Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skarg R. C. i H. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak:

[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14

czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267,

dalej: k.p.a.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 105/13, po ponownym rozpatrzeniu

odwołania R. C. - uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z

dnia [...] października 2012 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek

G. S., nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia

[...] stycznia 2001 r. Nr [...], zatwierdzającej -na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1,

art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr

89, poz. 414 ze zm.)- projekt budowlany i wydającej W. M. pozwolenie

na budowę stacji do dystrybucji gazu propan-butan, na działce nr ew. [...], położonej

przy ul. [...], w [...], gm. [...], i stwierdził nieważność decyzji Starosty

Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., Nr [...]

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że

stosując się do wytycznych sądu zawartych w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt VII

SA/Wa 105/13, ustalił -na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego- że G.

S. posiada interes prawny upoważniający do weryfikacji w trybie

nadzwyczajnym decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r.

G. S. legitymuje się bowiem prawem własności działki nr ew. [...], co

potwierdza treść aktu notarialnego z dnia [...]lipca 1991 r. oraz księgi wieczystej nr

[...]prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział Ksiąg

Wieczystych.

Powyższe organ stwierdził na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie,

mianowicie z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu

[...] z dnia [...] stycznia 2001 r. wynika, że sporne zamierzenie budowlane

obejmuje budowę dwóch naziemnych zbiorników gazów skroplonych propan-butan (LPG)

o pojemności v = 48501, dystrybutora gazu skroplonego (Opis techniczny. Budowa, pkt 1 -

k. 22, k. 26) oraz budynku biurowego (Opis techniczny, k. 32).

Z kolei, minimalne odległości od granicy działki budowlanej, jakie zobowiązany jest

zachować inwestor sytuując budynek określa § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), o ile z § 13, 60,

271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania. Mając na uwadze

zakres spornej inwestycji, charakter przepisów odrębnych w niniejszej sprawie posiada

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków

technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi

przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich

usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.).

Przywołując § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r.

organ wskazał, że określa on minimalne odległości dla tego rodzaju inwestycji.

Odnosząc się do powołanego przepisu organ wskazał, że w niniejszej sprawie zbiorniki

gazu płynnego LPG wraz z odmierzaczem zaprojektowane zostały w odległości 11,30 m

od granicy z działką [...]co oznacza, że właściciel ww. nieruchomości chcąc

zrealizować inwestycję zobowiązany byłby do zachowania odległości 18,70 m (w

przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego), bądź 8,70 m (w przypadku budynku

innego aniżeli mieszkalny jednorodzinny, użyteczności publicznej, budynków

mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego) od granicy z działką

inwestycyjną, w sytuacji gdy minimalne odległości, określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynoszą: 3 m (w przypadku budynku

zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych) oraz 4 m (w przypadku

budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi).

W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporna

inwestycja wprowadza ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu działki nr ew.

[...], wynikające z § 124 ust. 1 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21

listopada 2005 r. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12

kwietnia 2002 r., co przesądziło o przyznaniu G. S. przymiotu

strony.

Następnie organ omówił zasady rządzące postępowaniem nieważnościowym i wskazał,

że oceny kontrolowanego orzeczenia dokonywał w oparciu o stan prawny obowiązujący w

dniu jego wydania.

Powołując się na art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego

według stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 stycznia 2001 r. organ wskazał, że

decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. znak [...] Burmistrz [...] ustalił

warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na posadowieniu

zbiorników gazowych i dystrybutora (kompaktu gazowego) oraz lokalizacji obiektu

przenośnego z przeznaczeniem na pomieszczenie socjalno-biurowe na działce nr ew.

[...], położonej w [...] przy ul. [...]

