III SA/Gl 1048/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-04-24	
Data wpływu	2023-11-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Fleszer
Magdalena Jankiewicz	
Symbol z opisem	6039 Inne, o symbolu podstawowym 603	
Hasła tematyczne	Lotnicze prawo	
Sygn. powiązane	II GSK 2333/24	
Skarżony organ	Komendant Straży Granicznej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 1441; art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 67; Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art. 10 §  1, art. 75 - art. 78, art. 80, art. 81, art. 107 §  3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi F. Oy z siedzibą w V. na decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w R. z dnia 20 września 2023 r. nr 2022-05-FSF-2 (Śl.-Oś-STO-440.3.2023) w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków przez przewoźnika lotniczego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20 września 2023 r., nr 2022-05-FSF-2 ([...], Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej (dalej: Komendant, KŚSG, organ), po rozpatrzeniu wniosku F (dalej: Strona, Przewoźnik, Skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydaniem Decyzji przez tegoż Komendanta 10 lipca 2023 r., w przedmiocie nałożenia na przewoźnika lotniczego administracyjnej kary pieniężnej w łącznej kwocie 40 000 zł, za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2022 r. poz. 1441, dalej: ustawa PNR) - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjną decyzję.

W podstawie prawnej powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz regulacje ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant wskazał, że 13 marca 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z niedopełnieniem przez przewoźnika lotniczego F obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR, w związku ze zrealizowanym lotem nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego w M. ([...]), w dniu 10 maja 2022 r. z planowaną godziną odlotu 17:00 czasu polskiego, bowiem nie nastąpiło przekazanie danych PNR do JIP, w określonym w ustawie PNR terminie.

W konsekwencji stwierdzonych naruszeń decyzją z 10 lipca 2023 r. Komendant, działając na mocy art. 67 ust. 1 i 5 ustawy PNR, nałożył na przewoźnika karę pieniężną w kwocie 40 000 zł. za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR.

Kwestionując powyższe Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o: ponowne jej rozpatrzenie, uchylenie w całości decyzji Komendanta i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowego. We wniosku podkreślono, że Strona w swojej działalności gospodarczej świadczy m.in. usługi zarządzania i eksploatacji statków powietrznych dla indywidualnych klientów. Przedmiotowy lot odbywał się w ramach czarteru statku powietrznego dla indywidualnego klienta. Strona nie prowadziła rezerwacji i zakupów biletów na przedmiotowy lot, który odbywał się w ramach czarteru prywatnego świadczonego przez Stronę, w związku z tym nie była organizatorem lotu PNR. Organ nie wykazał bezsprzecznie, kiedy Strona miała wejść w posiadanie danych PNR i kiedy miałyby być przekazane. Natomiast wewnątrzunijny charakter lotu powinien być rozpatrywany w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 21 czerwca 2022 roku, sygn. akt C-817/19.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant utrzymał w mocy swoją decyzję z 10 lipca 2023 r. Podkreślił, iż postępowanie administracyjne wobec przewoźnika lotniczego F, sygn. [...] prowadził Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w R., a nie jak w wskazuje Strona - Komendant Główny Straży Granicznej. Podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiło niedopełnienie przez przewoźnika lotniczego F obowiązków określonych w art. 5 i 6 ustawy PNR. Podkreślił, że celem przetwarzania danych PNR jest ochrona bezpieczeństwa publicznego przez zapobieganie, wykrywanie i ściganie określonej przestępczości, przy czym nieuzyskanie danych PNR w wymaganym terminie bezpośrednio wpływa na możliwość identyfikacji zagrożeń związanych z ww. przestępczością. Ustawa PNR przewiduje nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za każdy lot PNR w przypadku, którego nie nastąpiło przekazanie danych PNR do JIP, w określonym w ustawie PNR terminie. JIP przekazując informację z dnia 27 lutego 2023 roku (notatka urzędowa nr [...]), będącą podstawą wszczęcia tego postępowania administracyjnego, a sporządzoną w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 18 ust. 4 ustawy PNR, dokonał stosownej analizy ryzyka, również wynikającej z kierunku lotu. Natomiast w kontekście trwającej od ponad roku sytuacji geopolitycznej, zdaniem Komendanta, takie działanie jest zasadnym i usprawiedliwionym, w świetle realizacji dyrektywy PNR, która dała możliwość rozszerzenia obowiązku przekazywania danych PNR również do lotów wewnątrzunijnych.

