Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych [...] z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia 14 maja 2025 r. nr 430 Komendant [...] (dalej: "organ I instancji") działając na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024, poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") odmówił przywrócenia kpr. M. F. (dalej: "skarżący", "strona") terminu do wniesienia odwołania od negatywnej opinii, oddalił wniosek o uchylenie opinii służbowej oraz odrzucił odwołanie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że skarżący do dnia 31 marca 2025 r. pełnił zawodową służbę wojskową w [...]. Na podstawie art. 127 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 248 ze zm. – dalej: "u.o.o.") podlegał opiniowaniu służbowemu, z którego za okres od 22 sierpnia 2023 r. do 21 sierpnia 2024 r. otrzymał ogólną ocenę niedostateczną. Strona odwołała się od opinii służbowej do bezpośredniego przełożonego. Wyższy przełożony po rozpatrzeniu odwołania utrzymał opinię służbową w mocy, która z uwagi na absencję chorobową skarżącego został mu przesłana za pośrednictwem operatora pocztowego (§ 12 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy Dz. U. poz. 461 – dalej: "rozporządzenie"). W związku z niepodjęciem przesyłki dwukrotnie awizowanej (7 października 2024 r. oraz 15 października 2024 r.) organ I instancji w świetle art. 44 § 4 k.p.a. uznał przesyłkę za doręczoną. Z uwagi na to, że żołnierz uzyskał ogólną ocenę niedostateczną miał prawo wystąpić do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o zweryfikowanie tej opinii w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu ostatecznej opinii służbowej. Żołnierz nie złożył wniosku o zweryfikowanie opinii w powyższym terminie. Pismem z dnia 17 kwietnia 2025 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od decyzji kapitan M. S. w przedmiocie negatywnej opinii. Skarżący wskazywał, że przedmiotowa decyzja nigdy nie została mu doręczona, wobec czego nie miał możliwości wniesienia odwołania. Kolejnym pismem również z dnia 17 kwietnia skarżący wniósł odwołanie od opinii służbowej z dnia 21 sierpnia 2024 r. Następnie pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. strona wniosła o uchylenie opinii służbowej z dnia 21 sierpnia 2024 r. wydanej przez mł. chor. T. M., na podstawie art. 127 ust. 13 pkt 3 u.o.o. Zdaniem strony przedmiotowa opinia była obarczona oczywistymi błędami i omyłkami oraz sprzeczna z obowiązującymi przepisami.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że odmowa przywrócenia terminu przez organ I instancji jest niezasadna bowiem na wniosek o uchylenie opinii z urzędu przez dowódcę jednostki oraz samo jej uchylenie nie został przewidziany żaden wiążący termin. Ponadto strona wskazała, że art. 127 ust. 4 u.o.o. jednoznacznie stanowi, że do postępowania w sprawie wydawania opinii nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Tym samym nie obowiązują przepisy dotyczące doręczenia zastępczego oraz dotyczące terminów na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto w ocenie strony opinii służbowa zawiera liczne nieprawidłowości, a zatem winna być wystawiona ponownie.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji") postanowieniem z dnia 16 lipca 2025 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji i umorzył w całości postepowanie.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Przepis u.o.o. oraz rozporządzenia nie dopuszczają możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Nie ma żadnych podstaw prawnych, by kwestie dotyczące opinii służbowej były przedmiotem postępowania administracyjnego zarówno w zakresie merytorycznych rozstrzygnięć jak i rozstrzygnięć proceduralnych związanych z zachowaniem terminu do składania wniosków czy odwołań w szczególności, że art. 127 ust. 4 u.o.o. wyłącza zastosowanie przepisów k.p.a. do opiniowania służbowego. Nie ma żadnych przepisów regulujących kwestię przywrócenia terminu do złożenia wniosku o weryfikację opinii. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że merytoryczna zawartość opinii służbowych należy do autonomicznego obszaru wewnętrznej sfery ocennej w relacji żołnierz - przełożony. Opinie takie nie podlegają ocenie, co do ich treści w trakcie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest uprawniony do badania zasadności czy słuszności tych opinii. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie powinien wydać na podstawie przepisów procedury administracyjnej żadnych aktów administracyjnych, w tym w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o weryfikację opinii.