Analiza projektu budowlanego prowadzi do stwierdzenia, że sporna inwestycja nie

narusza zapisów decyzji o wzizt w odniesieniu do: przeznaczenia nieruchomości -

zabudowa usługowa i rzemieślnicza; linii rozgraniczenia (projekt zagospodarowania

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

działki); sposobu zagospodarowania terenu inwestycji - utwardzony płytami ekologicznymi

rozbieralnymi (projekt zagospodarowania działki); obsługi komunikacyjnej - z istniejącego

wjazdu od strony ul. [...] (projekt zagospodarowania działki). Inwestor do wniosku o

pozwolenie na budowę dołączył kompletny projekt budowlany zawierający wymagane

opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, wykonany przez osoby posiadające

wymagane uprawnienia budowlane (art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego). Ponadto,

stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor wykazał prawo do

dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w aktach sprawy znajduje się umowa

dzierżawy nieruchomości z dnia [...] grudnia 2000 r., z której wynika uprawnienie do budowy

stacji dystrybucji gazu propan-butan (§ 2 umowy).

Ostatnim warunkiem zatwierdzenia przez właściwy organ architektoniczno-budowlany

projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest stwierdzenie przez ten

organ zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c ówcześnie obowiązującego Prawa

budowlanego). Tego warunku organ powiatowy wydając pozwolenie na budowę nie

dopełnił.

W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywało rozporządzenie

Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. w sprawie warunków technicznych

jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do

transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 122, poz.

576).

Organ przeanalizował § 133 ust. 1 oraz § 75 cytowanego rozporządzenia i stwierdził, że

z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość naziemnych zbiorników gazu

LPG od budynku biurowego wynosi 7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r., zaś odległość naziemnych

zbiorników gazu LPG od budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] wynosi

7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Jakkolwiek w drugim

przypadku zaprojektowana została ściana oddzielenia pożarowego, odpowiadająca

wymaganiom określonym w § 75 ust. 3 powołanego rozporządzenia (projekt ściany

oddzielenia pożarowego, rys. nr 5 - k. 36), tym nie mniej stosownie do § 133 ust. 2 pkt 1

ww. rozporządzenia odległość, o której mowa w § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia,

powinna wynosić co najmniej 10 m. W odniesieniu zaś do odległości względem budynku

biurowego nie zachodzi okoliczność, o której mowa w § 133 ust. 2 rozporządzenia Ministra

Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r.

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

W ocenie organu stwierdzone naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego w

związku z § 133 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 30 sierpnia

1996 r. - nie budzi wątpliwości.

Odwołując się do treści § 133 ww. rozporządzenia z dnia 30 sierpnia 1996 r. organ

stwierdził, że głównym jego zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa dla obiektów w

nim wskazanych. W sytuacji awarii, wybuchu lub pożaru skutki takiego zdarzenia

zaistnieją bez względu na to, czy w pierwszej kolejności wybudowano stację paliw czy

inne obiekty w sąsiedztwie tej stacji. Ochrona takich wartości jak zdrowie, życie i mienie

obywateli (gwarantowanych przez ustawę zasadniczą) przesądza, iż stwierdzone rażące

naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego w zw. z § 133 ust. 1 pkt 1 i 4

rozporządzenia Ministra Przemyślu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. przejawia

zdecydowanie większą wagę, aniżeli stabilność decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia

2001 r., Nr [...], nie może być zaakceptowania jako rozstrzygnięcie wydane

przez organ praworządnego państwa.

Biorąc powyższe pod uwagę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzi, że

decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...], została

wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającym na odmowie

stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] wydanej ze wskazanym wyżej

rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie organu odwoławczego, decyzja Wojewody [...] w sposób rażący

narusza również interes społeczny. Jak zauważył WSA w Warszawie rażące naruszenie

interesu społecznego "wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy w postępowaniu

odwoławczym zostanie stwierdzona wadliwość decyzji, choćby nie w stopniu rażącym"

(wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2005 r., VII SA/Wa 1149/04), jak ma to miejsce

w niniejszej sprawie z uwagi na wydanie decyzji organu wojewódzkiego z naruszeniem art.