Komendant wyjaśnił, że do celów wstępnej oceny danych PNR, która ma na celu identyfikację osób, w odniesieniu do których wymagane jest dalsze pogłębione badanie przed ich przylotem lub odlotem, przeprowadzanej w drodze automatycznego przetwarzania danych, JIP może sprawdzić te dane wyłącznie w bazach danych dotyczących osób lub przedmiotów poszukiwanych lub objętych wpisem. Na podstawie opracowań przygotowanych przez służby odpowiedzialne za analizę i ocenę zagrożeń na świecie, w tym również w Niemczech (w szczególności w dużych miastach) nadal obowiązuje zagrożenie terrorystyczne w postaci działających siatek logistycznych i operacyjnych powiązanych z innymi państwami Europy czy też zainteresowania międzynarodowych grup terrorystycznych, z tendencją do wzrostu tego poziomu. Duża grupa środowisk islamskich, imigrantów oraz młodzieży zainteresowanych ideologią dżihadystyczną ma wpływ na aktywność terrorystyczną. Pogorszenie sytuacji ekonomicznej w związku z pandemią Covid-19 sprzyja radykalizacji i może mieć wpływ na wzrost zagrożenia. Występowanie zarówno struktur radykalnych środowisk islamskich obok skrajnie nacjonalistycznych czy radykalnie lewicowych i anarchistycznych będzie miało wpływ na ich wyjątkową aktywność. Niemcy ponadto mogą zostać wykorzystane jako punkt przerzutowy do pozostałych krajów w tym do Polski.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję dalej, Komendant wskazał, że zgodnie z wnioskiem Sekretarz Generalnej Komisji Europejskiej z 14 grudnia 2022 r. (międzyinstytucjonalny numer referencyjny: 2022/0425 (COD), nr dok. Kom: COM(2022) 731 fmal) "W ostatnim dziesięcioleciu w UE i innych częściach świata odnotowano wzrost poważnej i zorganizowanej przestępczości. Zgodnie z przeprowadzoną przez Europol oceną zagrożenia poważną i zorganizowaną przestępczością w UE większość przestępczości zorganizowanej wiąże się z podróżami międzynarodowymi, które zazwyczaj mają na celu przemyt ludzi, narkotyków lub innych nielegalnych towarów do UE. W szczególności przestępcy często korzystają z głównych portów lotniczych w UE oraz z mniejszych regionalnych portów lotniczych obsługujących tanie linie lotnicze. Również w sprawozdaniu Europolu dotyczącym sytuacji i tendencji w dziedzinie terroryzmu, stwierdzono, że zagrożenie terrorystyczne w UE jest nadal poważne i realne. Wskazano, że większość operacji terrorystycznych ma charakter międzynarodowy i obejmuje kontakty transgraniczne lub podróże poza UE. W tym kontekście informacje o osobach podróżujących drogą lotniczą są dla organów ścigania ważnym narzędziem zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w UE. Organy ścigania muszą dysponować skutecznymi narzędziami do walki z poważną przestępczością. Ponieważ najpoważniejsze przestępstwa i akty terroryzmu wiążą się z podróżami międzynarodowymi, często droga lotniczą, dane PNR okazały się bardzo skuteczne pod względem ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego UE. Ponadto dochodzenia prowadzone przez właściwe organy państw członkowskich w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania są w dużej mierze uzależnione od współpracy międzynarodowej i transgranicznej".

Zaakcentował, że stałe istnienie takich zagrożeń w Europie potwierdza również raport Europolu z 13 lipca 2022 roku. Również Polska jest częścią świata zagrożonego terroryzmem, o czym świadczą regularnie podejmowane działania ABW. 24 lutego 2022 r. Rosja zintensyfikowała działania wojenne na Ukrainie, wobec powyższego Prezes Rady Ministrów wprowadził podwyższone stopnie alarmowania, których wprowadzenie następuje po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego: Drugi stopień alarmowy (BRAVO) i Trzeci stopień alarmowy CRP (CHARLIE-CRP). Stopień BRAVO jest drugim w czterostopniowej skali stopni alarmowych i można go wprowadzić w przypadku zaistnienia zwiększonego i przewidywalnego zagrożenia wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym, kiedy jednak konkretny cel ataku nie został zidentyfikowany. Bezpieczeństwo w czasie obowiązywania stopnia uzależnione jest między innymi od działania właściwych służb, które obowiązane są do prowadzenia wzmożonej kontroli, a także czujności. Wprowadzony stan gotowości obronnej państwa czasu kryzysu w związku z zaistnieniem zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa zarówno ze strony granicy z Białorusią jak i Ukrainą w związku z agresją ze strony Rosji wymaga uruchomienia wybranych elementów systemu obronnego państwa lub realizacji zadań ustalonych dla tego stanu. W stanie gotowości obronnej państwa czasu kryzysu realizowane są zadania zapewniające przygotowane do przeciwdziałania zewnętrznym zagrożeniom bezpieczeństwa państwa oraz usuwania skutków ich wystąpienia.

