Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Z. na bezczynność Dyrektora Generalnego Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 września 2025 r. dotyczącej kwot oszczędności w funduszu płac pracowników Centrum Powiadamiania Ratunkowego we Wrocławiu powstałych w dniach 01-31.08.2025 r. postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 20 września 2025 r. Z. w C. w D. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu w udostępnieniu informacji publicznej dotyczącej kwot oszczędności w funduszu płac pracowników Centrum Powiadamiania Ratunkowego we Wrocławiu powstałych w dniach 01-31.08.2025 r.

Skarżącego wezwano o usunięcie braku formalnego skargi, poprzez dołączenie do akt sprawy dokumentów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktualnego odpisu KRS oraz statutu związku zawodowego oraz uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Za datę doręczenia wezwań przyjęto dzień 15 listopada 2025 r. (tzw. fikcja doręczenia).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei w myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., II OZ 343/19). W przypadku skarżącego takim dokumentem mogłaby być informacja z Krajowego Rejestru Sądowego lub statut związku zawodowego, na co zwrócono uwagę w treści wezwania do uzupełnienia skargi.

Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym m.in. w art. 46 p.p.s.a. Wedle zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Co więcej na podstawie art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W przedmiotowej sprawie skarżący mimo skutecznego doręczenia wezwań - poprzez przyjęcie na podstawie art. 74a § 8 p.p.s.a. tzw. "fikcji doręczenia" – nie uzupełnił braku formalnego skargi oraz nie uiścił wymaganego wpisu.

Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 19 listopada 2025 r. skarżący cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07).