Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: Starszy Referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.9.18.2022.BS w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. skargę oddala.

Przedmiotem skargi P. S. (dalej: skarżący) jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 27 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.9.18.2022.BS utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wadowickiego nr 807/2017 z 6 listopada 2017 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. J. (inwestorowi) pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę, nadbudowę i docieplenie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego na działkach nr [...] i [...] w K. .

W stanie faktycznym sprawy organ I instancji decyzją z 6 listopada 2017 r. na wniosek inwestora z 17 grudnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi przedmiotowego pozwolenia na budowę. Od decyzji tej wniósł odwołanie skarżący. Wojewoda Małopolski decyzją z 2 lutego 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu skargi inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. II SA/Kr 443/18 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zaznaczył, że nie ma wystarczających powodów by twierdzić, że § 8 ust. 1 i ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] (MPZP) jest stanowczą przeszkodą do realizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Nie można kategorycznie stwierdzić, jak zrobił to organ II instancji, że projekt budowlany jest sprzeczny z MPZP, dlatego wskazane okoliczności wymagają ponownego rozważenia w kontekście zasad ogólnych planu. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego wyrokiem z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. II OSK 2970/18.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 marca 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wyrokiem z 17 czerwca 2022 r. sygn. II SA/Kr 521/22 WSA w Krakowie po rozpoznaniu sprzeciwu inwestora uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku, że konieczne jest uzyskanie przez inwestora decyzji konserwatorskiej, o której mowa w art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, a dołączone przez inwestora pismo Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 11 września 2017 r. nie może być uznane za taką decyzję. Jednakże organ odwoławczy błędnie przyjął, że uzyskanie takiego pozwolenia wymaga uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu decyzja kasatoryjna naraża inwestora na kolejne długotrwałe procedury, a przecież postępowanie administracyjne w tej sprawie już teraz toczy się od niemal 7 lat. Nie można zaaprobować sytuacji, w której właścicielka zabytkowej kamienicy nie może przez tak długi czas przeprowadzić jej remontu z uwagi na błędy i uchybienia organów administracji publicznej, takie jak niewłaściwa forma zajętego przez organ stanowiska czy też całkowicie błędna interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania decyzją Wojewody Małopolskiego z 27 stycznia 2023 r. utrzymano w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że istniejący budynek jest trzykondygnacyjnym budynkiem wielorodzinnym (mieszkania na pierwszym i drugim piętrze), z funkcją handlowo-usługową (lokale: handlowy i usługowy w parterze) zatem realizacja projektowanej inwestycji nie wpłynie na zmianę funkcji tego budynku. Ponowna analiza ustaleń MPZP, w szczególności § 4 dotyczącego zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wykazała, że istnieje możliwość realizacji inwestycji zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, bowiem przeznaczenie terenu, na którym zlokalizowana jest inwestycja, na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie wyklucza wykonywania robót budowlanych takich jak: nadbudowa, przebudowa czy też rozbudowa już istniejących obiektów, bez konieczności zmiany ich funkcji dotychczasowej, na obecnie obowiązującą, a wymaganą dla realizacji nowej zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. 5 pkt 4 MPZP: dopuszcza się nadbudowę, przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów, w pasie pomiędzy ustaloną linią zabudowy a linią rozgraniczającą drogę, przy zachowaniu warunku nie przekraczania istniejącej linii zabudowy wyznaczonej przez obiekt rozbudowywany i wysokości określonej w ustaleniach szczegółowych, (...). Z projektu budowlanego wynika, że przeznaczony do przebudowy i nadbudowy (w zakresie przekształcenia poddasza nieużytkowego na mieszkalne, budowy lukarn dachowych doświetlających dwa powstałe mieszkania i docieplenia) budynek spełnia powyższe wymagania w zakresie lokalizacji, a jego wysokość nie ulegnie zmianie (przestrzeń mieszkalna nowoprojektowanych mieszkań na poddaszu zostanie uzyskana poprzez zastosowanie lukarn, które nie wpływają na zmianę wysokości budynku). Ponadto z projektu budowlanego wynika, że obiekt znajduje się w zabudowie pierzejowej, a jego wysokość nawiązuje do budynków sąsiednich. W § 4 ust. 5 pkt 8 MPZP wskazano, że dla istniejącej zabudowy o wskaźnikach przekraczających warunki zapisane w ustaleniach niniejszego planu ustala się tylko zakaz ich zwiększania za wyjątkiem przypadku, o którym mowa w pkt 9 (cyt.: w przypadku zabudowy, której dach może być przebudowany na formę zgodnie z ustaleniami niniejszego planu, oraz rozbudowy istniejącej zabudowy). Przypadek ten nie ma jednak miejsca, gdyż przedmiotem inwestycji nie jest rozbudowa budynku ani zmiana geometrii dachu, a jedynie wykonanie w nim otwarć dachowych w postaci lukarn, nie powodująca zmian w zakresie powierzchni zabudowy działki.