Tymczasem celem Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera jest między innymi zapewnienie bezpieczeństwa ogólnego, ochrony życia i bezpieczeństwa osób poprzez zapobieganie przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania. Mając na względzie, iż Dyrektywa PNR dała możliwość rozszerzenia obowiązku przekazywania danych PNR również do lotów wewnątrzunijnych, JIP przekazując informację z 27 lutego 2022 roku ( notatka urzędowa Nr [...]), sporządzoną w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 18 ust. 4 ustawy PNR, (która w swej regulacji wdrożyła Dyrektywę PNR) dokonał stosownej analizy ryzyka, również wynikającej z kierunku lotu. W kontekście trwającej od ponad roku sytuacji geopolitycznej zdaniem Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej, takie działanie polskich służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny jest zasadnym i usprawiedliwionym, w świetle realizacji celów Dyrektywy PNR.

Komendant nadmienił również, iż zgodnie z art. 2 niniejszej Dyrektywy - jeżeli państwo członkowskie podejmie decyzję o stosowaniu dyrektywy do lotów wewnątrzunijnych, powiadamia o tym Komisję na piśmie. Zarówno Niemcy jak i Finlandia znajdują się na liście państw, które powiadomiły Komisję o stosowaniu dyrektywy w sprawie wykorzystywania danych PNR do lotów wewnątrzunijnych (Dz.U.UE.C 2018.196.29 z dnia 2018.06.08). Z art. 5 ustawy PNR jasno wynika na kim ciąży obowiązek przekazania danych PNR. Jest to przewoźnik lotniczy, który wykonał lot PNR, czyli lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast Port Lotniczy L Sp. z o.o. potwierdził, iż obsługiwał rejs nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego M. ([...]) w dniu 10 maja 2022 r. z planowaną godziną odlotu 17:00 czasu polskiego, realizowany przez F , a niżej wyszczególnione dane PNR wpłynęły od Przewoźnika w dniu 3 maja o godz. 14:33, tj.:

- data planowanego przelotu;

-imię i nazwisko pasażerów (rodzaj, numer, kraj wydania i datę ważności dokumentu tożsamości obywatelstwo, płeć, data urodzenia)

-nazwa linii lotniczych,

-numer lotu PNR oraz data i godzina startu i lądowania statku powietrznego,

-nazwa portu lotniczego, w którym nastąpił start oraz lądowanie.

KŚSG podkreślił, że zgodnie z ustawą PNR, a w szczególności zgodnie z art. 5 i art. 6 tej ustawy, przewoźnik lotniczy jest zobligowany do przekazania danych PNR do JIP, a nie do agenta handlingowego, Urzędu Lotnictwa Cywilnego czy Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy PNR przewoźnik lotniczy, który organizuje lot PNR, przekazuje do JIP dane PNR dotyczące pasażerów tego lotu spośród kategorii danych PNR, które gromadzi w trakcie prowadzonej przez siebie działalności w celu dokonania rezerwacji lub realizacji przewozu lotniczego. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy PNR dane PNR są przekazywane przez przewoźników lotniczych do JIP w następujących terminach: od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu PNR oraz niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą go już opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład. Zatem przekazanie danych przez przewoźnika lotniczego do agenta handlingowego lub posiadanie danych PNR przez agenta nie zwalnia przewoźnika lotniczego z obowiązku przekazania danych PNR do JIP i nie można tym obarczać agenta handlingowego czy inną instytucję, która zgodnie z ustawą nie ma takiego obowiązku.

Odnosząc się do wniosku Strony o umorzenie postępowania Komendant wskazał że postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a tym samym Stronie nie przysługiwało uprawnienie kierowania wniosku o jego umorzenie wynikające z art. 105 § 2 k.p.a.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając, na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 §1, art. 77 §4, art. 107 §3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i na jego dowolnej ocenie, a także niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechaniu ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że skarżący nie naruszył swoim postępowaniem obowiązków nałożonych przepisami Ustawy PNR, w sytuacji gdy okoliczności sprawy były skomplikowane, przewoźnik nie dysponował danymi pasażera w takim zakresie w jakim żądał tego organ, a w wykonaniu przewozu uczestniczył podmiot trzeci prowadzący działalność gospodarczą na polskim rynku, a nadto nie poinformowania Skarżącego o okolicznościach znanych organowi z urzędu, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7a w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu na niekorzyść Strony niewyjaśnionych dostatecznie w sprawie okoliczności, tj. daty wejścia w posiadanie danych PNR przez Skarżącego, co skutkowało bezpodstawnym uznaniem, że Skarżący nie zrealizował obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Ustawy PNR;

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 §1 w zw. z art. 81 k.p.a. polegające na uniemożliwieniu Skarżącemu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak zawiadomienia Skarżącego o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz brak umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 Ustawy PNR poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że Skarżący był zobowiązany do przekazania danych pasażera w związku z wykonywaniem Lotu co konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji, w której organ błędnie ustalił, iż doszło do naruszenia przez Skarżącego obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR, w sytuacji gdy Skarżący przy realizacji Lotu nie powinien być uznany za przewoźnika organizującego lot PNR w rozumieniu Ustawy PNR;

5.wydanie decyzji w oparciu o nieważną podstawę prawną, z uwagi na niezgodność postanowień ustawy PNR (w tym art. 2 ust. 6, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1) z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowaw-czych w ich sprawie i ich ścigania (dalej: dyrektywa PNR), art. 9 i art. 56 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: TUE).

