Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Lidia Ciechomska- Florek Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1026/17 w sprawie ze skargi A. na uchwałę Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu wniesionego od negatywnej oceny formalnej projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Ł. na rzecz A. w Łodzi kwotę 886,53 (osiemset osiemdziesiąt sześć 53/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1026/17, po rozpoznaniu skargi A. w Ł. na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu od negatywnej oceny formalnej projektu stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Łódzkiego. Zasądził też na rzecz skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że Zarząd Województwa Łódzkiego zaskarżoną uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2017 r. pozostawił bez rozpatrzenia protest A. od negatywnej oceny formalnej projektu pn. "[...]" o [...] złożonego w ramach Konkursu Zamkniętego dla naboru nr [...] wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej VI Rewitalizacja i potencjał endogeniczny regionu, Działania VI.3 Rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno-gospodarczego, Poddziałania VI.3.2 Rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno-gospodarczego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020.

Jako podstawę prawną uchwały organ wskazał art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 486, 2260, 1948, Dz.U. z 2014 r. poz. 379, Dz.U. z 2017 r. poz. 730, 935, 1475), art. 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1 i 2 oraz art. 53 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 55 pkt 1, art. 57, art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1460) w związku z art. 21 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w pespektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1475).

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia.

Organ wyjaśnił, że kwota wsparcia UE przeznaczona na realizację Działania VI.3 Rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno-gospodarczego, w Regionalnym programie Operacyjnym Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 wynosi 178.485.543 EUR. Zgodnie z zapisami Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020: na Poddziałanie VI.3.1 Rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno-gospodarczego -ZIT przeznaczona została kwota 75.947.380 EUR, w ramach której zgodnie z Porozumieniem w sprawie powierzenia zadań Instytucji Pośredniczącej w ramach instrumentu Zintegrowane Inwestycje Terytorialne RPO WŁ na lata 2014-2020 przez Zarząd Województwa Łódzkiego Stowarzyszeniu [...] z dnia 22 października 2015 r. mieści się również rezerwa wykonania wysokości 4.556.842,80 EUR.

Na Poddziałanie VI.3.2 Rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno- gospodarczego przeznaczona została kwota 44.038.163 EUR. Natomiast zgodnie z porozumieniem dotyczącym ustaleń dotyczących podziału alokacji na rzecz rewitalizacji w ramach RPO WŁ 2014-2020 dla Miasta Łodzi z dnia 26 listopada 2015 r. aneksowanym w dniu 2 listopada 2016 r. kwota alokacji przeznaczona na Poddziałanie VI.3.3 wynosi 58.500.000 EUR, z tym tylko, że na mocy ww. dokumentu kwota ta nie uwzględnia rezerwy wykonania. Dodatkowo Zarząd Województwa wskazał, że zgodnie z art. 20 rozporządzenia ogólnego, 6% środków przeznaczonych na rzecz EFRR stanowi rezerwę wykonania, którą ustanawia się w umowie partnerstwa i programach, oraz która zostanie przydzielona do konkretnych priorytetów, zgodnie z art. 22 przedmiotowego rozporządzenia. Wobec powyższego kwota dofinansowania z EFRR w ramach Poddziałanie VI.3.2 Rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno-gospodarczego została pomniejszona o rezerwę wykonania. Łączna kwota rezerwy wykonania dla Działania VI.3 Rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno-gospodarczego wynosi 10.709.132,58 EUR, tj. 6% dostępnej alokacji.

Tym samym kwota alokacji dostępna na dofinansowanie projektów w ramach przedmiotowego Konkursu ze środków EFRR wynosi 37.885.873,22 EUR, tj. 161.386.242,74 PLN ( kurs EURO = 4,2598 PLN z 30 sierpnia 2017 r.).

Zarząd Województwa wyjaśnił, że po zakończeniu oceny projektów i utworzeniu listy ocenionych projektów, uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie zatwierdzenia listy, wyboru projektów do dofinansowania oraz utworzenia listy rezerwowej projektów w ramach naboru nr [...] wniosków o dofinansowanie projektów – Oś Priorytetowa VI Rewitalizacja i potencjał endogeniczny regionu, działanie VI.3 rewitalizacja i rozwój potencjału społeczno-gospodarczego wybrał do dofinansowania ze środków EFRR czternaście projektów na łączną kwotę dofinansowania ze środków EFRR 155.612.928,75 PLN. Następnie uchwałą z dnia [...] września 2017 r. wybrał do dofinansowania dwa dodatkowe projekty z listy rezerwowej, na obniżonym poziomie dofinansowania. Tym samym cała dostępna alokacja dla przedmiotowego działania została wyczerpana. Kurs EURO na etapie rozstrzygnięcia protestu wynosił 4,2598 PLN, co oznacza wyczerpanie dostępnej alokacji.