Jak podał organ, jedynym zmiennym parametrem, zatem podlegającym badaniu w niniejszym postępowaniu, jest szerokość otwarć dachowych. Zgodnie z § 4 ust. 5 pkt 6 MPZP: dopuszcza się otwarcia dachowe w formie lukarn – szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym jej miejscu nie może przekroczyć 1/2 długości całej połaci dachowej, łączna szerokość lukarn nie może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej. Z projektu budowlanego wynika, że przy długości połaci dachowej wynoszącej 1110 cm, dla elewacji frontowej szerokość jednej lukarny w najszerszym jej miejscu wynosi 240 cm, a elewacji tylnej 245,2 cm, co nie przekracza 1/2 długości elewacji. Łączna szerokość lukarn od frontu wynosi 720 cm, a na elewacji tylnej 490,4 cm, co nie przekracza 2/3 długości elewacji, czyli 740 cm.

Kolejno organ zaznaczył, że decyzja konserwatorska była jedynym brakującym elementem niezbędnym do uzupełnienia dokumentacji projektowej dla analizowanej inwestycji, zaś na wezwanie organu pismem z 16 grudnia 2022 r. inwestor przesłał decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 15 grudnia 2022 r.

W skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzuty naruszenia:

1) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności niewyczerpującą ocenę projektu budowlanego w zakresie obecnej wysokości budynku, a także wysokości na której mają być zlokalizowane lukarny, a w konsekwencji niepoczynienie ustaleń faktycznych dotyczących istotnego wskaźnika planistycznego wskazanego w § 8 ust. 3 pkt 3 lit. a MPZP,

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w związku z § 4 ust. 5 pkt 8 i 9 w zw. z § 8 ust. 3 pkt 3 lit. a MPZP poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której przebudowa dachu polegająca na budowie lukarn, których górna krawędź zaprojektowana została na wysokości 13,5 metra, doprowadziłaby do przekroczenia maksymalnych wskaźników wysokości istniejących budynków określonych w MPZP, co powinno skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji;

3) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, podczas gdy:

a. opis rozwiązań zastosowanych przy budowie instalacji gazowej, stanowiącej zasadniczy element wyposażenia budowlano-instalacyjnego, o którym mowa w § 11 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego opiera się na warunkach przyłączenia do sieci gazowej (k. 137 i k. 138 projektu), które utraciły ważność na moment sporządzenia decyzji organu I instancji;

b. projekt budowlany zawiera opis rozwiązań zastosowanych przy budowie instalacji elektrycznej wewnętrznej, stanowiącej zasadniczy element wyposażenia budowlano-instalacyjnego, o którym mowa w § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia, podczas gdy przedłożone przez inwestora warunki przyłączenia do sieci elektrycznej (k. 17 projektu), utraciły ważność na moment sporządzenia decyzji organu I instancji;

4) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w związku z § 4 ust. 3 pkt 8 lit. a MPZP poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że inwestycja nie narusza pierwotnych cech stylowych i detali architektonicznych budynku, a także nie zaciera jego pierwotnego wyglądu.