W konsekwencji zawnioskowano o: uchylenie w całości decyzji obu instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego; ewentualnie obu decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia; zasądzenie kosztów postępowania. Wniesiono także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, gdyż jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody po stronie Skarżącego, w tym utratę płynności i zaprzestanie działalności.

Ponadto, zawnioskowano o wydanie przez Sąd postanowienia w przedmiocie skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego stwierdzenia: "Czy obowiązki określone w przepisach ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera wskazujące, że obowiązek przekazywania danych PNR obejmuje wszystkie loty wewnątrzunijne jest zgodny z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania, art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej?".

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał na naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego m.in. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę oraz brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie Strony, organ I instancji powinien zbadać, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy, wykonanie przez Skarżącego lotu czarterowego dla indywidulanego klienta odpowiedzialnego za planowanie przewozu i prowadzenie procesu rezerwacji i sprzedaży biletów mieści się w definicji "organizowania lotu PNR", zwłaszcza w kontekście wynagrodzenia dla Skarżącego (czy wynagrodzenie powiązane jest z poszczególnymi lotami, czy też w ramach usług czarterowych pobierana jest ogólna opłata za usługi związane z obsługą statku powietrznego i jego eksploatacją, co nie zostało w żaden sposób wyjaśnione przez Organ. Skarżący nie "czarterował" samolotu w rozumieniu takim, jakie przedstawia Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak wynika z przedłożonej przez Stronę do akt sprawy umowy dotyczącej współpracy Skarżącego, spółki powiązanej F z siedzibą Szwajcarii oraz właściciela samolotu (management contract), loty samolotami były realizowane na rzecz podmiotów prywatnych, a wynagrodzenie nie było powiązane z konkretnym lotem. Skarżący (bądź F) pobierał opłaty okresowe za świadczenie swoich usług zarządzania flotą, które nie były wynagrodzeniem za zrealizowanie lotu w rozumieniu ustawy PNR. Na przedmiotowy lot nie sprzedawano biletów (również przez touroperatora czy inny podmiot). Organ nie ustalił, komu miałby być czarterowany samolot na przedmiotowy lot i w jaki sposób została za niego uiszczona opłata, w szczególności, czy rzeczywiście opłata była uiszczona za Lot, a następnie czy na ten lot w ogóle doszło do sprzedaży biletów, w tym przez inny podmiot wskazany przez organ.

Dodatkowo podkreślono, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Organ oparł swoje ustalenia o materiały, które nie zostały włączone do materiału dowodowego sprawy tj. raportu EUROPOLU z 13 lipca 2022 r., "opracowań przygotowanych przez służby odpowiedzialne za analizę i ocenę zagrożeń na świecie, w tym również w Niemczech" oraz wniosku Sekretarz Generalnej Komisji Europejskiej z 14 grudnia 2022 r. (międzyinstytucjonalny numer referencyjny: 2022/0425 (COD), przez co Skarżący domyśla się, że mogły być znane Organowi z urzędu. Organ zaniechał jednak poinformowania Skarżącego o tym fakcie, przez co Skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się do nich i weryfikacji wniosków wyciągniętych na tej podstawie przez Organ. Skarżący wyjaśnił również, że jego zdaniem Organ nie wykazał bezsprzecznie, kiedy Skarżący miałby wejść w posiadanie danych PNR i kiedy miałyby być one przekazane. Podkreślił, że organ prowadzący postępowanie dopuścił się naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 10 §1 k.p.a. tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Skarżący nie został zawiadomiony o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie, co uniemożliwiło mu zapoznanie się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przed podjęciem rozstrzygnięcia oraz uniemożliwiło mu wypowiedzenie się w kwestii zgromadzonych dowodów. W niniejszej sprawie Skarżący otrzymał jedynie informację o wszczęciu postępowania (pismo z 2 sierpnia 2023 r., doręczone 7 sierpnia 2023 r.), a następnie decyzję administracyjną będącą przedmiotem niniejszej skargi. W rezultacie Skarżący został zaskoczony rozstrzygnięciem organu prowadzącego postępowanie.

Jego zdaniem organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy PNR i niewłaściwe go zastosował, a to wobec uznania, że Skarżący był zobowiązany do przekazania danych pasażera w związku z wykonywaniem Lotu. W konsekwencji błąd organu doprowadził do wydania decyzji, w której organ niewłaściwie ustalił naruszenie przez Skarżącego obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR. W ocenie Skarżonego prawidłowa wykładnia powołanego przepisu winna prowadzić do wniosku, iż Skarżący przy realizacji Lotu nie powinien być uznany za przewoźnika. Bowiem Lot był lotem prywatnym czarterowym ad hoc, nie miał charakteru lotu komercyjnego i nie stanowił w związku z tym lotu PNR w rozumieniu art. 2 pkt 6 Ustawy PNR. Z uwagi na charakter Lotu, w związku z jego realizacją Skarżący nie zbierał i nie przetwarzał danych PNR.

