Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 18 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 809/14 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015r. sygn. akt II SA/Gd 809/14 oddalił skargę M. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...]w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia [...] 2014 r. Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...], działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. 2013 r., poz. 1340 ze zm.), nakazał M. K. wykonanie we wskazanym terminie następujących obowiązków w obiekcie zakładu - budynku produkcyjnego, zlokalizowanego w [...] (działka nr[...]):

1. zapewnienia i wdrożenia aktualnej instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla budynku produkcyjnego zlokalizowanego w [...] zgodnej z wymaganiami obowiązujących przepisów przeciwpożarowych, na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, (Dz.U. Nr 109, poz. 719),

2. przedłożenia protokołu z okresowej kontroli przewodu kominowego -dymowego na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów,

3. przestrzegania przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych - zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia przejść instalacyjnych przez ścianę kotłowni z piecem na paliwo stałe o mocy od 12-40 kW, na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, (Dz.U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 zm.) w związku z § 220 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.),

4. zapewnienia wymaganego zaopatrzenia wodnego do zewnętrznego gaszenia obiektów produkcyjnego, o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2, powierzchni użytkowej 621,60 m2 i kubaturze 3660 m3, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 1-3 i § 10 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030).

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach 14 maja i 30 maja 2014 r. w zakładzie M. K. ujawniono następujące uchybienia z zakresu bezpieczeństwa przeciwpożarowego: prowadzący zakład produkcyjny nie przedstawił wymaganej przepisami instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla budynku produkcyjnego oraz protokołu z odbioru przewodów kominowo – dymowych, stwierdzono brak potwierdzenia cech - klasy odporności przepustu instalacyjnego w kotłowni z kotłami na paliwo stałe, nie zapewniono wymaganego zaopatrzenia wodnego do zewnętrznego gaszenia pożaru, tj. odpowiednich hydrantów.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. . wskazał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, albowiem budynek produkcyjny jest użytkowany na podstawie pozwolenia wydanego przez uprawniony organ, który nie wniósł żadnych zastrzeżeń odnośnie ochrony przeciwpożarowej budynku.

Rozpoznając odwołanie [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...]2014 r. uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nakazu określonego w pkt 3 decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że przepisy art. 3 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej stanowią podstawę do nałożenia na właściciela budynku obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Organ stwierdził, że w sytuacji, gdy właściciel obiektu nie posiadał protokołu kontroli okresowej instalacji dymowej prawidłowo nałożono na niego obowiązek jego przedłożenia stosownie do § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

Natomiast stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, właściciel lub użytkownik obiektu o kubaturze przekraczającej 1000 m3 przeznaczonego m.in. do wykonywania funkcji produkcyjnych, zapewnia i wdraża instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, w której należy zamieścić szereg wymagań określonych w tym przepisie. Przedmiotowy obiekt ma kubaturę 3660 m3, zatem obowiązek zapewnienia i wdrożenia instrukcji bezpieczeństwa pożarowego został nałożony prawidłowo.

Organ odwoławczy stwierdził, że w § 3 ust. 1 pkt 2 i § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych przewidziano konieczność zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę dla obiektów o parametrach jakie posiada kontrolowany budynek, a wymagana ilość wody wynosi w tym przypadku 10 dm3/s. Jednocześnie organ wskazał na możliwość podjęcia przez właściciela obiektu, w przypadku braku źródeł wody, przedsięwzięć alternatywnych uzgodnionych z właściwym komendantem straży pożarnej na podstawie § 8 ust. 1 lub 3 cytowanego rozporządzenia.

W odniesieniu do obowiązku określonego w punkcie nr 3 decyzji, organ uznał ten obowiązek za niezasadny w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obowiązujące przepisy przeciwpożarowe nie przewidują bowiem możliwości egzekwowania ww. nakazu do obiektów już istniejących i użytkowanych, w których nie są prowadzone żadne z prac budowlanych określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia.

Odnosząc się do twierdzeń strony o bezprzedmiotowości postępowania organ wskazał, że możliwość prowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych oraz nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w odniesieniu do istniejących budynków wynika bezpośrednio z zadań, jakie zostały nałożone na komendanta straży pożarnej w art. 13 ust. 6 pkt 11 oraz w art. 26 ust. 1 tej ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Organ odwoławczy wskazał, że fakt uzyskania przez stronę pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku nie zwalnia jej z konieczności przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w tym obiekcie, przez cały okres korzystania z niego.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję M. K. wniósł o jej uchylenie. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 809/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.

