VII SA/Wa 1779/16 - Postanowienie

Data orzeczenia	2016-12-07	
Data wpływu	2016-08-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Sygn. powiązane	II OSK 3240/17	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.	
Uzasadnienie
Skarżąca reprezentowana przez r.pr. K. S. w skardze z dnia 6 lipca 2016 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., stwierdzającą nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny budynku garażowego na samochody osobowe oraz nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

We wniosku strona skarżąca wskazała, że w konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji będzie wydawanie kolejnych decyzji powodujących dla skarżącej wymierne i nieodwracalne koszty finansowe. Podniesiono też, że przyszłe rozstrzygnięcia mogą być obarczone wadą nieważności, co może spowodować pojawienie się odpowiedzialności odszkodowawczej. Dodano, że wstrzymanie wykonania decyzji na obecnym etapie będzie zgodne z zasadą ekonomiki procesowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji.

Odnosząc się do złożonego wniosku należy wskazać, że nie podniesiono w nim okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca argumentując wniosek podała jedynie okoliczności przyszłe i niepewne (wydawanie w przyszłości decyzji, które mogą być obarczone wadą nieważności), tymczasem należy zauważyć, że przesłanki wstrzymania muszą być konkretne i realne tj. zagrażać stronie w czasie rzeczywistym, a nie przyszłym. Tak sformułowane uzasadnienie wniosku przemawia zatem za jego oddaleniem.

Sam fakt wydania decyzji stwierdzającej nieważności innej decyzji wydanej w trybie zwykłym zatwierdzającej projekt budowlany zamienny budynku garażowego na samochody osobowe oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności innej, ostatecznej, decyzji wydanej w trybie zwykłym, co do zasady bezpośrednich skutków o których mowa w ww. przepisie nie rodzi. Decyzja tego typu nie wymaga żadnej czynności strony, ani nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. Stąd jeżeli strona wnosi o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutki te powinna wskazać i uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżąca w kontekście powołanych okoliczności nie podała. Nie można zatem uznać, ze w sprawie pojawią się trudne do odwrócenia skutki.

W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem.

W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.