Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę

I SA/Wa 89/05

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2002 r., nr [...] orzekającą o zastosowaniu kary dyscyplinarnej wobec S. S., polegającej na zawieszeniu uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że w wyniku rozpatrzenia sprawy Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, iż rzeczoznawca majątkowy S. S. sporządzając wspólnie z rzeczoznawcą majątkowym J. M. w sierpniu 2000 r. operat szacunkowy wartości nieruchomości zabudowanej położonej w P. przy ul. [...] nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543), nie spełnił wymogów przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz. 612) i standardów zawodowych rzeczoznawców majątkowych.

Operat szacunkowy zawiera błędy i uchybienia w zakresie metodologii wyceny. Przyjęcie do porównania nieruchomości z wolnymi lokalami, zamiast transakcji sprzedaży kamienic z najemcami i założenie uwolnienia czynszu najmu po 1 stycznia 2005 r. stanowi naruszenie przepisu art. 151, 152 i 153 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisu § 4 i § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Brak staranności w sprawie wyjaśnienia niezgodności między stanem prawnym a stanem rzeczywistym narusza przepis art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepis § 35 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów oraz Standard III.3 - ustalenie stanu prawnego nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy nie przedstawił badania rynku w zakresie celu i sposobu wyceny i przyjął bez uzasadnienia wysokość stopy dyskontowej, co narusza przepis § 11 i § 36 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów i Standard VII.1.pkt 9.2 - zasady sporządzania operatu szacunkowego.

Postępowanie wyjaśniające wykazało, że wartość nieruchomości została określona wadliwie z rażącym naruszeniem przepisów prawa i standardów zawodowych rzeczoznawców majątkowych. Operat szacunkowy w dacie opracowywania nie nadawał się do wykorzystania jako dowód w postępowaniu sądowym prowadzonym przed Sądem Okręgowym w P. Stało się to podstawą orzeczenia kary dyscyplinarnej.

Ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazało nowych przesłanek mogących skutkować uchyleniem decyzji.

Komisja Odpowiedzialności Zawodowej dopuściła jako materiał dowodowy wszystko, co miało znaczenia dla sprawy i mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia. Decyzja Prezesa o zastosowaniu kary dyscyplinarnej zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne wskazując fakty i dowody, na których oparto orzeczenie

Prezesa. Dlatego też, zdaniem organu, brak było podstaw do uznania, iż orzeczenie obejmujące karę dyscyplinarną jest wadliwe.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył zainteresowany zarzucając naruszenie art. 107 kpa (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) oraz naruszenia obowiązku wnikliwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wpływających na ustalony decyzją wymiar kary.

Zainteresowany wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, wskazując, że zarzuty naruszenia art. 107 kpa nie znajdują uzasadniania, bowiem obie decyzje organu zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wskazując na te czynności, które zostały wykonane z naruszeniem obowiązków rzeczoznawcy majątkowego.

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) niniejsza skarga stała się przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje.

Zgodnie z zapisem art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tzn. bada wydane decyzje administracyjne i inne akty pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie tylko takiej ocenie podlega zaskarżona decyzja, bowiem sąd administracyjny nie rozstrzyga o istocie sprawy.

Stosownie do treści art. 194 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) o zastosowaniu kar dyscyplinarnych orzeka Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w drodze decyzji. Podstawą decyzji są wyniki postępowania wyjaśniającego, które to postępowanie na podstawie art. 194 ust. 2 powołanej ustawy i w oparciu o § 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej (Dz. U. z 1998 r., Nr 115, poz. 745) przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej.

W niniejszej sprawie organ uzasadnił decyzję wynikami postępowania wyjaśniającego, które przeprowadzono zgodnie z przepisami. Wynik postępowania wyjaśniającego stanowił podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie kary dyscyplinarnej.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.