Skarżący podkreślił, że o ile organ II instancji szczegółowo przeanalizował szerokość projektowanych lukarn, to całkowicie pominął kwestię ustaleń faktycznych dotyczących wysokości. Projektowane do wykonania lukarny zostaną zlokalizowane w obrębie dachu w taki sposób, że ich górna krawędź znajdzie się na wysokości 13,5 metra. Stosownie zaś do § 8 ust. 3 pkt 3 lit. a MPZP, maksymalna wysokość zabudowy określona jest na 12 metrów. Zdaniem skarżącego inwestor, chcąc przebudować dach, stosownie do brzmienia § 4 ust. 5 pkt 9 MPZP, tego maksymalnego wskaźnika nie może przekroczyć o więcej niż o 1 metr. Oznacza to, że jakiekolwiek nowe elementy dachu budynku nie mogą zostać zlokalizowane na wysokości wyższej niż 13 metrów. Skarżący zaznaczył, że projekt w zakresie opisu instalacji gazowej i instalacji elektrycznej odwołuje się do nieaktualnych warunków przyłączenia do sieci. Końcowo skarżący zaakcentował, że rozbudowa budynku polegająca na wybudowaniu pięciu lukarn (trzech na tylnej połaci dachu o wymiarach 111 x 234, 5 cm oraz dwóch na przedniej połaci budynku o wymiarach 159 x 173 cm) wpuszczonych w połać dachową stanowi przedsięwzięcie budowlane ingerujące w pierwotny styl i detal architektoniczny budynku, polegające na zmianie geometrii dachu. Lukarna bowiem z definicji obejmuje nie tylko klasyczne okno (lub tzw. porte-fenetre), ale i dodatkową obudowę architektoniczną, a w szczególności powierzchnie boczne, łączące ją z płaszczyzną dachu. Gdyby celem inwestycji było wyłącznie doświetlenie poddasza, wówczas w zupełności wystarczające byłoby zamontowanie okien dachowych. Natomiast wszelkie działania inwestycyjne przy obiektach zabytkowych prowadzić tak, by zachowały one swe pierwotne cechy stylowe, detal architektoniczny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

W pierwszym rzędzie należy przyjrzeć się zarzutom braku zgodności inwestycji z Uchwałą [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ( dalej "Plan"), jako że są one osią skargi. Na wstępie należy zauważyć, że ta kwestia była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie II SA/Kr 443/18, a od wyroku w rej sprawie skarga kasacyjna została oddalona przez NSA w sprawie II OSK 2970/18. Tamże WSA w uzasadnieniu wskazywał:

"Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego [...] ustala przeznaczenie terenu pod określone funkcje, stanowiąc podstawę planowania przestrzennego przede wszystkim dla przyszłych inwestycji. Budynek skarżącej należy do zabudowy istniejącej na dzień uchwalania planu (§ 2 pkt 16 planu) jednocześnie podlega określonym w planie zasadom ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków (§ 4 ust. 3 planu) w strefie konserwatorskiej 'A'- ścisłej ochrony, gdzie dopuszcza się adaptacje obiektów na nowe funkcje zgodnie z ustaleniami szczegółowymi oraz w sposób nie zacierający pierwotnego wyglądu obiektów (§ 4 ust. 3 pkt 2d planu). Podobne postanowienia obowiązują w stosunku obiektów objętych ochroną ujętych w gminnej ewidencji zabytków, w stosunku, do których dopuszcza się adaptacje obiektów na nowe funkcje w sposób nie zacierający pierwotnego wyglądu (§ 4 ust. 3 pkt 8d planu). Jednocześnie plan w § 4 ust. 5 pkt 4 dopuszcza nadbudowę, przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów, w pasie pomiędzy ustaloną linią zabudowy a linią rozgraniczającą drogę przy zachowaniu dalszych warunków tego przepisu. Następnie w § 4 ust. 5 pkt 8 i 9 dla istniejącej zabudowy o wskaźnikach przekraczających warunki zapisane w ustaleniach planu, ustala się zakaz ich zwiększania za wyjątkiem przypadku, o którym mowa w pkt 9. W przypadku zabudowy, której dach może być przebudowany na formę zgodnie z ustaleniami planu, dopuszcza się przekroczenie ustalonej w planie wysokości o nie więcej niż 1 m, a w przypadku rozbudowy istniejącej zabudowy zwiększenie powierzchni zabudowy i zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej maksymalnie o 10% (pkt 9).