77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co doprowadziło do odmowy stwierdzenia

nieważności wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Interes społeczny, o którym mowa w art. 139 k.p.a., w ocenie Głównego Inspektora

Nadzoru Budowlanego należy utożsamiać nie z interesem inwestora, ale interesem ogółu

społeczeństwa, u podstaw którego leży obowiązek organów administracji publicznej

eliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięć obarczonych kwalifikowanymi wadami

prawnymi.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego

Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. złożyli R. C. i

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

H. M. Obaj wnieśli w swoich skargach o jej uchylenie oraz zasądzenie

kosztów postępowania.

R. C. w skardze wskazał na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 139

k.p.a.

Zgodził się z poglądem wyrażonym w decyzji Wojewody [...], że decyzja

Starosty [...] o pozwoleniu na budowę stacji paliw nie narusza prawa.

Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, zaś projekt budowlany został

uzgodniony z rzeczoznawca ds. ochrony przeciwpożarowej Straży Pożarnej pod

względem zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. A zatem skoro

projekt spełniał wymogi przeciwpożarowe nie może jednocześnie stanowić zagrożenia dla

życia, zdrowia i mienia Obywateli. Nadto uznał, że organ dokonał dowodnej interpretacji

przepisu art. 139 k.p.a.

H. M.i w swojej skardze zarzucił naruszenie:

-§113 ust. 2 w związku z § 75 ust. 3 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 30

sierpnia 1996 r., przez błędną interpretację przepisu prawa,

-§ 102 ust. 2 rozporządzenia jw. poprzez jego nie zastosowanie,

-art. 7 k.p.a., przez zajęcie przez organ stanowiska wyłącznie w interesie strony

przeciwnej,

-art. 8 k.p.a., przez uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na

niekorzyść skarżącego, co miało wpływ na wynik postępowania,

-art. 9 k.p.a., przez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ

wydając decyzję,

-art. 77 k.p.a., przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego,

-art. 156 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez niespełnienie przesłanek do jego zastosowania,

-art. 80, art. 81 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek

pominięcia wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i

fakty, które przemawiają na niekorzyść skarżącego.

W skardze H. M. wskazał, że żadna z przesłanek rażącego naruszenia

prawa nie zaistniała w niniejszej sprawie dlatego organ niesłusznie stwierdził nieważność

pozwolenia na budowę. Organ błędnie zinterpretował § 75 i § 133 rozporządzenia.

Skarżący uznał, że ochrona życia i zdrowia oraz okolicznych w stosunku do stacji

obiektów jest ważna. Natomiast nic nie zwalnia organu wydającego decyzję od wskazania,

na podstawie jakich przepisów prawa lub okoliczności faktycznych, zostało zajęte takie

stanowisko w sprawie. W powyższym zakresie nie zostało przeprowadzone żadne

postępowanie dowodowe, które w sposób rzeczywisty, potwierdziłoby, założone przez

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

organ zagrożenia. Ponadto na uwagę zasługuje fakt, że organ powiatowy nie wniósł

sprzeciwu w stosunku do użytkowania stacji paliw.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w obu odpowiedziach na skargi wniósł o ich

oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. Sąd wydał

postanowienie o połączeniu obu spraw, tj. ze skarg: R. C. i H.

M. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, co skutkowało wydaniem

jednego wyroku w sprawie pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2760/13.

Skargi są niezasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar

sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle §

2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z

prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z

zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem

materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę

żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z

naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej

p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Ponadto stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego

postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego

działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie

sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania

administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie

administracyjne w sprawie.

Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na

uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania

administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe.

Wskazać zatem trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym

środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości

decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy w

takim postępowaniu nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada decyzję wyłącznie pod

względem ewentualnego wystąpienia przesłanek nieważnościowych, biorąc pod uwagę

stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, ale kierując

się ogólnymi regułami postępowania, o jakich mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jedną z

wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym

naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy

interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i

którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób

oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności.