W rozważaniach Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustawowo uprawnionym do nadzorowania przestrzegania przepisów przeciwpożarowych z mocy art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jest komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej.

Sąd wskazał, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Następnie sąd przytoczył obowiązki właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu wynikające z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej.

Przepis art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, że obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego m.in. instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych). W trakcie prowadzonej przez organy kontroli przeciwpożarowej właściciel zakładu ślusarskiego nie przedłożył protokołu odbioru ani protokołu okresowej kontroli przewodów dymowych dla budynku usługowo - produkcyjnego. Legitymował się wyłącznie protokołem odbioru przewodów spalinowych i wentylacyjnych, co nie stanowi realizacji w całości obowiązków z art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa budowlanego i wypełnia hipotezę przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów stanowiąc przeszkodę do użytkowania instalacji dymowo - kominowej.

Sąd wyjaśnił, że uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu nie zwalnia go ze spełniania wymogów stawianych przez przepisy prawa, w tym przepisy prawa budowlanego (art. 61) i przepisy przeciwpożarowe. Możliwość prowadzenia działań kontrolnych przez komendantów powiatowych Państwowej Straży Pożarnej w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego wynika z przewidzianych w art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy o P.S.P. ich kompetencji do nadzorowania przestrzegania przepisów przeciwpożarowych i podjęcia działań w trybie art. 26 ust. 1 ustawy o P.S.P.

Odnosząc się do ustalonego w toku kontroli braku instrukcji bezpieczeństwa dla kontrolowanego obiektu produkcyjnego sąd wyjaśnił, że obowiązek jego wprowadzenia do budynku i wdrożenia wynika z przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, który stanowi, że właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów bądź ich części stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, zapewniają i wdrażają instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, o szczegółowo określonej w tym przepisie treści.

Kontrolowany w sprawie budynek o charakterze produkcyjnym o powierzchni 621,60 m2 i kubaturze 3660 m3 jest obiektem spełniającym warunki do obligatoryjnego wprowadzenia instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, którego spod tego obowiązku nie wyłącza przepis § 6 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia, albowiem kubatura wskazanego budynku przekracza 1000 m3.

W ocenie Sądu organy zasadnie nałożyły na skarżącego obowiązek zapewnienia wymaganego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożarów w obiektach produkcyjnych. Obowiązek ten wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 sierpnia 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w którym w rozdziale 2 zatytułowanym "Rodzaje obiektów wymagających zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru" oraz rozdziale 3 zatytułowanym "Sposoby określania wymaganej ilości wody do celów przeciwpożarowych", w § 3 ust. 1 pkt 2 i § 6 ust. 1 pkt postanowiono o konieczności zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę dla obiektów o takich parametrach techniczno - użytkowych jak kontrolowany budynek. W § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia ustalono bowiem, że zapewnienie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru jest wymagane dla:

1. jednostek osadniczych o liczbie mieszkańców przekraczającej 100 osób, niestanowiących zabudowy kolonijnej, a także znajdujących się w ich granicach: budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych;

2. budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych, znajdujących się poza granicami jednostek osadniczych wymienionych w pkt 1, o kubaturze brutto przekraczającej 2.500 m3 lub o powierzchni przekraczającej 500 m2, z wyjątkiem stacji paliw płynnych ze zbiornikami o łącznej pojemności do 200 m3 i stacji gazu płynnego.

Kontrolowany obiekt produkcyjny znajdujący się poza jednostką osadniczą o liczbie mieszkańców przekraczającej 100 osób (Przyborzyce zamieszkiwane są przez około 30 mieszkańców), ze względu na swoją wielkość, tj. powierzchnię 621,60 m2 i kubaturę 3660 m3, zaliczany jest do grupy obiektów budowlanych produkcyjnych objętych obowiązkiem zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru.

Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, wymaganą ilość wody do celów przeciwpożarowych dla obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych, z wyjątkiem wymienionych w ust. 4-8, służącą do zewnętrznego gaszenia pożaru, określa się, biorąc pod uwagę tę strefę pożarową, dla której jest ona największa, zgodnie z tabelą nr 2 załącznika do rozporządzenia. Organ, zgodnie z wykazem z tabeli, prawidłowo określił wymaganą ilość wody dla celów przeciwpożarowych w niniejszej sprawie na 10 dm3/s.