W ocenie Strony, prowadzone postępowanie dowodowe w sprawie przedmiotowego lotu wykazało, że nie podlegał on obowiązkowi przekazania danych PNR, a w związku z tym Skarżący nie naruszył obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy PNR. Jednocześnie Skarżący stanął na stanowisku, iż organ I instancji wydał zaskarżoną decyzji w oparciu o nieważną podstawę prawną, z uwagi na niezgodność postanowień ustawy PNR z postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (dalej: "dyrektywa PNR"), art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: "TUE") i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: "TFUE"). Lot z uwagi na swój wewnątrzunijny charakter powinien być rozpatrywany w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Ligue des droits humains v. Conseil des ministres, sygn. akt C-817/19) z 21 czerwca 2022 r., zgodnie z którym stosowanie Dyrektywy PNR nie może obejmować wszystkich lotów wewnątrzunijnych, lecz powinno być ograniczone tylko do określonych tras lotniczych lub schematów podróży albo określonych portów lotniczych, w odniesieniu do których istnieją przesłanki uzasadniające obowiązek przekazywania danych PNR.

W związku z powyższym, w ocenie Skarżącego, art. 6 ust. 1 ustawy PNR jest niezgodny z Dyrektywą PNR w zakresie jakim rozciąga obowiązek przekazania danych PNR na każdy lot wewnątrzunijny, a jego naruszenie nie powinno stanowić podstawy do wymierzenia wobec Spółki kary administracyjnej na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy PNR.

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zajmowane wcześniej stanowisko, wyrażone w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać treść niektórych przepisów ustrojowych i proceduralnych, ściśle regulujących zakres właściwości i kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu w składzie orzekającym analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta z 20 września 2023 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w łącznej kwocie 40 000 zł, za niedopełnienie przez przewoźnika lotniczego - Skarżącego obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy PNR – tj. nieprzekazaniem danych PNR do JIP, w określonym w ustawie PNR terminie, w związku ze zrealizowanym lotem.

Okolicznością w sprawie bezsporną pozostaje, że 10 maja 2022 r. Skarżący realizował lot nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego w M. ([...]) z planowaną godziną odlotu 17:00 czasu polskiego.

Należy zauważyć, że ustawa o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera została uchwalona w dniu 9 maja 2018 r. (przedstawiona KE 25 maja 2018 r.) zaś weszła w życie w dniu 29 maja 2018 r. (Dz.U z 2018 r. poz. 894). Nie ulega więc wątpliwości, że jej zapisy obowiązywały przewoźnika lotniczego wykonującego lot w dniu 10 maja 2022 r.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy PNR lotem PNR jest lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt realizowania lotu nr [...] generuje po stronie przewoźnika lotniczego obowiązek przekazania danych.

Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy PNR, przewoźnik lotniczy, realizujący lot, zobowiązany jest do przekazywania danych dotyczących przelotu pasażera zwanych danymi (...) do Krajowej Jednostki do Spraw Informacji o Pasażerach (JIP).

W oparciu natomiast o art. 6 ust. 1 ustawy PNR przewoźnik lotniczy zobowiązany jest do przekazywania danych w dwóch terminach tj. od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu (...) oraz niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład.

Tak więc przekazanie danych w terminie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy polega na co najmniej jednokrotnym przekazaniu danych do JIP. Przekazanie danych w terminie wskazanym w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR polega na przekazaniu danych (potwierdzenie) albo aktualizacji danych, które zostały przekazane w terminie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR. Bowiem dopiero uzyskanie pełnych i zupełnych danych (po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej oraz wejściu pasażerów na pokład samolotu, kiedy pasażer nie może już opuścić pokładu przed startem, a inni pasażerowie nie mogą już wejść na pokład), pozwala organom na podjęcie działań zmierzających do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania.

Obszerność skargi, a w szczególności podniesionych w części wstępnej zarzutów, skłoniła Sąd do poszukiwania istoty sporu między stronami. Nie jest ona, jak Sąd skonstatował, związana z jakimkolwiek zagadnieniem prawnym, które wymagałoby zasięgania opinii Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ani zadawania pytań prejudycjalnych. Sąd nie uznał za konieczne zwracanie się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Przeciwnie, wystarczające dla rozstrzygnięcia sporu jest dokonanie subsumpcji ustalonych faktów pod odpowiednie przepisy prawa materialnego, stosowane wprost, przy zastosowaniu powszechnie używanych metod wykładni.

