Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę.

W dniu [...] lipca 2007 r. na drodze powiatowej w miejscowości M. P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R. (dalej jako "WITD" albo "organ I instancji") przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki S. o nr rej. [...]. W momencie kontroli, powyższym pojazdem należącym do A. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w S., wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy ( piachu) na trasie M. – S.. Kierowcą zatrzymanego do kontroli pojazdu był pracownik w/w przedsiębiorcy – D. G.. Pojazd został skierowany na punkt kontrolny w miejscowości P., celem przeprowadzenia ważenia. W trakcie czynności kontrolnych dokonano jednego ważenia pojazdu. W wyniku tego pomiaru, po odjęciu możliwych błędów ważenia, stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego wynosi 10,29 t ( przekroczenie o 2,29 t ), a nacisk potrójnej osi naczepy (przy odległości między osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m) wynosi 23,27 t ( przekroczenie o 1,47t ). Kierowca nie wniósł o powtórne wykonanie ważenia, jak również nie zgłosił uwag do treści protokołu kontroli. Nie okazał też zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W oparciu o ustalenia protokołu kontroli drogowej, w dniu [...] sierpnia 2007 r. WITD wydał decyzję, którą na podstawie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 5, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 3, art. 40c ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm. (dalej jako "udp") oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. (dalej jako "prd"), par. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. z 2003r. Nr 32, poz. 262 ze zm.. ) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. , dalej jako "kpa", nałożył na A. P. karę pieniężną w łącznej wysokości 5.400 zł. Powyższa kwota stanowiła sumę kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia, polegające na:

1) przekroczeniu o 2,29 t dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej – kara 3.000 zł,

2) przekroczeniu o 1,47 t dopuszczalnego nacisku potrójnej osi naczepy - kara 2.400 zł,

Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. P., podnosząc w nim, że powyższe przekroczenia dopuszczalnych mas, nastąpiły wskutek okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy w wyniku działania osób trzecich, tj. załadowcy dokonującego czynności załadunku, na których działania i zaniechania nie miał wpływu i za które odpowiedzialności nie ponosi. Zaznaczył, że masa ładunku była określona nie w tonach a w metrach sześciennych. Podniósł, że masa całkowita pojazdu nie przekraczała dopuszczalnych parametrów, a odcinek drogi który przebył pojazd był bardzo krótki. Przepisy prawa określające maksymalne parametry nacisku na osi, powinny być narzędziem prawnej ochrony stanu nawierzchni, a nie narzędziem represji w stosunku do przedsiębiorcy. Sztywne wymierzenie kary za naruszenie przepisu prawa bez uwzględnienia długości przebytej trasy pojazdem nienormatywnym prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Nadto, organ przed wymierzeniem kary powinien ustosunkować się do możliwości przemieszczenia się ładunku, np. na skutek gwałtownego hamowania, poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Zarzucił również, że stwierdzenie przez organ I instancji, iż przedsiębiorca dokonywał transportu rzeczy jest błędne, bowiem prowadzi on działalność głownie w branży budowlanej i produkcyjnej, a nie transportowej, zaś przedmiotowy przewóz był jedynie działalnością pomocniczą.

Po rozpatrzeniu odwołania od w/w decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "GITD" , "organ odwoławczy" albo "organ II instancji"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c udp oraz lp. 6 pkt 6 lit. b) i e), lp. 6 pkt 7 lit. d) i lit. e) załącznika nr 2 do tej ustawy, a także art. 64 ust. 1 prd, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję WITD z dnia [...] sierpnia 2007 r.

W prawnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył na wstępie przepis art. 64 ust. 1 prd, zgodnie z którym ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Stosownie do art. 13g ust. 1 udp, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast art. 40c udp stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma prawo wymierzania i pobrania kary pieniężnej.

Jednocześnie GITD podkreślił, iż droga powiatowa, którą poruszał się pojazd przedsiębiorcy, należy – w myśl art. 41 ust. 6 udp – do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Jako podstawę prawną kar wymierzonych za stwierdzone w wyniku kontroli drogowej naruszenia, organ powołał następujące zapisy załącznika nr 2 do udp (dalej jako załącznik):

- odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu o 2,29 t dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej (naruszenie ad.1): lp. 6 pkt 7 lit. d) i lit. e) załącznika (za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi: powyżej 9,0 t do 9,5 t – 1.200 zł, za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo – 900 zł),

- odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu o 1,47 t dopuszczalnego nacisku potrójnej osi naczep (naruszenie ad. 2): lp. 6 pkt 6 lit. b) załącznika (za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi: powyżej 21,8 t do 23,3 t – kara 2.400 zł),