Przy takich sformułowaniach zasad ogólnych planu nie ma wystarczających powodów by twierdzić, że § 8 ust. 1 i ust. 2 planu jest stanowczą przeszkodą do realizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem, dotyczącego istniejącego od ponad 80 lat budynku i funkcjonującego (również przed wejściem w życie aktualnego planu), jako budynek wielorodzinny, handlowo - usługowy.

Postanowienia mpzp nie mogą być interpretowane przez organy administracji publicznej w sposób rozszerzający, szczególnie przy literalnie niezgodnych z sobą zapisach. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na potrzebę ochrony konstytucyjnej wartości, jaką jest prawo własności. Jednocześnie na niemożność dokonywania prób rozszerzającej interpretacji przepisów w sytuacji, gdy § 8 ust. 1 i ust. 2 planu nie został sformułowany w zgodzie z jego pozostałymi postanowieniami a sama intencja prawodawcy lokalnego nie została jednoznacznie wyrażona.

W tej sytuacji nie można kategorycznie stwierdzić jak zrobił to organ II instancji (a co trafnie zarzuca skarżąca), że projekt budowlany jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego te wskazane okoliczności wymagają ponownego rozważenia w kontekście zasad ogólnych planu, a z uwagi na dyspozycję art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy prawo budowlane, mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy".

Wobec powyższego, mając na względzie zacytowane wskazania, organ odwoławczy w skarżonej decyzji dokonał ponownej analizy zgodności z Planem przedmiotowej inwestycji, oceniając, że nie jest z nią sprzeczna. Ocenę tę Sąd Administracyjny, dokonujący kontroli decyzji, w pełni podziela.

W szczególności trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z § 4 ust. 5 pkt 4 Planu, dopuszcza się nadbudowę, przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów, w pasie pomiędzy ustaloną linią zabudowy a linią rozgraniczającą drogę przy zachowaniu dalszych warunków tego przepisu, w szczególności wysokości określonych w ustaleniach szczegółowych. Przepis ten, w ocenie Sądu, jest kluczowy dla oceny legalności podejmowanej inwestycji. Ponadto istnieją jeszcze dwa warunki. Po pierwsze, dopuszcza się otwarcia dachowe w formie lukarn na warunkach określonych w Planie ( § 4 ust. 6 lit. a), które to warunki zostały zachowane, co wynika jasno z decyzji Wojewody. Po drugie, zgodnie z § 4 pkt 8 Planu – dla istniejącej zabudowy o wskaźnikach przekraczających warunki zapisane w ustaleniach niniejszego Planu, ustala się zakaz ich zwiększania, za wyjątkiem pkt 9. Wbrew twierdzeniom skargi, punkt 9 czyli wskazany wyjątek, nie ma w sprawie zastosowania, gdyż jak to wielokrotnie podkreślono i w projekcie budowlanym /k.24-25 proj.bud./ oraz w skarżonej decyzji - nie zmienia się wysokość budynku. Zatem nie zwiększa się wskaźników, które przekraczają warunki zapisane w ustaleniach Planu – w tym przypadku wysokości budynku. Ponadto w odniesieniu do pkt 9-go – nie ma tu mowy o zmianie formy dachu ani o rozbudowie powodującej zwiększenie powierzchni zabudowy, gdyż w dachu zostaną wykonane jedynie lukarny, które, jak to już powiedziano, nie zwiększają wysokości budynku. Wobec tego, skoro można przebudować istniejący obiekt bez zwiększania jego parametrów, a taką sytuację przewiduje projekt, to oznacza, że jest on zgodny z Planem, a zarzuty skargi w tym względzie nie są trafne.