Od wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik M. K., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący na podstawie art. 176 w zw. z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej P.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia (tj. podstawę skargi kasacyjnej określoną na kanwie art. 174 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy), wyrażające się w naruszeniu przez Sąd I instancji art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) zw. z art. 134 ust. 1 P.p.s.a. w zw. art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej z dnia 24 sierpnia 1991 r. polegające na:

a) uznaniu przez Sąd I instancji, iż objęta zaskarżeniem decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej jest prawidłowa, w szczególności nie zawiera naruszeń regulacji tak materialnoprawnych, jak też proceduralnych, która to ocena skutkowała finalnym rozstrzygnięciem Sądu I instancji oddalającym skargę M. K. na powyższą decyzję organu, podczas gdy objęta kontrolą sądowo-administracyjną decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej decyzja w zakresie w jakim utrzymała w mocy uprzednią decyzję Komendanta Powiatowego PSP w [...] z dnia [...] 2014 r. wydana została w warunkach nieuwzględnienia wskazanych w petitum niniejszego zarzutu regulacji, tj.; art. 56 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 23 ust.2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej tj. regulacji, zakreślających w sposób transparentny dopuszczalne granice temporalne dokonania przez Straż Pożarną czynności kontrolno-sprawdzających związanych z oddaniem nowego obiektu budowlanego, a także skutki prawne związane z brakiem zajęcia stanowiska przez PSP odnośnie spełniania przez oddawany w użytkowanie obiekt wymogów przeciwpożarowych, a także odpowiedniego zaopatrzenia oddawanego w użytkowanie obiektu w sprzęt i urządzenia pożarnicze i ratownicze oraz środki gaśnicze zapewniające skuteczną ochronę przeciwpożarową. W konsekwencji Sąd I instancji uznał prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w sytuacji, gdy nałożenie na skarżącego skonkretyzowanych w zaskarżonej decyzji obowiązków nastąpiło w warunkach zaniechania dokonania przez właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej uprzednich czynności kontrolnych na etapie poprzedzającym oddanie obiektu do użytkowania, a także w sytuacji niezajęcia przez organy PSP stosownego stanowiska, mającego (w świetle nie objętej subsumpcją regulacji art. 56 ust. 2 ustawy Prawo budowlane) charakter tożsamy z brakiem zgłoszenia sprzeciwu lub uwag. W rezultacie Sąd I instancji uznał prawidłowość zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy usankcjonowane mocą rzeczonej decyzji czynności kontrolne były spóźnione i nastąpiły w warunkach uprzedniego dopuszczenia obiektu do użytkowania, zgodnie ze stosowną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

2. Naruszenie art. 145 ust. 1 lit c), w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, w związku z uznaniem przez Sąd I instancji, iż dopuszczalne było nałożenie na skarżącego obowiązku, w zakresie przedłożenia protokołu z okresowej kontroli przewodu kominowego dymowego, w sytuacji gdy w świetle przywołanej, a nie objętej zastosowaniem regulacji ustawy Prawo budowlane, obowiązek przeprowadzenia kontroli przewodów kominowych (dymnych) ma charakter okresowy, obejmując okres roczny, liczony w tym przypadku od daty oddania obiektu budowlanego do użytkowania, mając na uwadze datę odbioru przewodów spalinowych i wentylacyjnych, dokonaną w obiekcie skarżącego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W konsekwencji Sąd I instancji uznał zasadność sformułowanego w zaskarżonej decyzji obowiązku, w sytuacji, gdy w świetle stosownych regulacji normujących procedury związane z kontrolą obiektów kominowych miał on charakter przedwczesny.

