III SAB/Gd 37/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-01	
Data wpływu	2026-01-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Adam Osik
Alina Dominiak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano do podjęcia czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art.1 ust.1, art. 6 ust.1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska do udostępnienia skarżącemu J. M. w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku, informacji publicznej w postaci opinii Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni do "Koreferatu do analizy wielokryterialnej wariantów przebiegu trasy N. w G." opracowanego przez P.; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w części dotyczącej żądania wymierzenia organowi grzywny; 4. odrzuca skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Dyrektora Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska na rzecz skarżącego J. M.kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
III SAB/Gd 37/26

UZASADNIENIE

J. M. wniósł skargę na bezczynność Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p. ") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji.

W konsekwencji skarżący wniósł o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącej bezczynności,

2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 30 czerwca 2025 niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku przez:

- udostępnienie opinii o których mówił P. G. odnosząc się do opracowania P. słowami: “co mówią eksperci zarządu transportu miejskiego z G1. o tej analizie"’ oraz dokumentów będących podstawą tych wypowiedzi, będących w posiadaniu Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska,

- udostępnienie informacji na temat autorstwa wypowiedzi, kiedy został udzielona oraz czy stanowisko było prezentowane autorom koreferatu,

- udostępnienie dokumentów w wyniku których zostały sformułowane tezy o niebezpieczeństwie pominięte w koreferacie P., tj.: “pasażerowie w relacji G.- O. – K. będą wysiadać z tramwaju na przystanku na ulicy D. i następnie będą przebiegać przez dwie jezdnie aby dotrzeć na istniejące przystanek M. w ciągu A. celem kontynuacji podróży tramwajem jadącym do strony O." oraz “proponowany w koreferacie trzeci tor spod M. w dół a. i następnie skręt w prawo do ulicy D. jest bardzo niebezpieczny w sytuacji awarii układu hamulcowego tramwaju. Zjeżdżający tramwaj bez zatrzymywania skręci w prawo bo tak go prowadzą szyny na skrzyżowaniu A. z ulicą D. i wbije się w ruch samochodowy i u ludzi oczekujących na chodnikach"?

3. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych,

4. wymierzenie Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska grzywny za niewykonanie obowiązku udostępnienia informacji publicznej, określonej w art. 23 u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 30 czerwca 2025 roku złożył za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji w przedmiocie udostępnienia dokumentów na które powoływał się zastępca Prezydenta Miasta Gdańsk P.G., w swoim publicznym wystąpieniu podczas absolutoryjnej sesji Rady Miasta Gdańsk w dniu 26 czerwca 2025r., Wobec braku udostępnienia żądanych dokumentów przez DRMG w dniu 27 lipca 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu, uwzględnioną przez sąd (wyrok z dnia 9 października 2025, sygn. akt. III SAB/Gd 332/25). Realizując wyrok sądu Dyrekcja Rozbudowy Miasta Gdańska w dniu 15 grudnia 2025 r. podtrzymała swoje stanowisko, iż “Przywołane (...) przez Zastępcę Prezydenta Miasta Gdańska – P. G. opinie do koreferatu, przedstawiały wewnętrzne stanowisko G1" interpretując wyrok sądu możliwie wąsko i odmawiając udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji. W związku z powyższym w dniu 16 grudnia 2025 skarżący wezwał DRMG do udostępnienia dokumentów przywołując prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2025, w którym sąd odniósł się bezpośrednio do nieudostępnionych dokumentów, wskazując, że za informację publiczną należy uznać treść wystąpień publicznych funkcjonariuszy publicznych, a takim jest Zastępca Prezydenta Miasta Gdańska. Wystąpienie na absolutoryjnej sesji Rady Miasta Gdańska P. G. stanowiło informację publiczną, a elementem tego wystąpienia było powołanie się na określone dokumenty i opinie ekspertów. Opinia ekspertów transportu miejskiego z G1 o analizie P., stanowiąca podstawę publicznie wyrażonej argumentacji organu w istotnej społecznie kwestii przebiegu linii tramwajowej nie może być uznana za dokument wewnętrzny niepodlegający udostępnieniu. Opinia ta stała się jedną z podstaw podjęcia przez organ decyzji o przebiegu linii tramwajowej, a na realizację tej inwestycji został ogłoszony przetarg. Żądany we wniosku dokument stał się zatem podstawą wydania decyzji o lokalizacji gminnej inwestycji celu publicznego. Nie ma on charakteru dokumentu wewnętrznego, jakim byłby dokument o jedynie przygotowawczym czy pomocniczym charakterze (sygnatura akt III SAB/Gd 343/25).

