Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2025 r, sygn. akt III OZ 39/25, o oddaleniu zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić wniosek.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt III OZ 39/25, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia.

W piśmie z dnia 27 lutego 2025 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego jako orzeczenia niekompletnego, "co musi prowadzić do wydania w sprawie wniesionej do NSA orzeczenia uzupełniającego".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. na mocy art. 166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt III OZ 39/25, oddalił zażalenie skarżącego, a zatem orzekł o całości żądania zawartego w tym zażaleniu, a w sprawie nie zaistniała podstawa do zamieszczenia dodatkowego rozstrzygnięcia, które według przepisów ustawy miałby Sąd ten zamieścić. Przepisy ustawy – p.p.s.a. nie obligują Sądu do zamieszczenia w tego rodzaju postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że wniosek o uzupełnienie wyroku (postanowienia) nie może zmierzać do zmiany czy uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Nie jest więc możliwe uzupełnienie wyroku (postanowienia) w zakresie dotyczącym uzasadnienia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023, oraz powołane tam orzecznictwo). Takie działanie zmierza w istocie do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.

W tej sytuacji wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza wniosku prowadzi do stwierdzenia, że w istocie zmierza on do zmiany merytorycznej orzeczenia, względnie do uzupełnienia jego uzasadnienia, co, jak już wyżej wskazano, jest niedopuszczalne w ramach instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.