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zawartych w odwołaniu argumentów , GITD wskazał, że przed rozpoczęciem przejazdu przewoźnik winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Stosownie bowiem do art. 64 ust. 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. Zatem w interesie profesjonalnego przewoźnika leży dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak, by nie były przekraczane normy wymagane przepisami udp, gdyż to on ponosi odpowiedzialność za ewentualne naruszenia przepisów. Organ odwoławczy zaznaczył, iż sposób w jaki należy dokonywać załadunku precyzuje art. 61 prd. W świetle tego przepisu, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (...). Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia (...) Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

Zdaniem organu odwoławczego, przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie przewozem powinien dokonywać załadunku danego materiału, biorąc pod uwagę jego właściwości, w ten sposób, aby nie przekraczać dopuszczalnych norm nacisków na osie oraz dopuszczalnej masy całkowitej. W interesie przedsiębiorcy leży również przygotowanie ładunku do przewozu poprzez jego odpowiednie rozłożenie i zabezpieczenie tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć.

Odnośnie zarzutu dotyczącego jakoby odpowiedzialność za załadunek spadała na sprzedawcę, GITD wyjaśnił, że jest on bezpodstawny, bowiem przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w branży budowlanej i produkcyjnej, powinien mieć świadomość, że załadunek piasku określony w metrach sześciennych może mieć różną wartość wagową w zależności od rodzaju tego kruszywa, jego ułożenia, wilgotności. Przedsiębiorca powinien więc zwrócić szczególną uwagę na masę załadowanego ładunku. Jeśli nie jest pewien ile dany ładunek waży, powinien załadować go mniej. Biorąc pod uwagę fakt, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, z łatwością mógł przewidzieć konieczność zapewnienia zgodnego z prawem sposobu wykonywania transportu drogowego, dokładając przy tym należytej staranności w związku z właściwym zabezpieczeniem przewożonego ładunku. Tak więc, przewoźnik jako profesjonalista nie może tłumaczyć się, że nie miał możliwości określenia masy ładunku oraz stwierdzenia konieczności uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Fakt, że masa całkowita pojazdu nie została przekroczona, nie zwalnia natomiast od odpowiedzialności za powstałe przekroczenia nacisków na pojedynczą oś pojazdu.

Odnosząc się do zarzutu, że pojazd przemierzał jedynie krótki odcinek drogi powiatowej na której został zatrzymany do kontroli, organ odwoławczy wyjaśnił, że dany odcinek drogi pod wpływem przeciążenia pojazdu niszczeje tak samo, niezależnie czy wcześniej pojazd przejechał 1 km czy 1000 km.

Za bezpodstawne organ odwoławczy uznał również zarzuty dotyczące błędnych wg A. P. ustaleń organu I instancji, że przedsiębiorca dokonywał transportu drogowego rzeczy, bowiem prowadzi on działalność głównie w branży budowlanej i produkcyjnej, a nie transportowej, w sytuacji gdy powyższy przewóz był działalnością pomocniczą. Podczas kontroli kierowca okazał bowiem wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, nie przedstawił zaś zezwolenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne, nadto z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wynika, iż przedmiotem działalności przedsiębiorcy jest między innymi transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi oraz transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi.

W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter.

Na powyższą decyzję A. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Skarżący podtrzymując dotychczasowe zarzuty zawarte w odwołaniu zarzucił organowi odwoławczemu obrazę przepisów art. 7,art. 8, art. 11 art. 68 § 1, art. 77, art. 80 kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 13 g ust. 1a, ust. 2 i art. 40c ust. 1 udp w związku z lp. 6 pkt. 7 lit. d i e załącznika poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Według skarżącego organ kontrolujący nie wziął pod uwagę faktu, że przedsiębiorca stale dokonywał zakupu określonej ilości piachu w metrach sześciennych, a nie w tonach i związku z powyższym nie zamieścił odpowiedniej wzmianki w protokole kontroli w rubryce wskazującej masę ładunku wg dokumentu przewozowego ( w tonach ), mimo iż ów dokument został organowi przedłożony.