Sąd administracyjny przypomniał bowiem, iż zgodnie z treścią art. 1 i 6 u.d.i.p. informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich

Pomimo tak jednoznacznie sformułowanego żądania, w dniu 23 grudnia 2025 roku, DRMG odmówiło przedstawienia dokumentów, do których odniósł się sąd w wyroku z dnia 2 października 2025 r. Organ jest w posiadaniu tych dokumentów i opinii o czym świadczą odpowiedzi z Urzędu Miejskiego w G. oraz z G1, jednoznacznie stwierdzających, iż “autorem opinii do koreferatu, na którą powołał się Zastępca Prezydenta Miasta Gdańska, jest G1, a dokument został przekazany do Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska" oraz “trakcie analiz koreferatu G1 dzielił się swoimi spostrzeżeniami z Dyrekcją Rozbudowy Miasta Gdańska w formie roboczej, przy czym nie dysponujemy dokumentami/materiałami w tej sprawie. Jednostka prowadziła rozmowy w temacie koreferatu z Dyrekcją Rozbudowy Miasta Gdańska, nie jesteśmy jednak w stanie określić, czy nasza spostrzeżenia zostały przekazane do autorów tego opracowania" (z dnia 30 grudnia 2025 - załącznik 5). Nie ulega zatem wątpliwości, iż organem prowadzącym jest Dyrekcja Rozbudowy Miasta Gdańska, która posiada pełną wiedzę na temat opracowań i której odpowiedź z dnia 15 grudnia 2025 oraz z 23 grudnia 2025, nosi znamiona celowego unikania udostępnienia żądanych przeze mnie informacji, co stanowi rażące naruszenie prawa. Dyrekcja Rozbudowy Miasta Gdańska była bowiem organem na którym ciążył obowiązek udostępnienia informacji publicznej, według wniosku z dnia 30 czerwca 2025 roku., spełnione są zatem przesłanki do ukarania organu grzywną zgodnie z art. 23 u.d.i.p, w związku z nieudostępnieniem informacji publicznej wbrew ciążącemu obowiązkowi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 czerwca 2025 roku. Wymienione przez skarżącego w pkt 2 skargi (wnioski) informacje, stanowią informacje, w zakresie których Wojewódzki Sąd Administracyjny, prawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2025 roku sygn. akt III SAB/GD 332/25 oddalił skargę skarżącego. WSA wskazał przy tym, że zawarte we wniosku skarżącego przedmiotowe żądania nie stanowią informacji publicznej. W związku z powyższym, brak jest podstaw do żądania przez skarżącego udostępnienia mu przedmiotowych informacji, w zakresie których WSA prawomocnie oddalił skargę skarżącego. Organ w opisanym wyżej wyroku zobowiązany został natomiast do rozpoznania wniosku skarżącego J. M. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 czerwca 2025 roku wyłącznie w części objętej ostatnim akapitem wniosku, tj. udostępnienia uwag Z. do koreferatu P.

