Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

II OZ 828 / 12 POSTANOWIENIE Dnia 2 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 481/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie.

Sygn. akt II OZ 828 / 12

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił skarżącej A. K. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2012 r., nakładającą na M. i J. T. obowiązek przywrócenia części parteru budynku po brojlerni, położonego na działce nr ewid. [...] w M. przy ul. [...] użytkowanego w sposób zmieniony jako magazynu do stanu poprzedniego, tj. użytkowania jako brojlernia.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzja organu odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r. została doręczona A. K. w dniu 9 marca 2012 r. W dniu 16 kwietnia 2012 r. skarżąca przesłała do organu wojewódzkiego za pomocą faksu pismo, w którego treści zwróciła się o przedłużenie terminu ważności decyzji z dnia [...] marca 2012 r., następnie wyjaśniając, że pismo jest wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Do tych wyjaśnień strona załączyła skargę opatrzoną datą 27 kwietnia 2012 r.

Oddalając powyższy wniosek strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na treść art. 86 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.), a następnie podzielił stanowisko wyrażone w literaturze, że nie ma podstaw prawnych, aby uznać, że niewskazanie we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności uprawdopodobniających brak winy w jego uchybieniu mogło być potraktowane, jako brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że A. K. składając skargę uchybiła treści art. 53 § 1 p.p.s.a. Ponieważ doręczenie decyzji administracyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nastąpiło w dniu 9 marca 2012 r., to termin na wniesienie skargi przez A. K. upłynął w dniu 9 kwietnia 2012 r. Wobec tego zaistniała przesłanka zastosowania przepisów p.p.s.a. o przywróceniu terminu. Jak następnie wskazał Sąd, skarżąca w piśmie z dnia 13 kwietnia 2012 r. stanowiącym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie wskazała jednak okoliczności uprawdopodobniających, że uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej w postaci złożenia skargi nastąpiło bez jej winy. We wskazanym piśmie skarżąca podała jedynie powody, dla których zmuszona jest "odwołać się" do Sądu administracyjnego. Dlatego też nie jest możliwe rozważenie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Nie można również ustalić, czy wniosek złożono w terminie 7 dni, liczonym od chwili ustania okoliczności wyłączających winę (art. 87 § 1 p.p.s.a.).

Z wyżej przedstawionych powodów, Sąd pierwszej instancji orzekł jak na wstępie w oparciu o art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. K., zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1, art. 87 § 1 k.p.a. i art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi i uznanie, że nie uprawdopodobniła okoliczności, które uzasadniały jej wniosek o przywrócenie terminu. Zdaniem strony skarżącej, skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 kwietnia, a pismo nadane faksem wpłynęło w dniu 13 kwietnia 2012 r., które jak wyjaśniała stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, to należało przyjąć, iż zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku. Następnie skarżąca wskazała, iż jest osobą schorowaną, opiekuje się mężem i nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem, zaś organ winien wezwać ją do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez uprawdopodobnienie okoliczności, dla których złożyła skargę.

Wskazując na powyższe okoliczności, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien, więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 w związku z § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do skargi wnosi się w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu za pośrednictwem organu, którego działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

Nawiązując w pierwszej kolejności do twierdzeń zawartych w rozpoznawanym zażaleniu odnośnie zgłaszanej przez Sąd pierwszej instancji niemożności ustalenia, czy wniosek złożono w terminie siedmiu dni, wskazanym w art. 87 § 1 p.p.s.a., zauważyć trzeba, iż konkluzja ta wynikała z uwagi Sądu, że skarżąca nie wskazała na żadną wyraźną okoliczność, która miałaby wpłynąć na uchybienie terminu do złożenia skargi. Uwaga ta jest usprawiedliwiona w świetle ww. przepisu, który wymaga złożenia wniosku o przywrócenia terminu w ciągu siedmiu dni od "czasu ustania przyczyny uchybienia terminu". Tymczasem Sąd pierwszej instancji w świetle wyjaśnień skarżącej nie mógł określić ustania przyczyny uchybienia terminu, skoro nie została ona przedstawiona przez skarżącą. Po drugie zauważyć trzeba, iż kwestionowanie tego stanowiska przez stronę skarżącą nie ma jakiekolwiek wpływu na jego prawidłowość, bowiem Sąd nie poprzestał na ocenie jedynie tego formalnego warunku, którego ewidentny brak musiałby skutkować odrzuceniem wniosku, ale przystąpił do jego merytorycznej oceny.

W tym zakresie również należało podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych takich okoliczności, które by uprawdopodobniały, że uchybienie przez nią terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Co prawda, skarżąca we wniosku wskazała na inwalidztwo swojego męża, jak i własne choroby, jednakże dostrzec trzeba przede wszystkim tę kwestię, iż strona nie wykazywała w nim, że stan zdrowia uniemożliwił jej złożenie skargi w ustawowym terminie. Wprost przeciwnie skarżąca, przedstawiając motywację złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wskazywała na zachowanie swoich sąsiadów, którzy "przez okres 30 dni zachowywali się poprawnie, ale tylko dlatego ażeby uśpić czujność dot. odwołania się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie". Z tych też przyczyn zasadnie Sąd pierwszej instancji wywiódł, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał także, iż niewskazanie we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności uprawdopodobniających brak winy w jego uchybieniu, nie stanowi braku formalnego pisma podlegającego uzupełnieniu w trybie procedury z art. 49 § 1 p.p.s.a. Wskazywanie natomiast na konieczność jej zastosowania jest w okolicznościach niniejszej sprawy o tyle bezzasadne, że skarżąca w sposób zupełny zobrazowała okoliczności złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu.

Stwierdzić też trzeba, iż nie można było odnieść się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów naruszenia przepisów postępowania Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem przepisy tej ustawy nie stanowiły podstaw do orzekania przez Sąd pierwszej instancji i wydania zaskarżonego orzeczenia. Właściwym były w tym przypadku przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stosował w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.