Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania na wniosek "A" w S., uchylenia decyzji z dnia [...] nr [...].

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] nr [...] określił "A" w S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. oraz styczeń i luty 2003 r., należnego za grunty pod jeziorami z wodami płynącymi w kwocie [...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A", Samorządowe Kolegium Odwoławcze ww. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję organu II instancji "A" nie wniosła skargi do sądu administracyjnego.

Pismem z dnia 9 stycznia 2009 r. "A" złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...], wskazując, jako podstawę wznowienia, wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, potwierdzających, że w dniu 1 stycznia 2002 r., a także w okresie od stycznia do 28 lutego 2003 r., "A" nie była posiadaczem gruntów pod wodami płynącymi położonymi na terenie gminy S., zatem - nie władała tymi gruntami i nie była zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości. Do wniosku o wznowienie postępowania "A" dołączyła wykaz umów dzierżawy jezior, zawartych przez "A" w latach 1995 - 1998 oraz kserokopie dwóch przykładowych umów. Według "A", postanowienia tych umów, w szczególności zawarte w § 4, świadczą o tym, że przedmioty umów były wydawane dzierżawcom (na podstawie protokołów zdawczo-odbiorczych), co było równoznaczne z wyłączeniem ich z Zasobu "W". "A" podniosła, że na skutek utraty przez nią uprawnień właścicielskich do gruntów pod jeziorami, nigdy nie powróciły one już do jej zasobu. "A’ wyjaśniła także, że - na podstawie przepisów przejściowych wprowadzających nowe Prawo wodne - obowiązki wydzierżawiającego przejęły organy, o których mowa jest w art. 11 ust 1 tych przepisów. W tej sytuacji, "A" wniosła o wznowienie postępowania podatkowego i o uchylenie decyzji, gdyż decyzja ta oparta została na ustaleniu, że "A" była podmiotem faktycznie władającym gruntami pod jeziorami i z tego względu została opodatkowana, a przedstawione aktualnie nowe dowody (umowy) świadczą, że "A" faktyczne nie władała tymi gruntami.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie zakończone decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] nr [...], a następnie, decyzją z dnia [...] odmówiło uchylenia ww. decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że po przeanalizowaniu decyzji oraz dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, stwierdziło, iż brak jest przesłanek do uchylenia decyzji, gdyż okoliczność, na którą powołuje się "A", nie jest przez nią podnoszona pierwszy raz. Dalej, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, postępowanie wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. "A" wnosząc o wznowienie postępowania, jako istotną okoliczność faktyczną wskazała, że w jej zasobach w dniu 1 stycznia 2002 r. oraz w okresie od stycznia do 28 lutego 2003 r., grunty pod jeziorami, nie były w jej zasobach, albowiem oddano je w dzierżawę w latach 1995-1998. Jako dowody potwierdzające tę okoliczność, nieznane organowi w dniu wydania decyzji, wskazała wykaz umów dzierżawy jezior (wraz z gruntem pod nimi) oraz przykładowe dwie umowy. Według Kolegium, okoliczność, że jeziora oddane były w dzierżawę, znany był w czasie rozpatrywania sprawy, zarówno organowi I instancji, jak też Kolegium, rozstrzygającemu sprawę w postępowaniu odwoławczym, o czym świadczy treść decyzji Kolegium. Ponadto, w aktach sprawy organu I instancji znajdują się kserokopie kilku przykładowych umów dzierżawy.

W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w decyzji z dnia [...], dotyczące uznania, iż grunty pod jeziorami znajdowały się w zasobie "A" i w jej faktycznym władaniu.

Reasumując, organ ten uznał, że podniesione przez "A" okoliczności i przedstawione dowody nie są nowe, a ponadto, były one znane organom obu instancji, wydającym decyzje w sprawie. Tym samym, nie mogą być uznane za przesłankę wznowienia postępowania wskazaną we wniosku, a zawartą

w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, dlatego też należało odmówić uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Końcowo, organ wskazał, że - zgodnie z art. 245 §1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej - w razie stwierdzenia wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania, brak byłoby i tak podstawy do uchylenia decyzji, z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, będących przedmiotem tej decyzji, a określonego w art. 70 ww. ustawy.

Nie zgadzając się z ww. decyzją organu, "A" pismem z dnia 17 kwietnia

2009 r. wniosła od niej odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosków zawartych w piśmie "A" z dnia 23 marca 2009 r. "A" podniosła, że Wójt Gminy S. w decyzji z dnia [...] stwierdził, że "nie można tego obowiązku przypisać dzierżawcom jezior posiadającym od dnia 1 stycznia 2002 r. wyłącznie prawa do prowadzenia gospodarki rybackiej (połowów), którzy nie są posiadaczami gruntów pod wodami płynącymi, będącymi nadal w posiadaniu "A", uznał także, że jednostki organizacyjne "A" nadal władają tymi nieruchomościami. W ocenie "A", twierdzenia te dowodzą, że organ I instancji nie znał treści umów dzierżawy jezior o wodach płynących, wymienionych w decyzji i wbrew ich zapisom, które po dniu 1 stycznia 2002 r. nie uległy zmianie, przyjął, że jeziora te pozostają w posiadaniu "A". Wobec tego, "A’ uznała, że umowy dzierżawy są w tym znaczeniu nowym dowodem i nową okolicznością, że w istocie nie były analizowane przez organy wydające decyzje, a wręcz ich treść nie była organom znana, albowiem organy, znając ich treść, zawarłyby w decyzjach odmienne stwierdzenia. Według "A", organ I instancji nie badał okoliczności braku wprowadzenia zmian do umów dzierżawy, wskutek czego - dzierżawcy nadal byli posiadaczami gruntów pod jeziorami, a nie tylko uprawnionymi do rybackiego użytkowania jezior. Zdaniem "A", okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie.