W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Uzasadniając złożoną skargę skarżący podniósł, że orzekające w sprawie organy uchyliły się od rozstrzygnięcia jego wniosku co do istoty, bowiem w żaden sposób nie zbadały czy opinia służbowa z dnia 21 sierpnia 2024 r. zawiera oczywiste błędy i omyłki.

Zdaniem strony za takie należy uznać:

- zastosowanie fikcji doręczenia, gdy z art. 127 ust. 4 u.o.o. jednoznacznie wynika, że w postępowaniu dotyczącym wydawania opinii służbowych k.p.a. nie znajduje zastosowania, a co za tym idzie brak było podstaw do uznania, że opinia była ostateczna. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na mocy i w granicach prawa, dotyczy to także organów, których decyzje zaskarża. Organ I instancji powinien mieć podstawę prawną do uznania, że rozstrzygnięcie wyższego dowódcy zostało doręczone skarżącemu na podstawie fikcji doręczenia;

- brak zastosowania przez osobę wydającą opinię § 4 ust. 3 w zw. z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Pierwszy z przywołanych przepisów nakazujący w opiniowaniu żołnierzy zawodowych uwzględnienie kryteriów dodatkowych został pominięty. Mogło to mieć kluczowe znaczenie dla finalnego rezultatu w sytuacji, gdy do pozytywnej oceny zabrakło stronie raptem 1 punktu. Natomiast drugi z przywołanych przepisów rozporządzenia obliguje do uzasadnienia opinii negatywnej. W ocenie skarżącego nie chodzi o wypełnienie jakąkolwiek treścią miejsca w szablonie opinii przeznaczonego na uzasadnienie, ale o przytoczenie konkretnych podstaw faktycznych stanowiących o negatywnej ocenie żołnierza;

- stwierdzenie, że spełnia w ograniczonym zakresie wymagania z zakresu wyszkolenia bojowego w sytuacji, gdy w okresie objętym opiniowaniem nie odbywały się żadne ćwiczenia;

- stwierdzenie, że skarżący spełnia w ograniczonym zakresie wymagania z zakresu dyspozycyjności, gdy w okresie objętym opiniowaniem przebywał jedynie 4 dni na zwolnieniu lekarskim oraz brał udział we wszystkich delegacjach;

- odwołanie do wyższego przełożonego zakończone jedynie stwierdzeniem "podtrzymuję" nosi znamiona zaniechania;

- wydana opinia nie zawiera ani jednego odniesienia do konkretnych zdarzeń, stanowiących podstawę jej wydania, a wyłącznie opinie bezpośredniego przełożonego;

- do wystawienia opinii służbowej jest uprawniony przełożony zajmujący stanowisko co najmniej dowódcy plutonu lub równorzędne (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Osoba, która wystawiła skarżącemu opinię - młodszy chorąży T. M. - nie spełniała tych wymogów;

- pozostałe kryteria oceny są wydane w większości bez żadnych podstaw biorąc pod uwagę, że w ocenianym okresie służby był wyróżniany dyscyplinarnie, zdawał wszystkie egzaminy zewnętrzne oraz nie był karany dyscyplinarnie.

Końcowo skarżący podkreślił, że istotą jego zarzutu jest pozbawienie go prawa do możliwości wniesienia skutecznego odwołania od decyzji zwalniającej ze służby. Jak wskazują komentatorzy oraz orzecznictwo sens art. 78 Konstytucji RP należy rozumieć nie tylko jako fizyczne istnienie procedury odwoławczej, ale również jako istnienie realnej możliwości, że odwołanie zostanie merytorycznie rozpatrzone tj. odwołujący się musi mieć gwarancję, że jego argumenty zostaną przeanalizowane. Pomimo możliwości fizycznego wniesienia odwołania do organu II instancji, odmówiono mu merytorycznej analizy podstaw odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu.