A. w Ł. wniosła skargę na powyższą uchwałę.

Sąd I instancji rozważając zgodność z prawem pozostawienia przez organ protestu bez rozpatrzenia w oparciu o art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, nie podzielił stanowiska organu co do interpretacji pojęcia "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania".

Zdaniem Sądu pojęcia "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty. Użyte w ustawie pojęcie wskazuje na konieczność faktycznego "wyczerpania" kwoty przeznaczonej na dofinansowanie, nie zaś jedynie przeznaczenia jej do zużycia. Wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania determinuje sposób załatwienia sprawy i zakończenie postępowania, wobec powyższego musi ono być wykazane przez organ dokumentem urzędowym, z którego wynika rzeczywiste wyczerpanie środków na finansowanie przedmiotowego zadania. Zaakceptowanie poglądu prezentowanego w sprawie przez organ prowadziłoby do tego, że ochrona sądowa stałaby się czysto iluzoryczna w każdym przypadku sporządzenia listy projektów przeznaczonych do dofinansowania z wykorzystaniem pełnej kwoty środków finansowych przeznaczonych na określone działanie.

Sąd wywiódł, że ze stanowiska organu i przedłożonych dokumentów wynika, iż w niniejszej sprawie w chwili wniesienia protestu nie doszło jeszcze do zawarcia umów (wydania decyzji) o dofinansowanie projektów, które uprawniałoby do stwierdzenia rzeczywistego wyczerpania środków na finansowanie przedmiotowego zadania. Okoliczność powyższą potwierdził na rozprawie pełnomocnik organu administracji, oświadczając, że na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały nie były jeszcze podpisane umowy o dofinansowanie wybranych projektów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa Łódzkiego, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wydanie orzeczenia na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) i oddalenie skargi, oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Zarząd na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 ppkt b/ ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "wyczerpanie alokacji" następuje dopiero w chwili rzeczywistego jej wydatkowania rozumianego jako zawarcie umów zobowiązujących do płatności kwot przeznaczonych na dofinansowanie projektów, a nie tylko rozdysponowania tej kwoty na poszczególne wnioski, podczas gdy wyczerpanie alokacji następuje w chwili podjęcia uchwały przez Zarząd Województwa Łódzkiego z art. 46 ust. 1 uozrp zatwierdzającej listy projektów do dofinansowania.

Na uzasadnienie skargi kasacyjnej organ odwołał się do stanowiska prezentowanego przez Departament Koordynacji Wdrażania Funduszy Unii Europejskiej w kwestii wykładni zakwestionowanego przepisu.

Pełnomocnik A. w Łodzi na rozprawie w dniu 23 marca 2018 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, prezentując w tej kwestii obszerną argumentację zawartą w złożonym do akt piśmie procesowym, a także wniósł o zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z załączonym spisem kosztów i oświadczeniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczy wykładni art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "wyczerpanie alokacji" następuje dopiero w chwili jej wydatkowania rozumianego jako zawarcie umów zobowiązujących do płatności kwot przeznaczonych na dofinansowanie projektów, a nie tylko rozdysponowania tej kwoty na poszczególne wnioski w chwili podjęcia uchwały przez Zarząd Województwa zatwierdzającej listy projektów do dofinansowania (w myśl art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej), co skutkowało stwierdzeniem - na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 lit. b) ustawy wdrożeniowej - że, pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą (i w związku z tym zarzut naruszenia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej autor skargi kasacyjnej powiązał z art. 61 ust. 8 pkt 1 ppkt b tej ustawy).

W związku z tak sformułowanym zarzutem należy przypomnieć, że zgodnie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie), w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia.

