Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Czarkowski, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 września 2025 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.382.2025.2.ASK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz W. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 3 października 2025 r., nadanym w dniu 3 listopada 2025 r., wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (data wpływu: 5 listopada 2025 r.), skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 września 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

WSA w Warszawie, przy piśmie z dnia 12 listopada 2025 r. sygn. III DK/Wa 45/25, przekazał Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej ww. skargę w celu udzielenia na nią odpowiedzi, informując o tym pełnomocnika Skarżącej pismem z tej samej daty.

Pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 12 listopada 2025 r. wniósł o wycofanie skargi na ww. interpretację indywidualną z uwagi na jej omyłkowe wniesienie bezpośrednio do sądu administracyjnego zamiast za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Jednocześnie złożył oświadczenie o zwrot kwoty 200 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany pismem z 22 grudnia 2025 r. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 29 grudnia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 40 akt sądowych).

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącej, do dnia wydania powyższego postanowienia, nie uczynił zadość wezwaniu Sądu w zakresie uzupełnienia ww. braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.

W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Przepis ten w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji, gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru.

Stosownie natomiast do treści art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym o których mowa w art. 46 i art. 47 P.p.s.a. Ponadto art. 37 § 1 P.p.s.a. stanowi o tym, że pełnomocnik obowiązany jest przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego uwierzytelniony odpis.

Z powyższych przepisów wynika, że nieprzedłożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi stanowi brak formalny skargi, który może być uzupełniony w terminie 7 dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd umożliwił uzupełnienie powyższego braku, wskazując pełnomocnikowi Skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na jego uzupełnienie (liczony od doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwania, tj. odrzuceniu skargi.

Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 29 grudnia 2025 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął bieg 30 grudnia 2025 r. i upłynął 5 stycznia 2026 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że do 5 stycznia 2026 r. pełnomocnik Skarżącej powinien usunąć brak formalny skargi.

Jak wynika z akt sprawy zakreślony w wezwaniu z dnia 22 grudnia 2025 r. termin upłynął bezskutecznie, albowiem pełnomocnik Skarżącej do dnia wydania powyższego postanowienia nie nadesłał oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.

Ustosunkowując się natomiast do wniosku pełnomocnika Skarżącej, dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, że jego merytoryczne rozpatrzenie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli Skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.