W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2026 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna, w tym czy należy ona do jego właściwości. Stwierdzenie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, obliguje Sąd do odrzucenia skargi, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a.").

Stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 p.p.s.a.)

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a).

W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienie Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia 16 lipca 2025 r. uchylające w całości postanowienie Komendanta [...] z dnia 14 maja 2025 r. nr 430, którym organ I instancji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od negatywnej opinii, oddalił wniosek o uchylenie opinii służbowej oraz odrzucił odwołanie.

W ocenie Sądu nie ma podstaw, aby uznać dopuszczalność drogi sądowej w przedmiotowej sprawie. Przed uzasadnieniem takiego stanowiska celowym jest wyjaśnienie w jaki sposób przebiega weryfikacja opinii służbowych żołnierzy zawodowych.

Procedurę opiniowania służbowego żołnierzy reguluje kompleksowo art. 127 u.o.o. oraz przepisy wykonawcze cytowanego rozporządzenia w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy. Co należy w tym miejscu uwypuklić zgodnie z art. 127 ust. 4 u.o.o. do opiniowania służbowego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Opiniowany żołnierz w trakcie opiniowania służbowego występuje osobiście i nie może być reprezentowany przez pełnomocnika. Już treść tego unormowania przekonuje, że w opiniowaniu służbowym nie ma zastosowania zasada wyrażona w art. 9 k.p.a., który zobowiązuje organ prowadzący postępowanie administracyjne do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw. Wyraźne wyłączenie przez ustawodawcę w opiniowaniu służbowym zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, potwierdza, że postępowanie to ma szczególny tryb i nie można przenosić reguł obowiązujących w postępowaniu procesowym na wewnętrzne postępowanie służbowe.

Zgodnie z art. 127 ust. 6 u.o.o. od opinii służbowej żołnierzowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, zaś z art. 127 ust. 9 u.o.o. wynika, że opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna, chyba że żołnierz uzyskał ogólną ocenę niedostateczną. W takim przypadku żołnierz może wystąpić do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o zweryfikowanie tej opinii. W myśl art. 127 ust. 11 u.o.o. w przypadku wystąpienia przez żołnierza z wnioskiem o zweryfikowanie opinii służbowej dowódca jednostki wojskowej może powołać komisję w celu zbadania zasadności wniosku i po zapoznaniu się z opinią komisji, o ile została ona powołana, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, może opinię: 1) utrzymać w mocy; 2) zmienić lub uzupełnić; 3) uchylić i wydać nową; 4) uchylić, jeżeli brak było podstaw prawnych do jej sporządzenia.

Terminy i zasady wnoszenia środków zaskarżenia od opinii służbowej określa rozporządzenie wykonawcze w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia przełożony zapoznaje żołnierza z opinią służbową podczas rozmowy oraz doręcza za pokwitowaniem potwierdzoną kopię opinii służbowej żołnierza, którego ona dotyczy, w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia, z wyłączeniem żołnierzy pełniących służbę w pasywnej rezerwie, których zapoznaje w ostatnim dniu odbywania ćwiczeń. Podczas rozmowy przełożony poucza opiniowanego o przysługującym mu prawie wniesienia odwołania od opinii. Fakt ten potwierdza w arkuszu opinii służbowej. Stosownie do § 12 ust. 4 rozporządzenia w przypadku braku możliwości zapoznania opiniowanego żołnierza z opinią służbową w sposób określony w ust. 2 przełożony zapoznaje żołnierza z tą opinią w inny możliwy sposób, w szczególności: 1) przesyła mu tę opinię za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na jego adres zamieszkania. W myśl § 13 ust. 3 rozporządzenia wyższy przełożony w przypadku: 1) utrzymania w mocy opinii służbowej - dokonuje w arkuszu adnotacji o sposobie rozpatrzenia odwołania, a następnie potwierdza ją własnoręcznym podpisem oraz opatruje datą. Zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia wyższy przełożony w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania informuje opiniowanego oraz opiniującego o sposobie rozpatrzenia odwołania i doręcza opiniowanemu - za pokwitowaniem - potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię ostatecznej opinii służbowej.