W ocenie skarżącego, stwierdzone podczas kontroli naruszenia nie miały charakteru przez niego zawinionego. Organy administracyjne nie zebrały zaś i nie rozpatrzyły w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, nie uwzględniły zarzutów dotyczących nie przyczynienia się do obowiązku przewidzianego udp., a okoliczności te powinny zaś być uwzięte pod uwagę przy wymiarze sankcji. Z uwagi na klauzulę demokratycznego państwa prawnego ( art. 2 Konstytucji RP ) należało dokonać oceny merytorycznej czynników wskazywanych przez skarżącego na okoliczność uwolnienia się od sankcji administracyjnej. Nie uwzględnienie tych okoliczności i oparcie się wyłącznie przez organy obu instancji na gramatycznym brzmieniu art. 13 g udp. stanowi zatem naruszenie art. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. W szczególności wskazał, że organy obu instancji podjęły w toku postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Niezasadne są więc zarzuty dotyczące naruszenia podstawowych zasad kpa. Również sporządzony podczas kontroli protokół jest w pełni zgodny z założeniami art. 68 par. 1 kpa. Kontrolowany kierowca był pouczony na temat właściwego trybu przeprowadzenia ważenia, co potwierdził podpisując bez zastrzeżeń protokół kontroli. Z protokołu jednoznacznie wynika, że kierowca zapoznał się z dokumentami potwierdzającymi legalizację przyrządów pomiarowych i miejsca ważenia. Ponadto kierowca nie zgłaszał żadnych uwag do protokołu tak co do warunków ważenia jak i prawidłowości zapisanych w nim w wyniku ważenia danych. W związku z prawidłowym zastosowaniem przez organy obu instancji norm prawa materialnego i postępowania administracyjnego oraz prawidłowym zebraniem i rozważeniem materiału dowodowego, nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania odpowiedzialność na zasadzie winy.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 roku, skarżący popierając skargę podniósł, że w firmie która dokonała załadunku zatrzymanego do kontroli pojazdu nie było wagi i dlatego towar pobierano w metrach sześciennych, dodatkowo piasek był widocznie bardziej nawilżony, mokry niż zazwyczaj, dlatego też doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm. Nadto wyjaśnił, że w umowie jaką zawarł ze sprzedawcą dokonującym przedmiotowego załadunku nie było klauzul przenoszących odpowiedzialność na firmę załadunkową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej (o 2,29 t) oraz przekroczenie dopuszczalnego nacisku potrójnej osi naczepy (o 1,47 t). W związku z powyższym, zdaniem Sądu, wobec skarżącego zasadnie zastosowano kary wg załącznika do upd. Dla ustalenia odpowiedzialności przedsiębiorcy – przewoźnika w niniejszej sprawie wystarczający jest bowiem sam fakt wystąpienia w/w naruszenia. Nie występuje tu bowiem odpowiedzialność na zasadzie winy, organy orzekające w sprawie nie miały zaś prawnej możliwości zmniejszenia, a tym bardziej odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż w różnych postępowaniach (cywilnym, administracyjnym czy karnym) są stosowane sankcje o podobnym charakterze. Z karą pieniężną mamy do czynienia nie tylko w postępowaniu administracyjnym, ale także w postępowaniu karnym. Należy jednak mieć na uwadze odmienne funkcje tej sankcji w tych postępowaniach. Otóż kara pieniężna orzeczona na podstawie decyzji administracyjnej stanowi środek przymusu służący zapewnieniu realizacji wykonawczo zarządzających zadań administracji. Nie jest natomiast - jak w prawie karnym - odpłatą za popełniony czyn. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania określonych nakazów i zakazów. Zatem kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (naruszenia prawa). Podstawę zastosowania sankcji administracyjnej stanowi obiektywny fakt naruszenia prawa. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w postępowaniu administracyjnym nie znajduje zastosowania stopniowanie winy czy zasada domniemania niewinności.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż kara pieniężna nałożona w ściśle określonej ustawą wysokości, zależnej od wielkości przekroczenia nacisku osi, jest karą administracyjną niezależną od winy czy zaniedbania przewoźnika. Jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku, tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. W tej sprawie kara pieniężna została nałożona na skarżącego za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu, które wypełniało dyspozycję zastosowanych przez organ przepisów.

Stosownie do art. 4 pkt. 25 udp pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym (...). Na podstawie art. 13 ust. 1 pkt. 2 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Zgodnie zaś z art. 40c ust. 1 udp, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2 udp. Z kolei w myśl art. 13g ust. 1 udp, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Na podstawie art. 13g ust. 1a w/w karę ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Z treści w/w przepisów wynika, że obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Nadto, decyzji o której mowa w ust. 1 art. 13g udp nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, co też uczynił organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu.