Punktem spornym w rozpoznawanej sprawie jest zatem rozumienie pojęcia wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów. Zdaniem organu, do wyczerpania alokacji dochodzi wówczas, gdy wartość projektów wybranych do dofinansowania i umieszczonych na liście zgodnie z art. 46 ust. 4 ustawy wdrożeniowej (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) osiągnęła wysokość kwoty przeznaczonej na dofinansowanie. Według organu, aby zatem doszło do wyczerpania alokacji nie jest konieczne zawarcie umów o dofinansowanie projektów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to stanowisko skarżącego kasacyjnie organu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a więc rozumienie pojęcia "wyczerpanie kwoty przeznaczonej do dofinansowania" było prawidłowe. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Przepis ten ma charakter ramowych wytycznych co do zasad działania organów przyznających środki finansowe. Organ kierując się tymi zasadami jest zobowiązany wykazać i udokumentować, że środki na dofinansowanie projektu w ramach działania zostały w sposób wiążący rozdysponowane, co dopiero może powodować bezprzedmiotowość dalszego postępowania. Z uwzględnieniem tych właśnie zasad należy oceniać ziszczenie się warunku "wiążącego rozdysponowania". Samo tylko sporządzenie listy rankingowej, w której wielość potencjalnie przyznanych środków osiąga czy przekracza wielkość możliwą do rozdysponowania, jak też ustalenie listy podmiotów, którym pomoc ma być przyznana w łącznej kwocie wyczerpującej limit, nie oznacza jeszcze "wiążącego rozdysponowania". W toku są bowiem procedury związane z przydzielaniem środków. A nawet ci, którzy znaleźli się na liście rankingowej, mogą jeszcze zrezygnować z ubiegania się o przyznanie środków. Dopiero podpisanie umów o dofinansowanie rodzi stan zobowiązania ze strony organu i korzystającego z dofinansowania, a więc z tym momentem następuje wiążące zadysponowanie środkami dotacji (podobnie zob. wyrok NSA z 18.10.2017 r. sygn. akt II GSK 3172/17; wyrok NSA 5.12.2017 r., sygn. akt II GSK 3606/17 oraz wyrok z 26.01.2018 r., sygn. akt II GSK 4259/17, wyrok z 22.02.2018 r., sygn. akt II GSK 23/18 – publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zatem podzielić pogląd Sądu I instancji, że wyczerpanie alokacji, o którym mowa w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, to faktyczne wyczerpanie środków, będące konsekwencją zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, które zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowią podstawę dofinansowania projektu. Takie rozumienie pojęcia wyczerpania alokacji umożliwia precyzyjne ustalenie, czy w sprawie doszło do faktycznego wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a zatem, czy organ, pozostawiając protest bez rozpatrzenia, prawidłowo zastosował art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy. Samo umieszczenie projektu na liście, o której mowa w art. 46 ust. 4, nie oznacza, że projekt ten będzie realizowany i że środki przeznaczone na jego realizację zostały już wyczerpane. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, użyte w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej sformułowanie "wyczerpanie" w odniesieniu do środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów oznacza ich faktyczne zużycie, nie zaś jedynie potencjalną możliwość ich wydatkowania. Wbrew twierdzeniom organu odmiennej wykładni zakwestionowanego przepisu nie uzasadnia odwoływanie się do uregulowań art. 46 ust. 1, art. 39, 45 i 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, z których wynika, iż już sam wybór projektu do dofinansowania jest rozstrzygnięciem instytucji, które musi być brane pod uwagę przy stwierdzeniu wyczerpania alokacji, zaś konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniały kryteria wyboru projektów. Natomiast za przedstawionym wyżej przez NSA rozumieniem wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów przemawia treść art. 52 ust. 2 (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że umowa o dofinansowanie projektu może zostać podpisana, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria, na podstawie których został wybrany do dofinansowania. Tym samym na etapie poprzedzającym zawarcie umowy lub wydania decyzji, właściwa instytucja musi ponownie sprawdzić spełnienie wszystkich kryteriów (warunków) konkursowych, na podstawie których wydano pozytywną ocenę i dokonano wyboru danego projektu do dofinansowania. Skoro więc definitywne przyznanie dofinansowania następuje w drodze zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowanie projektu, to (zatwierdzonej) liście projektów wybranych do dofinansowania – czyli innymi słowy wyborowi projektów – można nadać jedynie walor deklaratoryjny, podobnie jak i samej informacji o pozytywnej ocenie projektu (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 267/18 i powołana w jego uzasadnieniu literatura). Wynika z tego, że umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia (zobowiązania) zawarcia umowy o dofinansowanie. Tylko bowiem wówczas można by przyjąć, że umieszczenie na liście jest równoznaczne z rozdysponowaniem kwoty przeznaczonej na dofinansowanie.

