Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Anna Mierzejewska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], którą to decyzją, uznając J.L. za osobę bezrobotną, odmówił przyznania prawa do zasiłku.

Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267).

W motywach uzasadnienia organ podał, że J.L. w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną.

Wskazał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy wnioskodawca legitymuje się 335 dniami (zamiast 365) uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku. Wyjaśnił jednocześnie, że nie zaliczono wnioskodawcy okresu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku, gdyż z dołączonego do odwołania zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2013 r. nie wynika, aby za okres ten zostały odprowadzone składki na Fundusz Pracy, co jest jednym z niezbędnych warunków do przyznania prawa do zasiłku.

Jednocześnie organ pouczył, że zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy J.L. ma możliwość późniejszego udokumentowania okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. dokumentu, na podstawie którego można stwierdzić wysokość składek odprowadzanych na Fundusz Pracy, pod warunkiem, że stanie się to w okresie posiadania statusu bezrobotnego.

W skardze do tutejszego Sądu skarżący J.L., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podniósł, że przedłożył dwa zaświadczenia z ZUS na okoliczność potwierdzenia okresu ubezpieczenia, tj. z dnia [...] września 2013 r. oraz z dnia [...] listopada 2013 r., z których wynika, że w okresie ostatnich 18 miesięcy posiada wymagany do zasiłku okres 365 dni.

Wyjaśnił, że na przedłożonych przez niego zaświadczeniach nie wyszczególniono, iż pracodawca odprowadzał za niego składki na Fundusz Pracy, albowiem informacje te są wykorzystywane w deklaracjach zbiorczych. Podniósł, że otrzymał wyjaśnienia od pracownika ZUS, że w przypadku wątpliwości dotyczących treści zaświadczenia, organ rozpoznający sprawę może zwrócić się do ZUS-u o wyjaśnienie sprawy. Wskazał, że nie ma środków na utrzymanie, pozostaje na utrzymaniu żony, która jest w 6 miesiącu ciąży, że spłaca kredyt mieszkaniowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy zasadnie organ odmówił skarżącemu prawa do zasiłku z uwagi na brak dowodu, iż pracodawca odprowadzał za skarżącego składki na Fundusz Pracy.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni; umowy zlecenie, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2.

Na podstawie dołączonych przez J.L. do odwołania dokumentów, Wojewoda [...] ustalił, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy legitymuje się 335 dniami uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku. Do okresu tego Wojewoda [...] zaliczył okres zatrudnienia w firmie E.. – zatrudnienie w okresie od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] maja 2013 r., nie zaliczył zaś okresu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia wskazanego w dołączonym do akt sprawy zaświadczeniu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2013 r. Zdaniem organu z powyższego dokumentu nie wynika, aby zostały odprowadzone składki na Fundusz Pracy.

Analiza dokumentu – zaświadczenia ZUS z dnia [...] września 2013 r. znak [...] – w oparciu o który organ rozstrzygnął przedmiotową sprawę – istotnie potwierdza ustalenia organu, iż zaświadczenie to nie wyszczególnia, że w okresie [...] grudnia 2011 r. do [...] czerwca 2012 r. za skarżącego odprowadzone były składki na Fundusz Pracy.

Zauważyć jednak należy, iż z treści zaświadczenia wynika, że "zostało wystawione w celu przedłożenia w PUP". A skoro tak, winno ono zawierać wszystkie aspekty "oskładkowania" odprowadzania składek za skarżącego, w tym składek na Fundusz Pracy. Z kolejnego przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia ZUS z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...], wydanego przez ZUS w "celu przedłożenia w PUP", też nie wynika jednoznacznie i wprost, że składki na Fundusz Pracy były odprowadzane (lub nie).

W ocenie Sądu, oparcie rozstrzygnięcia o niepełny dokument ZUS, bez zażądania od ZUS-u uściślenia treści tegoż dokumentu, bez wszechstronnego wyjaśnienia istoty sprawy, narusza zasadę pogłębionego zaufania do organów Państwa (art. 8 kpa). Nadto narusza art. 7 oraz art. 77 kpa, albowiem organ miał obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, w tym jednoznacznego wyjaśnienia, czy były odprowadzane za skarżącego składki na Fundusz Pracy. Skoro skarżący wyjaśniał i podniósł, że takie składki były za niego odprowadzane przez pracodawcę w tzw. zestawieniach zbiorczych, a zaświadczenie ZUS pomimo, że wystawione w celu przedłożenia w PUP, w ogóle nie odnosiło się do tych kwestii, nie stwierdzało czy były, czy też nie były takie składki odprowadzane, należało kwestie te wyjaśnić.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ zwróci się do ZUS, w celu wyjaśnienia treści zaświadczenia ZUS z dnia [...] września 2013 r. oraz z dnia [...] listopada 2013 r. Ustali, czy za skarżącego pracodawca uiszczał składki na Fundusz Pracy, tym samym ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o wskazane w osnowie decyzji przepisy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.