Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. Z. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 25 grudnia 2017 roku M. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymywało w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] nakładające na skarżącego grzywnę w wysokości 420 zł w związku z niewykonaniem obowiązkowych szczepień ochronnych małoletniego syna, określonych w tytule wykonawczym wystawionym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2014 r. numer [...].

W skardze M. Z. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak również wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w złożonej skardze zawarto jedynie wniosek o wstrzymanie, jednakże nie został on uzasadniony. Skarżący nie podniósł żadnej argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie należy wskazać, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie można utożsamiać z oceną legalności wydanego postanowienia. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Sąd nie bada zawartości samej skargi. Zatem poza oceną sądu, na obecnym etapie postępowania, pozostają argumenty strony skarżącej związane z oceną legalności zaskarżonego orzeczenia.

Ponadto postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku, nie jest z zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględnienia takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 210/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.