Badając zakres sporu Sąd zwrócił uwagę, iż Pełnomocnik skarżącego wielokrotnie powtarza ten sam w istocie zarzut, formułując każdorazowo odmienne tezy o naruszeniu rozmaitych przepisów materialnoprawnych i procesowych. Metoda ta w niniejszej sprawie zawiodła.

Istotą sporu, jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, jest bowiem wyłącznie rozbieżność oceny materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu administracyjnym. Co do oceny tego materiału Skarżący nie podziela wniosków organu, twierdząc, jakoby wykonywany przez niego transport lotniczy osób nie wypełniał przesłanek zastosowania przepisów art. 2 pkt 6, art. 6 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy PNR. Przeciwnego zdania jest Komendant. W jego ocenie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymierzenia Przewoźnikowi administracyjnej kary pieniężnej, albowiem, co zresztą między stronami jest bezsporne, Skarżący przed rozpoczęciem lotu nie wykonał obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 wspomnianej ustawy. Skarżący twierdzi, że nie miał obowiązku zgłoszenia, albowiem wykonywał lot inny, aniżeli określony w ustawie mianem "lotu PNR" (art. 2 pkt 6 ustawy PNR). Tutaj więc, i tylko tutaj, stanowiska stron są w istocie rozbieżne.

Rozstrzygając sprawę Sąd w składzie orzekającym wziął pod uwagę zakres ustawowej definicji wspomnianego pojęcia "lotu PNR". Zakres ten, jak wynika z art. 2 pkt 6 ustawy PNR, jest bardzo szeroki. Lotem PNR jest lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, start lub lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem Skarżącego spod zakresu pojęcia "lotu PNR", a konsekwencji spod zakresu obowiązywania normy wynikającej z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, wyjęte są te przewozy pasażerów statku powietrznego, w trakcie których nie następuje ani rezerwacja lotu, ani sprzedaż biletów lotniczych.

Wbrew jednakże argumentacji Skarżącego, nie sposób zakwalifikować jego zarzutów w sposób inny, jak tylko jako zakwestionowanie dokonanych przez Organ ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu ustalenia te jednakże opierają się na zebranym i poprawnie rozpatrzonym materiale dowodowym w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Za niezasadne należy uznać szersze omawianie problematyki rzekomo wiążącej mocy dyrektyw unijnych, jako że Strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a jednak podniosła zarzut wyrażony w punkcie 5 skargi. Podobnie jak pozostałe zarzuty, i ten jest w oczywisty sposób chybiony.

Spór stron, dotyczący jednego w istocie zagadnienia, rozgrywa się zarówno na płaszczyźnie materialnoprawnej, jak i proceduralnej. Z wyżej wskazanych przyczyn zarzut naruszenia prawa materialnego nie może się ostać. Sąd administracyjny co do zasady nie bada stanu faktycznego sprawy, poprzestając jedynie na kontroli formalnej prawidłowości dokonywania przez Organ ustaleń faktycznych. Na tej płaszczyźnie zarzuty Skarżącego okazały się niezasadne. Organ, zdaniem Sądu, nie przekroczył w żaden sposób zakresu przyznanej mu przez prawodawcę swobody oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.); nie naruszył procedury zbierania dowodów (art. 75 - art. 78 k.p.a.); nie odsuwał Skarżącego od udziału w jakimkolwiek etapie postępowania. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. byłby zaś skuteczny jedynie wtedy, gdyby skarżący wykazał, iż wskutek jego naruszenia nie mógł dokonać czynności procesowej, w szczególności złożenia nowych wniosków. O ile zarzutów tego rodzaju nie można postawić skutecznie Organowi, o tyle bezspornym faktem pozostaje, iż w toku postępowania administracyjnego Skarżący nie wykazał nadmiernej aktywności procesowej. Właściwym czasem na prowadzenie przeprowadzanie dowodów jest postępowanie merytoryczne, sąd administracyjny zaś, rozpoznając skargę, udziela jedynie odpowiedzi na pytanie, czy było ono prowadzone zgodnie z prawem. Potwierdzając, iż tak właśnie było, Sąd w niniejszym składzie podziela zdanie Organu w kwestii prawidłowości zastosowania względem Skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, i oparcia tego orzeczenia na rzetelnych podstawach prawnych oraz faktycznych.

Sąd w składzie orzekającym uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organ administracji. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający stwierdzenie jej nieważności, czy też jej uchylenie.

Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie Skarżący jako przewoźnik lotniczy, 10 maja 2022 r., wykonywał przelot nr [...] z portu lotniczego L. ([...]) do portu lotniczego M. ([...]) z planowaną godziną odlotu 17:00 czasu polskiego. Lot ten był lotem PNR w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy PNR i Skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, w terminach określonych w art. 6 ust. 1 ustawy PNR, dotyczącego przekazania danych PNR do JIP. Są to niebudzące wątpliwości okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, potwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, nie kwestionowane przez Skarżącego. Analizując przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy PNR, dane PNR są to dane dotyczące przelotu pasażera, w tym dane osobowe, które są przetwarzane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przewoźników lotniczych w celu dokonania rezerwacji lub realizacji lotu w ramach przewozu lotniczego, podlegające przekazaniu przez przewoźnika lotniczego do JIP (pkt 1). JIP jest to Krajowa Jednostka do spraw Informacji o Pasażerach (pkt 2). Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 6 ustawy PNR, lot PNR jest to lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ sporny lot spełniał definicję lotu PNR, Skarżący objęty był obowiązkiem wynikającym z art. 5 ust. 1 ustawy PNR, z którego miał się wywiązać w terminach określonych w art. 6 ust. 1 ustawy PNR.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy PNR przewoźnik lotniczy, który organizuje lot PNR, przekazuje do JIP dane PNR dotyczące pasażerów tego lotu, spośród kategorii danych PNR, które gromadzi w trakcie prowadzonej przez siebie działalności w celu dokonania rezerwacji lub realizacji przewozu lotniczego. Jak natomiast wynika z art. 6 ust. 1 ustawy PNR, dane PNR są przekazywane przez przewoźników lotniczych do JIP w następujących terminach; 1) od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu PNR oraz 2) niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład.

Z art. 1 ust. 3a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2365 ze zm.) wynika, że zadania Krajowej Jednostki do spraw Informacji o Pasażerach - JIP, realizuje Straż Graniczna.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że Przewoźnik dopuścił się dwóch naruszeń w związku z lotem z portu lotniczego L. do portu lotniczego M. z planowaną datą 10 maja 2022 r. - nie dokonując przekazania danych PNR do Krajowej Jednostki do spraw Informacji o Pasażerach ani nie dochował w tym zakresie terminu określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ani art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR.

Zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR, przewoźnik lotniczy, który nie przekazuje danych PNR do JIP w terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł, za każdy lot PNR, w którym takie naruszenie nastąpiło. Zgodnie natomiast z art. 65 ust. 1 ustawy PNR administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 64, nakłada się za niedopełnienie obowiązku przekazania danych PNR dla każdego z terminów określonych w art. 6 ust. 1. Stosownie zaś do treści art. 67 ustawy PNR: Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 64 oraz art. 66, nakłada, w drodze decyzji, Komendant Główny Straży Granicznej (ust. 1); Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 64 oraz art. 66, nakłada, w drodze decyzji, także komendant oddziału Straży Granicznej w przypadku przekazania mu przez Komendanta Głównego Straży Granicznej zawiadomienia, o którym mowa w art. 18 ust. 4 (ust. 2); Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ (ust. 3); W przypadku gdy przewoźnik lotniczy dopuścił się więcej niż jednego naruszenia określonego w art. 64 albo art. 66, Komendant Główny Straży Granicznej albo komendant oddziału Straży Granicznej może objąć jednym postępowaniem administracyjnym więcej niż jedno naruszenie (ust.4); W przypadku objęcia jednym postępowaniem administracyjnym więcej niż jednego naruszenia określonego w art. 64 albo art. 66 Komendant Główny Straży Granicznej albo komendant oddziału Straży Granicznej może wydać jedną decyzję administracyjną. W decyzji tej, w przypadku nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wysokość kary pieniężnej stanowi sumę wysokości administracyjnych kar pieniężnych z tytułu wszystkich stwierdzonych naruszeń (ust. 5).

Z uwagi na to, iż Skarżący nie przekazał wymaganych danych PNR w terminie, dało to podstawę do nałożenia przez organ administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 40 000 zł. za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR oraz za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR, zgodnie z powołanymi powyżej przepisami.

Rozważając sprawę dalej, zdaniem Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym z następujących względów.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący wydania decyzji w oparciu o nieważną podstawę prawną, z uwagi na niezgodność postanowień ustawy PNR z postanowieniami dyrektywy PNR, art. 9 TUE i art. 56 TFUE. Odnosząc się do powyższego, należy zauważyć, że przepisy ustawy PNR stanowią implementację postanowień dyrektywy PNR, która weszła w życie 24 maja 2016 r. Zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy PNR, państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 25 maja 2018 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję. Ustawa PRN została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z 14 maja 2018 r. oraz weszła w życie 29 maja 2018 r.

Z powyższych względów Sąd stwierdził, że przepisy ustawy PNR nie stoją w sprzeczności z przepisami dyrektywy PNR, art. 9 TUE oraz art. 56 TFUE, co również oznacza brak uzasadnionych podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym w tej kwestii, co powyżej w treści uzasadnienia również podkreślił.

Ponadto zdaniem Sądu w kwestii wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), Sąd podziela pogląd ukształtowany w jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym wyłącznie wątpliwości Sądu, a nie Skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym we wnioskowanym w skardze zakresie.