Podkreślić należy, iż przewoźnik, jako użytkownik drogi odpowiada za nieprawidłowe jej użytkowanie, a tym jest przeciążenie pojazdu. Przewoźnikiem jest prowadzący przedsiębiorstwo (zakład przewozowy) na własny rachunek - osoba fizyczna lub prawna, działająca w tym charakterze faktycznie, bez względu na rodzaj tytułu prawnego do pojazdu. Zatem obowiązkiem skarżącego, jako przewoźnika, było zadbanie, aby – stosownie do art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 prd, ładunek nie powodował przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz był umieszczony na pojeździe w taki sposób, by nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W warunkach cytowanego unormowania skarżącego obciążał również obowiązek zabezpieczenia ładunku przed ewentualnym przemieszczeniem się ładunku na skutek np. gwałtownego hamowania.

Stosownie bowiem do treści wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 października 2007 roku sygn. akt VI S.A./Wa 2273/06 (...) "strona jako przedsiębiorca wykonujący profesjonalnie działalność gospodarczą powinna dokonywać załadunku danego materiału, biorąc pod uwagę jego właściwości, w ten sposób aby nie przekraczać dopuszczalnych norm nacisków na osie oraz dopuszczalnej masy całkowitej. W jej interesie leży również przygotowanie ładunku do przewozu poprzez jego odpowiednie rozłożenie i zabezpieczenie tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć. Jest to istotne nie tylko ze względu na wykazanie normatywności podczas kontroli drogowej, ale także ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym prowadzącego pojazd i innych użytkowników dróg publicznych".

Przedsiębiorca musi mieć świadomość konieczności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Przejazd takim pojazdem po drogach publicznych jest niezgodny z obowiązującym prawem, ale przede wszystkim zagraża bezpieczeństwu innych uczestników ruchu drogowego oraz powoduje dewastację dróg. W interesie również przedsiębiorcy leży zapewnienie zgodności wykonywanych operacji transportowych z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Skarżący jako prowadzący min. działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, z łatwością mógł przewidzieć konieczność zapewnienia zgodnego z prawem sposobu wykonywania transportu drogowego, dokładając przy tym należytej staranności. Przewoźnik jako profesjonalista nie może wymagać od organów państwa, aby odstąpiły od jego ukarania karą pieniężną za naruszenia przepisów upd, które nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, na które - jego zdaniem - nie miał wpływu i których nie mógł przewidzieć. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego z powodów jakie podniósł on w swoim odwołaniu jak i skardze. Powyższe potwierdza jego oświadczenie na rozprawie przed WSA w Warszawie, w którym to wyjaśnił, że sprzedawca dokonujący przedmiotowego załadunku nie posiadał stosownych wag a w umowie sprzedaży nie zawarto żadnych klauzul przenoszących odpowiedzialność na firmę załadunkową. Tym samym, należy stwierdzić, że załadunek dokonany w metrach sześciennych a nie w tonach stanowił ryzyko jakie podjął skarżący.

W świetle powyższego, zasada odpowiedzialności skarżącego za zaistniały stan rzeczy skutkujący wymierzeniem mu w/w kary pieniężnej została ustalona przez organy prawidłowo. Powołane wyżej przepisy nie przewidują żadnych wyjątków od przewidzianych w ustawie zasad, na jakich wymierzane są kary pieniężne za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w szczególności brak jest prawnej podstawy, żeby kary te można było miarkować bądź odstąpić od ich zastosowania, w razie gdy – jak w tej sprawie – zachodzą ustawowe przesłanki w tym względzie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa, stwierdzić należy, iż organy obu instancji wyczerpująco zebrały oraz zbadały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a wydając swoje rozstrzygnięcia nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów ani nie naruszyły zasady zaufania obywateli do organów państwa. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne wynikają z zebranego materiału dowodowego, a ocena prawna tych ustaleń, w świetle zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Przede wszystkim podstawą działania organów w tej sprawie były wyniki pomiarów ( ważenia pojazdu odnotowane w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2007 r. i załączniku do tego protokołu - por. akta administracyjne sprawy). Sporządzony w czasie kontroli protokół jest także w pełni zgodny z założeniami art. 68 § 1 kpa. Protokół i załącznik zostały podpisane przez kierowcę pojazdu bez żadnych zastrzeżeń czy uwag. Trzeba natomiast wiedzieć, że protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Stanowi zatem dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, czy nawet niemożliwy do odtworzenia. Dlatego podpisanie go bez zastrzeżeń przez kontrolowanego stanowi w sprawie istotny dowód (por. wyroki NSA: z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 i z dnia 28 kwietnia 2008 r. II GSK 50/08).

Ponadto stanowisko wyrażone w decyzjach pierwszo - i drugoinstancyjnej organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa, rozstrzygnięcia wydano także zgodnie z zasadą przekonywania zawartą w art. 11 kpa, bowiem organy w wystarczający sposób wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy.

W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 2 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.