Odnosząc się natomiast do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie, "A" powołała się na fakt, iż sporny podatek (w dniu 3 grudnia 2007 r.) wraz z odsetkami (w dniu 3 kwietnia 2008 r.) został uiszczony na rzecz Gminy S. i wskazała, że po zapłacie podatku, okres przedawnienia nie biegnie, a zatem - organ odwoławczy może wydać decyzję także i po upływie terminów wskazanych w art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej.

W wyniku rozpoznaniu odwołania "A", Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności, gdyż fakt oddania jezior w dzierżawę był znany organom obu instancji, o czym świadczy wnikliwe i obszerne uzasadnienie decyzji obu organów oraz załączone do akt administracyjnych organu I instancji kserokopie kliku umów dzierżawy. Dalej, organ dodał, że w spornym okresie przedmiotowe grunty znajdowały się w zasobie "A" i w jej faktycznym władaniu. Zdaniem Kolegium, dzierżawca, wykonując swoje uprawnienia, jedynie dzierży grunt, który nie przechodzi w jego władanie.

Nie zgadzając się z ww. decyzją, "A" złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc, iż niesłusznie organ odmówił uchylenia decyzji, uznając, że w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając wniesioną skargę, "A" powołała się

na okoliczności przedstawione zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak

i w odwołaniu od decyzji. Dodatkowo, wskazała, że: "skarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca są zdecydowanie błędne i sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych oraz stanowiskiem zajętym przez Ministra Finansów w piśmie z dnia 23 grudnia 2004 r. – w przedmiocie wskazania organów zobowiązanych w zakresie podatku od nieruchomości za grunty pod jeziorami płynącymi".

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania,

o której jest mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Poza sporem pozostaje fakt, że decyzja z [...] jest decyzją ostateczną. Zatem, wzruszenie tej decyzji mogło nastąpić w drodze wznowienia postępowania i takie żądanie zawarto we wniosku z 9 stycznia 2009 r.

Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, określonej w art. 128 Ordynacji podatkowej i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja wydana w sprawie po wznowieniu postępowania, które to postępowanie należy do postępowań nadzwyczajnych. Celem tego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl., internetowa Baza orzeczeń NSA).

W sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 tej Ordynacji, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Z powyższych regulacji wynika, że postępowanie zostanie wznowione, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki:

1) wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Zwrot: "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi.

W orzecznictwie podkreśla się, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub

w części (wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, internetowa Baza orzeczeń NSA). Natomiast "nowe okoliczności lub dowody" to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte, po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane organowi.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarżąca "A", składając wniosek o wznowienie postępowania, powołała się na nowe dowody w postaci umów dzierżawy wód jezior zawartych z dzierżawcami, w celu prowadzenia na nich gospodarki rybackiej w obwodach rybackich, z których - jej zdaniem - wynikało, że posiadaczami gruntów pod tymi jeziorami nadal byli dzierżawcy.

Jak trafnie wskazały organy podatkowe I i II instancji, rozstrzygające

w postępowaniu nadzwyczajnym, przedstawione przez "A" okoliczności i dowody były już przedmiotem oceny organów w postępowaniu podatkowym, zakończonym decyzją wymiarową z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...]. O powyższym fakcie świadczy treść decyzji zarówno organu I jak i II instancji, w których organy powołały się na fakt zawarcia umów, którymi stronami byli dzierżawcy jezior i "A". Dodać należy, że dwie kserokopie umów dzierżawy zostały dołączone w poczet materiału dowodowego i znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. A zatem, słusznie Kolegium uznało, że nie są to nowe okoliczności i dowody, które zostały ujawnione po wydaniu decyzji wymiarowej i, co więcej, były one już znane organom w dniu wydania decyzji.

Ponadto, wskazać należy, że przedstawienie umów dzierżawy i fakt wydzierżawienia przez "A" wód jezior, które "A" powołała jako przesłanki do wznowienia postępowania, jak słusznie oceniło to Kolegium, nie są istotne dla sprawy i nie mogą spowodować one odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego Kolegium nie mogło uznać, że zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, trafnie Kolegium uznało, że w sprawie nie stwierdzono żadnych istotnych nowych okoliczności faktycznych i dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej decyzją ostateczną w zwykłym postępowaniu.

Końcowo, wyjaśnić należy, że wykładnia przepisów prawnych, dokonana

w pismach lub wytycznych naczelnego organu administracji państwowej, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, nie jest bowiem nowym dowodem ani nowym faktem w rozumieniu tego przepisu. Podstawą wznowienia nie może być zatem wskazane w skardze pismo Ministra Finansów ( por. wyrok NSA z dnia 15.10.1997 r. I SA/Wr 1838/96, Temida /CD/), ani także orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wydane w innych sprawach.

Wskazać także należy, iż wprawdzie organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionego przez "A" w odwołaniu zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie, uznać jednak należy, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem przedmiotem sprawy była kwestia wystąpienia ściśle oznaczonej przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego, która została rozstrzygnięta negatywnie i ta okoliczność była decydująca dla odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności, należało uznać,

że stanowisko organu odwoławczego co do braku podstaw do uchylenia decyzji w trybie przepisów o wznowieniu postępowania jest prawidłowe.

Kierując się powyższymi względami, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).