Ponadto zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

listopada 2013 r. została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z tym

przepisem organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym

zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie

pierwszej instancji w całości albo w części.

Rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym organ nie jest zatem

związany stanowiskiem organu pierwszej instancji i dokonując własnej oceny może podjąć

rozstrzygnięcie odmienne od tego, jakie zapadło w pierwszej instancji.

Analizując sprawę Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował

dokumentację sprawy, uchylił decyzję organu pierwszej instancji (Wojewody

[...] z dnia [...] października 2012 r.) i stwierdził nieważność decyzji o

pozwoleniu na budowę stacji paliw (Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2001 r.).

Organ pierwszej instancji (Wojewoda [...]) odmawiając stwierdzenia

nieważności decyzji Starosty [...] naruszył szereg przepisów postępowania,

które miały wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w

związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Obowiązkiem organu badającego ważność decyzji w aspekcie przesłanki rażącego

naruszenia prawa jest wyraźne ustalenie, który konkretny przepis został naruszony, przy

czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan

faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. W

postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo

dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych

dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego

sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą

tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek

wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na

poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych.

Zagadnienie, które legło u podstaw uchylenia decyzji Wojewody [...] i w

konsekwencji orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z

dnia [...] stycznia 2001 r., sprowadza się do oceny, czy zaprojektowana a następnie

wybudowana stacja paliw narusza przepisy techniczno-budowlane.

Odpowiedzi na powyższe dostarczy analiza ówcześnie obowiązujących przepisów oraz

stan faktyczny zawarty w dokumentacji sprawy.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego, obowiązującego w dniu

wydania decyzji Starosty [...], jednym z warunków zatwierdzenia przez

właściwy organ architektoniczno-budowlany projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia

na budowę jest stwierdzenie przez ten organ zgodności projektu zagospodarowania działki

lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ([...] stycznia 2001 r.) obowiązywało

rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi

dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U.

z 1996 r. Nr 122, poz. 576).

Zgodnie z § 133 ust. 1 tego rozporządzenia zbiorniki przewoźne i magazyny butli z

gazem płynnym o masie do 1350 kg, stanowiska wydawania gazu płynnego do butli o

masie do 5 kg, stanowiska tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu

płynnego - powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż: 10 m - od budynku

stacji paliw (pkt 1), 20 m - od budynków innych aniżeli budynki mieszkalne, użyteczności

publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz lasu (pkt 4). Ustęp 2 § 133 dopuszczał

zmniejszenie ww. odległości o połowę w przypadku zastosowania ściany oddzielenia

przeciwpożarowego, zgodnej z wymaganiami określonymi w § 75 ust. 3 ww.

rozporządzenia. § 75 cytowanego rozporządzenia znajduje się w dziale III rozporządzenia

regulującym warunki techniczne dotyczące bazy paliw płynnych.

Z uwagi na przeznaczenie spornej inwestycji będącej stacją paliw płynnych, a nie bazą -

definicję stacji o takim charakterze zawiera § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Przemysłu i

Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. W niniejszej sprawie nie znajduje zatem zastosowania §

75 ust. 1 ww. rozporządzenia, albowiem dotyczy on bazy paliw płynnych gazu płynnego w

rozumieniu § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia, do której sporna inwestycja nie należy.

