oraz skarżącego co do przedmiotu postępowania, brak kopi przedmiotowego wniosku uniemożliwia dalsze procedowanie sądu. Nie jest bowiem możliwe badanie bezczynności organu w przypadku, gdy nie można jednoznacznie określić jakiego (jakiej treści) wniosku bezczynność dotyczy.

W tym stanie sprawy, skoro skarżący nie usunął braków formalnych skargi w ustawowym terminie 7 dni, skarga podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.