W świetle przytoczonych unormowań opinia służbowa z oceną ogólną niedostateczną staje się ostateczna: z dniem upływu terminu do wniesienia odwołania (w przypadku braku wniesienia odwołania); z dniem utrzymania opinii w mocy (w przypadku wniesienia odwołania spełniającego wymogi formalne); albo w przypadku terminowanego skorzystania przez opiniowanego z dodatkowego środka zaskarżenia w postaci wniosku o weryfikację opinii - z dniem rozpatrzenia tego wniosku.

W tym miejscu należy wskazać, że nie ma żadnych przepisów regulujących kwestię przywrócenia terminu do złożenia wniosku o weryfikację opinii. Podkreślić należy, że opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych opisanych wyżej. Żaden przepis ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Nie ma żadnych podstaw prawnych, by kwestie dotyczące opinii służbowej były przedmiotem postępowania przed sadem administracyjnym zarówno w zakresie merytorycznych rozstrzygnięć jak i rozstrzygnięć proceduralnych związanych z zachowaniem terminu do składania wniosków czy odwołań na drodze służbowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 2732/12) prawa osób opiniowanych podlegają ochronie wyłącznie przez ustalony w pragmatykach służbowych tryb odwołania się od treści wydanej opinii do właściwych przełożonych wyższego stopnia, bądź przez wynikające z przepisów prawa karnego i cywilnego gwarancje ochrony ich dóbr osobistych. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy oraz funkcjonariuszy innych służb mundurowych jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową.

Co należy w tym miejscy podkreślić przepis art. 122 u.o.o. wprost wskazuje w jakich sytuacjach żołnierzowi zawodowemu przysługuje skarga do sądu administracyjnego i w jakich znajdują zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ma w tym przepisie wskazanej kwestii opinii służbowej.

Zgodnie z tym przepisem:

1. Od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, i skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685).

2. Przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się w sprawach:

1) mianowania na stopień wojskowy;

2) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;

3) skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową;

4) powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku.

3. Skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach:

1) powołania do obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej;

2) powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych;

3) wyznaczenia i przeniesienia na stanowisko służbowe oraz zwolnienia ze stanowiska służbowego, a także przeniesienia do dyspozycji;

4) delegowania do pełnienia obowiązków.

4. Wystąpienia w sprawach wynikających ze stosunku służbowego, z wyjątkiem spraw wymienionych w ust. 1, oraz przypadków określonych w ustawie, żołnierz może wnosić tylko drogą służbową.

Zgodnie zaś z art. 5 pkt 2 p.p.s.a sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. W konsekwencji uznać należy, że organy nie powinny wydawać na podstawie przepisów procedury administracyjnej żadnych aktów administracyjnych, w tym w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia przysługującego żołnierzowi opiniowanemu odwołania od sporządzonej opinii. Skoro charakter postępowania opiniującego żołnierzy zawodowych należy do sfery podległości służbowej między przełożonym a podwładnymi, to posłużenie się przez organ I i II instancji formą procesową w sytuacji, gdy nie mają zastosowania przepisy k.p.a. nie może legitymować do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarga taka może być wniesiona, zgodnie z art. 122 ust. 1 u.o.o. tylko od decyzji w sprawach określonych w tej ustawie.

Konkludując, skoro przedmiotem niniejszego postępowania była skarga dotycząca postanowienia z 16 lipca 2025 r. dotyczącego oceny prawidłowości procedowania w przedmiocie odwołania od opinii oraz kwestia przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zweryfikowanie opinii, a proces opiniowania żołnierza zawodowego nie należy do właściwości sądów administracyjnych, to skarga z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a została przez Sąd odrzucona.

G. Saniewski J. Wichrowski M. Pawełczak