To stanowisko znajduje również potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 18.10.2017 r., sygn. akt II GSK 3172/17; wyrok NSA z 5.12.2017 r., sygn. akt II GSK 3577/17; wyrok NSA 5.12.2017 r., sygn. akt II GSK 3606/17; wyrok NSA z 26.01.2018 r., sygn. akt II GSK 4259/17; wyrok NSA z 22.02.2018 r., sygn. akt II GSK 23/18 – publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższa wykładnia art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie organu, przewidzianą w wymienionym przepisie przesłankę pozostawienia protestu bez rozpatrzenia czyni pewną.

W art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej ustawodawca użył zwrotu: "wyczerpania kwoty". Słowo "wyczerpać" w języku polskim oznacza: "opróżnić coś, ogołocić z czegoś, wyeksploatować, zużyć, skończyć się, zbraknąć" (por. Słownik Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka, Wyd. PWN, W-wa 1983, t. III, s. 790). W tym kontekście za uzasadnione należy uznać stanowisko, że "wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie" musi skutkować rzeczywistym brakiem możliwości udzielenia wsparcia finansowego, a to w związku z "rozdysponowaniem" (rozumianym jako przydzielenie komuś czegoś, rozdanie czegoś, rozdzielenie, rozporządzenie czymś – por. Słownik Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka, t. III, s. 84) w ramach działania, kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów. Rozdysponowanie (w powyższym rozumieniu) kwoty na dofinansowanie projektów w ramach działania, następuje zaś w wyniku zawarcia umów, które są podstawą dofinansowania konkretnych projektów.

Powyższą wykładnię art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej uzasadnia też wbrew stanowisku organu art. 65 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania. Oznacza to bowiem, że zawieranie w trakcie procedury odwoławczej umów o dofinansowanie projektu ma wpływ na ostateczny wynik postępowania odwoławczego wywołanego protestem.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że oczywistym jest, że wraz z zawarciem umowy o dofinansowanie projektu nie następuje wypłata kwoty dofinansowania, gdyż sposób jej wypłaty i wydatkowania następuje według przyjętego harmonogramu realizacji projektu. Oczywistym też jest, że wskutek czynności kontrolnych może nastąpić obowiązek do zwrotu całości lub części środków lub wypłata ich może mieć miejsce w pomniejszonej wysokości. Jednakże te okoliczności pozostają bez wpływu na ocenę ziszczenia się przesłanki pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, o której mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, gdyż ustalenie i ocena czy wymóg niezbędny do ziszczenia się tej przesłanki został spełniony następuje na etapie procedury odwoławczej, a nie na etapie wdrażania programu.

Natomiast kwestie wypłaty i wydatkowania środków oraz ich ewentualnego zwrotu wiążą się już z wykonywaniem umów o dofinansowanie projektu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. uznając skargę kasacyjną za bezzasadną. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 623) w zw. z § 3 ust. 4 rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167), w zw. z art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), w zw. z § 2 ust. 1 pkt b rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i pkt 2 lit. d/, § 15 ust. 3 pkt 1 i 3 i § 16 rozporządzenia z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Pełnomocnik A. w Ł. na rozprawie w dniu 23 marca 2018 r. złożył zestawienie kosztów, w związku ze złożonym wnioskiem o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 886,53 zł. Na koszty te składa się kwota 236,53 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu do siedziby Sądu, których wysokość wykazał załączonymi do akt dokumentami oraz kwota 650 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika za udział w rozprawie przed NSA.

Zważywszy na nakład pracy pełnomocnika w przygotowaniu sprawy i udział w rozprawie, NSA uwzględnił wniosek pełnomocnika o podwyższenie minimalnej stawki wynagrodzenia, przyznając z tego tytułu wnioskowaną kwotę 650 zł.