W wyroku z dnia 9 października 2025 r. sygn. akt III SAB/GD 332/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organ, rozpoznając wniosek w ww. zakresie winien wyjaśnić rzetelnie i przekonująco swoje stanowisko, tak, aby możliwe było dokonanie oceny, czy żądane przez skarżącego informacje są, czy też nie są informacjami publicznymi. W wykonaniu przedmiotowego wyroku, organ rozpoznał wniosek J. M. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 czerwca 2025 roku w części objętej ostatnim akapitem wniosku i pismem z dnia 15 grudnia 2025 roku poinformował skarżącego o tym, że przedmiotowe informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz stanowią dokumenty wewnętrzne. Organ przy tym zamieścił w piśmie szczegółowe wyjaśnienie, jakie jest znaczenie żądanych informacji. Organ podtrzymuje stanowisko, że żądane przez skarżącego informacje, objęte ostatnim akapitem wniosku z dnia 30 czerwca 2025 roku, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.,gdyż dotyczą one dokumentów wewnętrznych. Jak wyjaśnił organ w piśmie z dnia 15 grudnia 2025 roku, przywołane przez Zastępcę Prezydenta Miasta Gdańska– P. G. opinie do koreferatu, przedstawiały wewnętrzne stanowisko G1.

Uwagi te stanowią dokument wewnętrzny o charakterze roboczym, wyrażone zostały w procesie wypracowywania stanowisk jednostek miejskich w odniesieniu do analizowanych rozwiązań, służyły do gromadzenia i wymiany stanowisk, poglądów i informacji i miały na celu poszerzyć zakres wiedzy w przedmiocie analizowanych rozwiązań. Uwagi te miały charakter poznawczy, powstały na potrzeby prowadzonych konsultacji wewnętrznych.

W związku z powyższym, brak było podstaw do uznania, że żądane informacje stanowią informacje publiczne. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w uzasadnieniu skargi, przedmiotowa opinia nie stanowiła podstawy do wydania jakiejkolwiek decyzji, w tym decyzji o lokalizacji gminnej inwestycji celu publicznego. Jak wskazano powyżej, uwagi G1 miały jedynie charakter poznawczy, wyrażony na potrzeby konsultacji wewnętrznych, miały charakter roboczy i służyły wymianie stanowisk, poglądów i informacji.

Organ wskazał, że w orzecznictwie i literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że nie wszystkie dokumenty związane z organem władzy publicznej, stanowią informację publiczną. Nie podlegają więc udostępnieniu jako informacje publiczne, jakiekolwiek dokumenty wewnętrzne stanowiące opinie, uwagi, referaty, koreferaty, opracowania, poglądy lub analizy, mające jedynie charakter pomocniczy i opiniodawczy do takiego ewentualnego stanowiska organu. W ocenie organu, żądane przez skarżącego informacje, o których mowa w ostatnim akapicie wniosku z dnia 30 czerwca 2025 roku, stanowią dokumenty wewnętrzne, o których mowa w ww. wyrokach, o czym skarżący został wyczerpująco poinformowany w piśmie z dnia 15 grudnia 2025 roku. W związku z tym, nie stanowiły one informacji publicznej, która jest objęta obowiązkiem udostępnienia.

Ponadto, wobec przekazania skarżącemu wyczerpującego pisemnego stanowiska organu w tym zakresie, organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w następstwie wystosowanego przez skarżącego pisma z dnia 16 grudnia 2025 roku. W związku z tym, pismem z dnia 23 grudnia 2025 roku, organ podtrzymał swoje stanowisko w tym przedmiocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i pkt p.p.s.a. , kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, jak i działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w tym prawo to obejmuje dostęp do dokumentów. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów. Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, zaliczając do nich m.in.: informacje o organach władzy publicznej i osobach sprawujących w nich funkcję i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.); informacje o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), czy też informacje o danych publicznych, w tym o treści i postaci dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).Na gruncie u.d.i.p o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy.

Stosownie do treści art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.

Już na wstępie rozważań prawnych Sądu należy wskazać, że wniosek skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, którego rozpoznania domaga się skarżący J. M. w niniejszej sprawie był już przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który prawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 332/25 zobowiązał Dyrektora Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdańska do rozpoznania tego wniosku w części objętej ostatnim akapitem wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałej części.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że spośród dokumentów żądanych we wniosku skarżącego, informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. dotyczy jedynie ostatni akapit wniosku, zawierający żądanie udostępnienia uwag Z. do koreferatu P., a także informacji, czy dokument ten został przedstawiony (kiedy i przez kogo) autorom koreferatu.

