Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Pismem z dnia [...] r. J. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Regulacja powołanego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.

Na wstępie wskazać należy, iż podstawą prawną zaskarżonej decyzji są m.in. przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), w których postanowiono, że karze pieniężnej w wysokości [...] zł. od każdego automatu podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Karę w takiej wysokości wymierzono także skarżącemu. W ocenie Sądu, wykładnia w/w przepisów ma kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego aktu.

Sądowi wiadome jest z urzędu, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt III SA/GL 1979/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?"

Podkreślić także trzeba, iż z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że w związku z tą sprawą toczy się również postępowanie w sprawie o przestępstwo karnoskarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. Oznacza to, że w badanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, która zakwestionowana została przez WSA w Gliwicach jako niekonstytucyjna. Przeciwko skarżącemu wszczęto dwa postępowania: o przestępstwo karnoskarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. oraz w przedmiocie wymierzenia sankcji administracyjnej – kary pieniężnej na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, w wyniku których to postępowań może on zostać ukarany podwójnie tj. karnie i administracyjnie.

Wobec powyższego uznać należy, że w rozpoznawanym przypadku udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie prawne, ze względu na treść zawisłego przed tutejszym Sądem sporu prawnego - będzie miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Otóż, w świetle zarzutu podniesionego przez skarżącego, odpowiedź przez Trybunał Konstytucyjny na pytanie sformułowane przez WSA w Gliwicach, co do zgodności z Konstytucją RP przepisów art. 89 ustawy o grach hazardowych, który miał w niniejszej sprawie zastosowanie i stanowił podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji, ma w ocenie Sądu istotne znaczenie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.