Z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość naziemnych zbiorników gazu

LPG od budynku biurowego wynosi 7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r., zaś odległość naziemnych

zbiorników gazu LPG od budynku znajdującego się na działce nr ew. [...]wynosi

7,50 m, co narusza § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Jakkolwiek w drugim

przypadku zaprojektowana została ściana oddzielenia pożarowego, odpowiadająca

wymaganiom określonym w § 75 ust. 3 powołanego rozporządzenia (projekt ściany

oddzielenia pożarowego, rys. nr 5 - k. 36), tym nie mniej stosownie do § 133 ust. 2 pkt 1

ww. rozporządzenia odległość, o której mowa w § 133 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia,

powinna wynosić co najmniej 10 m, a wynosi 7,50 m. W odniesieniu zaś do odległości

względem budynku biurowego nie zachodzi okoliczność, o której mowa w § 133 ust. 2

rozporządzenia z dnia 30 sierpnia 1996 r.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że głównym zadaniem § 133 ww.

rozporządzenia z dnia 30 sierpnia 1996 r. jest zapewnienie bezpieczeństwa dla obiektów

w nim wskazanych. W sytuacji awarii, wybuchu lub pożaru skutki takiego zdarzenia

zaistnieją bez względu na to, czy w pierwszej kolejności wybudowano stację paliw czy

inne obiekty w sąsiedztwie tej stacji. Ochrona takich wartości jak zdrowie, życie i mienie

obywateli (gwarantowanych przez ustawę zasadniczą) przesądza o rażącym naruszeniu w

niniejszej sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego

w zw. z § 133 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Przemyślu i Handlu z dnia 30

sierpnia 1996 r. Słusznie zatem organ Główny Inspektor stwierdził, że decyzja Starosty

Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., Nr [...], nie może się ostać

w obrocie prawnym.

Stabilność decyzji w postępowaniu administracyjnym jest oczywiście bardzo istotnym

elementem zachowania zasad procedury i dlatego stosownie do art. 139 k.p.a. organ

odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że

zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny - tylko w

takich sytuacjach można wadliwą decyzję wzruszyć.

Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu stwierdzone w decyzji Starosty [...] naruszenie ówcześnie

obowiązującego art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego w związku z § 133 ust. 1 pkt 1

i 4 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 30 sierpnia 1996 r. - jest niewątpliwe i

rażące. Przepisy, które miały w niniejszej sprawie zastosowanie były czytelne i nie

wymagały dodatkowej interpretacji, ani nie nasuwały jakichkolwiek wątpliwości, zaś organ

wydający pozwolenie na budowę naruszył je w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej

mierze pogodzić z zasadą praworządności. Nie znajdują zatem uzasadnienia argumenty

podnoszone w skargach, zarówno dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., jak i

Sygn. akt VII SA/Wa 2760/13

naruszenia art. 139 k.p.a., a także wskazane naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80

i art. 81 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia z 1996 r.

Nie można się zatem zgodzić z argumentacją skargi H. M. Wszystkie

przesłanki, o których mówi skarżący, wbrew jego twierdzeniom, wystąpiły w sprawie. A

zatem oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu prawa, który został naruszony

oraz skutki społeczne wywołane decyzją.

Z kolei Wojewoda [...]nie dostrzegając powyższych uchybień wydał decyzję z

naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., które to naruszenie miało w niniejszej sprawie istotny

wpływ na jej wynik, w związku z czym prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru

Budowlanego tę decyzję uchylił i orzekł merytorycznie.

Na koniec już tylko wspomnieć należy, że ustawodawca nie bez przyczyny -biorąc pod

uwagę skutki ewentualnych awarii, wybuchu lub pożaru- wyznacza normy, które w ww.

sytuacjach w miarę możliwości pozwalają uniknąć tragedii. Wskazane w przepisach

szczególnych odległości mają za zadanie zapewnić ogólnie rozumiane bezpieczeństwo.

Ochrona zdrowia i życia obywateli oraz ich mienia winna być przecież priorytetem zawsze

i w każdej sytuacji.

Ten sam ustawodawca nakłada na organ obowiązek sprawdzenia -przed wydaniem

pozwolenia na budowę- projektu budowlanego pod względem zgodności ze stosownymi

przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego). Starosta [...] nie dokonał w

niniejszej sprawie sprawdzenia projektu z obowiązującymi przepisami technicznymi, czym

rażąco naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1c ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w

przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc

dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa

procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.,

poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.