Co się tyczy zarzutów w kwestii aktualności warunków technicznych w zakresie przyłącza instalacji gazowej i instalacji elektrycznej, warto wskazać, że budynek posiada istniejące i funkcjonujące przyłącza m.in. energetyczne i gazowe. Do projektu dołączono warunki przyłączenia do sieci gazowej /k.14 proj./ oraz elektrycznej /k.17/, których ważność standardowo należy ocenić na 2 lata. Jest oczywistym, że po tylu latach trwania postępowania ( nie z winy inwestora), warunki te utraciły ważność. Jednak zdaniem Sądu, istotnym jest, czy były ważne na chwilę wydania decyzji I instancji. Jeżeli bowiem decyzja organu I instancji była wydana w terminie wynikającym z art. 35 ust. 6 p.b. ( 65 dni), a warunki zachowały ważność na chwilę jej wydania, dalszy tok sprawy nie wpływa na ocenę ich ważności pod kątem formułowania zarzutów w tym zakresie. Takie stanowisko znajdujemy w wyroku WSA w Gdańsku, z dnia 13 marca 2019 r. II SA/Gd 623/18, LEX nr 2641505 i Sąd w pełni je podziela. W niniejszej sprawie wniosek został złożony w dniu 17.12.2015r., a decyzję I instancji wydano po 63 dniach, w dniu 18 lutego 2016 /k.41/, kiedy warunki techniczne przyłączenia były jeszcze aktualne. W związku z tym uznać należy, że dla oceny ich aktualności istotne jest wydanie decyzji w I instancji po raz pierwszy, bo następnie strona nie ma wpływu na tok postępowania ( niezależnie od tego, że wszystkie przyłącza budynek posiada).

Ostatnia kwestia dotyczy zarzutu, iż umieszczenie na przedniej i tylnej połaci dachowej 5 lukarn stanowi przedsięwzięcie budowlane ingerujące w pierwotny styl i detal architektoniczny budynku, polegające na zmianie geometrii dachu, to wskazać należy, że jest on bezzasadny. Po pierwsze, nie ma mowy o zmianie geometrii dachu. Lukarny, zwane również facjatkami lub jaskółkami, powiększają przestrzeń użytkową poddasza i umożliwiają jego doświetlenie pionowymi oknami fasadowymi. Ich kształt i wielkość dopasowuje się do geometrii dachu i elewacji budynku. Po drugie, co do wskazanej ingerencji, to nie ma ona miejsca w stopniu, który powodowałby brak zgody Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. Przeciwnie, decyzją z dnia 15 grudnia 2022r. Nr ZN-II-5142.91.2022 pozwolił on na prowadzenie robót budowlanych opisanych w projekcie. Ponadto wskazał, że po zapoznaniu się z przedłożonym projektem i analizie materiałów dotyczących przedmiotowej inwestycji – zakres planowanych robót budowlanych polegających na przebudowie i nadbudowie wraz z dociepleniem kamienicy przy ul. [...] w K. w zakresie robót zewnętrznych – jest dopuszczalny ze stanowiska konserwatorskiego i zgodny z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Wobec takiego stanowiska Konserwatora zarzuty ingerencji w pierwotny styl są bezpodstawne.

Reasumując, w ocenie Sądu projekt jest zgodny z Planem i pozytywnie oceniony przez Konserwatora Zabytków. W sytuacji zatem bezzasadności zarzutów naruszenia przepisów wskazanych w skardze, na zas. art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.