Oddalenie przez Sąd wyrokiem z dnia 9 października 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 332/25 skargi w zakresie dotyczącym żądania załatwienia wniosku z 30 czerwca 2025 r. co do jego treści wykraczającej poza żądanie udostępnienia uwag Z. do koreferatu P. czyni niedopuszczalnym ponowne rozpatrywanie skargi w tym zakresie. Przepis art. 58 §1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Natomiast w zakresie żądania udostępnienia uwag Z. do koreferatu P.organ rozpoznał wniosek w przewidzianym prawem terminie, lecz sposób w jaki tego dokonał należy uznać za niezgodny z prawem. Organ wskazywał bowiem, że przedmiotowe informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz stanowią dokumenty wewnętrzne. Podtrzymał stanowisko, że żądane przez skarżącego informacje, objęte ostatnim akapitem wniosku z dnia 30 czerwca 2025 roku, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. gdyż dotyczą one dokumentów wewnętrznych, określających wewnętrzne stanowisko G1. Uwagi te, zdaniem organu, stanowią dokument wewnętrzny o charakterze roboczym i wyrażone zostały w procesie wypracowywania stanowisk jednostek miejskich w odniesieniu do analizowanych rozwiązań, służyły do gromadzenia i wymiany stanowisk, poglądów i informacji i miały na celu poszerzyć zakres wiedzy w przedmiocie analizowanych rozwiązań. Uwagi te miały charakter poznawczy, powstały na potrzeby prowadzonych konsultacji wewnętrznych.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powyższe stanowisko stanowi zbyteczną polemikę z powoływanym wyżej uzasadnieniem wyroku z dnia 9 października 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 332/25, w którym przesądzono o charakterze informacji publicznej w stosunku do uwag Z. do koreferatu P.

Podkreślić należy, że powyższą ocenę prawną wspiera także prawomocny wyrok WSA w Gdańsku wydany w dniu 2 października 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 343/25, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że "za informację publiczną należy uznać treść wystąpień publicznych funkcjonariuszy publicznych, a takim jest Zastępca Prezydenta Miasta Gdańska. Wystąpienie na absolutoryjnej sesji Rady Miasta Gdańska P. G. stanowiło informację publiczną, a elementem tego wystąpienia było powołanie się na określone dokumenty i opinie ekspertów. Opinia ekspertów transportu miejskiego z G1 o analizie P., stanowiącej podstawę publicznie wyrażonej argumentacji organu w istotnej społecznie kwestii przebiegu linii tramwajowej nie może być uznana za dokument wewnętrzny niepodlegający udostępnieniu. Opinia ta stała się jedną z podstaw podjęcia przez organ decyzji o przebiegu linii tramwajowej, a na realizację tej inwestycji został ogłoszony przetarg. Żądany we wniosku dokument stał się zatem podstawą wydania decyzji o lokalizacji gminnej inwestycji celu publicznego. Nie ma on charakteru dokumentu wewnętrznego, jakim byłby dokument o jedynie przygotowawczym czy pomocniczym charakterze".

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyższy pogląd prawny zawarty w uzasadnieniu prawomocnych wyroków WSA w Gdańsku.

Jeśli Zastępca Prezydenta Miasta Gdańska w publicznym wystąpieniu powołuje się na opinię (uwagi) przedstawicieli jednostki organizacyjnej Gminy (Z.), to opinia ta, wprowadzona do dyskursu publicznego dotyczącego założeń poważnej inwestycji publicznej traci charakter dokumentu wewnętrznego i co za tym idzie uznać należy, że stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Z uwagi na to, że sprawa jest kolejną dotyczącą udostępnienia tej samej informacji publicznej, Sąd uznał za konieczne orzeczenie o zobowiązaniu organu wprost do udostępnienia skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej, opierając się na podstawie art. 149§1 pkt 1 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu orzeczenie o rażącym naruszeniu prawa i wymierzeniu grzywny byłoby w rozpoznawanej sprawie przedwczesne, wobec spornego charakteru żądanych przez skarżącego informacji i ich interpretacji z punktu widzenia regulacji u.d.i.p.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi w znacznym zakresie.