3. Naruszenie art. 106 ust.5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 ust. 1 k.p.c., w zw. z art. 227 k.p.c., polegające na:

a) braku dopuszczenia i przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu z:

- dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-produkcyjnego w [...], w szczególności dokumentacji z obowiązkowej kontroli zakończonej budowy obiektu budowlanego,

- dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy zawisłej przed WSA w Gdańsku sygn. akt. II SA/Gd 509/14, w sytuacji gdy przeprowadzenie przedmiotowego dowodu było istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, albowiem wskazane dowody ujawniały:

a) okoliczność braku dokonania przez organy Straży Pożarnej stosownych czynności kontrolnych rzeczonego obiektu na etapie poprzedzającym udzielenie pozwolenia na jego użytkowanie, mimo otrzymania stosownego zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych i przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego,

b) okoliczność braku zajęcia przez organy Straży Pożarnej stanowiska, w tym brak wniesienia sprzeciwu,

c) okoliczność oddania obiektu w użytkowanie zgodnie ze stosownymi przepisami prawnymi.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Skarga kasacyjna pełnomocnika skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi WSA w Gdańsku naruszenie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 ust. 1 P.p.s.a. i w zw. z art. 56 ust. 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w związku z art. 23 ust. 2 pkt 5 ustaw o Państwowej Straży Pożarnej z dnia 24 sierpnia 1991 r.

Przy czym, jako istotę naruszenia prawa pełnomocnik wskazuje uznanie przez Sąd I instancji, że organy Państwowej Straży Pożarnej zasadnie określiły, że istnieją podstawy prawne do nałożenia obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej na M. K., podczas gdy jego zdaniem czynności kontrolne były spóźnione i nastąpiły w warunkach uprzedniego dopuszczenia obiektu do użytkowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza wydanego wyroku nie potwierdza zarzutów skargi.

Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej prowadziłoby w istocie do nieuzasadnionego ograniczenia uprawnień organów Państwowej Straży Pożarnej, co w efekcie miałoby wpływ na skuteczną ochronę przeciwpożarową i bezpieczeństwo obywateli.

Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że ustawowo uprawnionym do nadzorowania, przestrzegania przepisów przeciwpożarowych jest z mocy art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej Komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej.

Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystająca ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniu.

Jednoznaczne są też w tej materii przepisy prawa budowlanego, art. 62 ust.1 pkt 1 lit. c określa, że obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego m.in. instalacji gazowych oraz przewodów kominowych.

Jak wynika z materiału dowodowego, właściciel zakładu ślusarskiego nie przedłożył, w trakcie prowadzonej przez organy kontroli przeciwpożarowej, protokołu odbioru ani protokołu okresowej kontroli przewodów dymowych dla budynku usługowo -produkcyjnego.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, Skarżący legitymował się wyłącznie protokołem odbioru przewodów spalinowych i wentylacyjnych.

Taka sytuacja w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwalała na stwierdzenie, że nie zostały zrealizowane obowiązki wynikające z art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego i stąd wypełniono hipotezę przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów stanowiąc przeszkodę do użytkowania instalacji dymowo-kominowej.

Fakt, że Skarżący uzyskał pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku, nie zwalnia go z obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego (art. 61) oraz przepisów przeciwpożarowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo też ocenił konieczność zapewnienia i wdrożenia aktualnej instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla budynku produkcyjnego zlokalizowanego w [...] oraz w wystarczającym stopniu uzasadnił kwestie zapewnienia wymaganego zaopatrzenia wodnego do zewnętrznego gaszenia obiektu produkcyjnego o gęstości obciążenia ogniowego do 500MJ/m2, powierzchni użytkowej 621,60 m i kubaturze 3660 m3.

WSA w Gdańsku prawidłowo przytoczył też przepisy dające Państwowej Straży Pożarnej możliwość prowadzenia działań kontrolnych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 106 ust. 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 ust. 1 k.p.c. w zw. z art. 277 k.p.c. przez Sąd pierwszej instancji jest niezrozumiały.

Skarżący kasacyjnie stwierdza, że Sąd I instancji nie dopuścił dowodu z dokumentów zgromadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-produkcyjnego.

Jednak jak wynika z akt postępowania w skardze złożonej do WSA w Gdańsku w dniu 13 listopada 2014 r. nie zawarto żadnych wniosków dowodowych, a z protokołu rozprawy przed Sądem pierwszej instancji z dnia 22 kwietnia 2015 r. wynika, że Skarżący nie stawił się na rozprawę (powiadomiony prawidłowo).

Jak z tego wynika, w sprawie przed Sądem pierwszej instancji nie złożono żadnych wniosków dowodowych. Nie było też podstaw aby prowadzić postępowanie dowodowe z urzędu.

Nadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie WSA w Gdańsku jest wyczerpujące i odnosi się do wszystkich aspektów przedmiotowej sprawy w tym także do omawianej już tematyki pozwolenia na użytkowanie i wymogów ochrony przeciwpożarowej.

Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw oddalił na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a.