Sąd w składzie orzekającym stwierdził również, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie decyzji, w której organ ustalił, iż doszło do naruszenia przez Skarżącego procedury zgłaszania danych. Sąd stwierdza, że Organ, działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez Organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. KGSG na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego słusznie ustalił, że Skarżący nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy PNR w terminach określonych w art. 6 ust. 1 ustaw PNR, nie przekazując do JIP danych PNR związanych z lotem z 11 maja 2022 r. Komendant wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niezbite okoliczności faktyczne sprawy, stan prawny, swoje stanowisko w sprawie, w związku z czym uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełniało wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 77 i 77 k.p.a., wskazać należy, że w ocenie Sądu, wydaniu zapadłych rozstrzygnięć, wbrew zarzutom skargi, towarzyszyła analiza wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, którym zostało nadane prawidłowe znaczenie prawne. Zostały one także w wystarczający sposób ujawnione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, które spełniają wymagania art. 107 §3 k.p.a. Jest to przepis skierowany do organu i wymienia konieczne elementy decyzji administracyjnej. § 3 tego art. wymienia konieczne treści uzasadnienia decyzji. Zarzut tego rodzaju, to znaczy naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., może być uwzględniony wówczas, gdy uzasadnienie decyzji jest tak napisane, że decyzja nie poddaje się kontroli sądu, a to z uwagi na jej braki tak co do ustaleń faktycznych, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta tego rodzaju błędami.

Natomiast w kwestii przywołania przez Spółkę wyroku Trybunału sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 czerwca 2021 r. w sprawie o sygn. akt C-817/19 Sad zauważył, iż istotne istotne z punktu widzenia wyroku TSUE, wydanego w sprawie o sygn. akt C-817/19, jest ustalenie o podwyższonym stopniu alarmowym w Polsce z uwagi na zagrożenie wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym. Wszak TSUE stwierdził, że stosowanie systemu ustanowionego przez dyrektywę 2016/681 musi być ograniczone do przekazywania i przetwarzania danych PNR lotów lub innych operacji przewozu odnoszących się w szczególności do określonych połączeń lub planów podróży czy też określonych lotnisk, stacji kolejowych lub portów morskich, w stosunku do których istnieją wskazania mogące uzasadnić takie zastosowanie. W polskim porządku prawnym wynika to z zarządzenia Prezesa Rady Ministrów wydawanego na podstawie przepisu art. 16 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (t.j. w Dz.U. z 2024 r., poz. 92). W czasie, kiedy wykonywany był lot obowiązywało zarządzenie Prezesa Rady Ministrów z 30 czerwca 2022 r. wprowadzające drugi stopień alarmowy (stopień BRAVO) na czas od 1 lipca 2022 r. do 31 lipca 2022 r., zresztą później przedłużane, co oznacza zagrożenie wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym drugiego stopnia. W tym samym czasie obowiązywał trzeci stopień alarmowy CRP (stopień CHARLIE-BRAVO) oznaczający zagrożenie wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym dotyczącego systemów teleinformatycznych organów administracji publicznej lub systemów wchodzących w skład infrastruktury krytycznej (zarządzenie Prezesa Rady Ministrów z 30 czerwca 2022 r.). Mamy tu zatem do czynienia ze stanem prawnym, a nie dowodem, który powinien być przedstawiony skarżącej.

Kwestia ta, jako istotna dla wyniku sprawy, została przedstawiona w uzasadnieniu decyzji i strona mogła polemizować ze stanowiskiem organu w skardze, ale nie podjęła tej polemiki, formułując zarzut naruszenia przepisów art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., co jest błędną ich kwalifikacją.

Natomiast wniosek Sekretarz Generalnej Komisji Europejskiej (ze wskazaniem źródła dostępu) oraz raport Europolu mają bardziej wydźwięk publicystyczny, nakreślający ogólną sytuację w Europie, co, zdaniem tut. Sądu, ma charakter wiedzy powszechnie znanej o zwiększonym zagrożeniu terrorystycznym w Europie, już choćby z powodu wybuchu wojny w Ukrainie. Odwołanie się przez Organ do tych faktów i publikacji nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Konkludując Sąd podzielił stanowisko Komendanta, iż niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 7a, art. 10 § 1, art. 77§ 1, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Organ wyjaśnił istotne okoliczności faktyczne sprawy, stan prawny i swoje stanowisko, w związku z czym uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Dowody zaś, które zostały zgromadzone w sprawie, nie budzą wątpliwości, a argumentacja organu oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez niego mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia innych przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć należy, że tut. Sąd rozpatrywał także inne sprawy Skarżącego w podobnym stanie faktycznym i prawnym, i wyrokami z 15 i 22 kwietnia 2024 r., o sygn. akt 1126 i 1121/23 skargi zostały oddalone.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.