Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] w [...] na informację Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] z dnia 2 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy wypłaty subwencji finansowej postanawia: 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, 2. odrzucić skargę.

Pismem z 18 maja 2021 r. [...] z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], dalej: "Skarżąca" lub "Spółka" wniosła skargę na decyzję negatywną w sprawie subwencji finansowej wydaną przez Polski Fundusz Rozwoju S.A. z siedzibą w [...], dalej "PFR" lub "Fundusz" z 2 lutego 2021 r. Skarga wniesiona została w związku z odmową wypłaty Skarżącej subwencji finansowej wnioskowanej w ramach programu rządowego "Tarcza Finansowa PFR 2.0 dla mikro, małych i średnich firm" stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Rady Ministrów z dnia 5 stycznia 2021 r. w sprawie programu rządowego "Tarcza finansowa 2.0 Polskiego Funduszu Rozwoju dla mikro, małych i średnich firm", dalej również jako: "Program".

W zaskarżonym piśmie z 2 lutego 2021 r. PFR odwołując się do umowy subwencji finansowej zawartej ze Spółkę w dniu 1 lutego 2021 r. poinformował o podjęciu decyzji negatywnej, która skutkowała odmową wypłaty subwencji finansowej. Jako przyczynę odmowy PFR wskazał fakt, że zweryfikowane kody PKD firmy nie kwalifikują się do udziału w programie.

Łącznie ze skargą Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że PFR w zaskarżonej do tut. Sądu decyzji negatywnej z [...] lutego 2021 nie wskazał na możliwość odwołania ani złożenia skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji braku pouczenia Skarżąca pozostawała w przekonaniu, że takie prawo jej nie przysługuje. Polski Fundusz Rozwoju S.A. wskazał jedynie, że Spółka ma prawo do złożenia nowego wniosku. Skarżąca podkreśliła, że brak pouczenia o możliwości zaskarżenia wydanej decyzji, a wręcz pouczenie jedynie o możliwości złożenia nowego wniosku, jak i informacje medialne towarzyszące przedmiotowemu projektowi, sprawiły, że pozostawała w przekonaniu, że nie przysługuje jej możliwość jakiegokolwiek zaskarżenia. Pismem z 5 lutego 2021 r. Spółka złożyła natomiast pismo/prośbę o ponowne rozpoznanie wniosku, wyjaśniając swoje stanowisko. Zwróciła się również o interwencję do [...]. Z informacji uzyskanych od [...] w piśmie z 7 czerwca 2021 również nie wynikało, aby Spółka mogła podjąć dalsze działania w sprawie na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Dopiero po przypadkowej konsultacji z Kancelarią Prawną i dokonanej przez Kancelarię analizie przepisów, Skarżąca powzięła informację o możliwości zakwalifikowania pisma PFR jako aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", a tym samym możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę PFR wniósł o odrzucenie skargi na informację z 2 lutego 2021 r., ewentualnie odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, ewentualnie oddalenie skargi w całości. Fundusz wniósł również o oddalenie wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jako bezzasadnego oraz zasądzenie od Spółki na rzecz PFR kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W związku z tym, że wraz ze skargą Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, co do zasady Sąd powinien w pierwszej kolejności rozpoznać ten wniosek. Niemniej jednak z uwagi na zgłoszony przez Fundusz wniosek o odrzucenie skargi, uzasadnione było rozpatrzenie kwestii możliwości zaskarżenia pisma do sądu administracyjnego już w tym miejscu, albowiem konkluzje w tym zakresie nie pozostają bez wpływu na możliwość przywrócenia terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z 7 września 2010 r. sygn. akt II GZ 233/10).

W niniejszej sprawie kwestią zasadniczą jest zatem możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na pismo Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] zatytułowane "decyzja w sprawie subwencji finansowej".

Zauważyć należy, że podobny problem był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1818/21 oddalił skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 681/21 w sprawie ze skargi na pismo Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. w Warszawie w przedmiocie odmowy wypłaty subwencji finansowej. Zaznaczyć należy, że źródłem sporu przed NSA była skarga kasacyjna wniesiona od postanowienia sądu I instancji odrzucającego skargę na informację PFR o odmowie wypłaty subwencji finansowej w ramach programu rządowego "Tarcza finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla małych i średnich firm". Niniejsze postępowanie jest natomiast prowadzone w związku odmową przez PFR wypłaty subwencji finansowej w ramach programu rządowego "Tarcza finansowa 2.0 Polskiego Funduszu Rozwoju dla Mikro, Małych i Średnich firm". Zasadniczą kwestią pozostaje jednak ocena możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na "odmowną decyzję w sprawie subwencji finansowej" wydawaną przez Polski Fundusz Rozwoju S.A. w [...] oraz ustalenie w jakim charakterze w postępowaniach w sprawie wypłaty subwencji finansowych występuje Polski Fundusz Rozwoju S.A.

Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd podziela stanowisko Sądu II instancji przyjęte we wskazanym postanowieniu o sygn. I GSK 1818/21 i przyjmuje je za swoje. W związku z powyższym tut. Sąd w niezbędnym zakresie posłuży się rozważaniami zawartymi w postanowieniu o sygn. I GSK 1818/21.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W literaturze i w orzecznictwie wskazuje się, że zaskarżane do sądu administracyjnego mogą być akty i czynności, które:

- nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, gdyż te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.,

- są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.,

- muszą mieć charakter publicznoprawny,

- dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. np. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18-19; J.P. Tarno, w: J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 54; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego [art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.], "Przegląd Prawa Publicznego" 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA: z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1756/06 i z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06).

Wskazane wyżej cztery elementy określa się w nauce mianem konstytuujących pojęcie aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 31-32; B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych [art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.], "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 9).

W związku z powyższym nieodzowne jest dokonanie analizy aktywności PFR polegającej na odmowie wypłaty na rzecz Skarżącej subwencji finansowanej w ramach programu rządowego "Tarcza Finansowa 2.0 Polskiego Funduszu Rozwoju dla Mikro, Małych i Średnich Firm" z perspektywy wymienionych wyżej czterech elementów konstytuujących pojęcie aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Problematyka ta była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m. in. w postanowieniu z 5 października 2021 r., sygn. akt I GSK 1154/21 (także postanowienie NSA z 19 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1417/21), stwierdził, że działanie PFR polegające na odmowie prawa do wypłaty na rzecz skarżącego nie może być zaliczone do decyzji lub postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Omawiane działanie nie mieści się w bowiem zakresie podmiotowym i przedmiotowym Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności w art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 1 ww. aktu prawnego, Kodeks postępowania administracyjnego normuje: 1) postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco; 2) postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1.

Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach administracji publicznej – rozumie się przez to ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2.

Uwzględniając postanowienia art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., należy dojść do wniosku, że Polski Fundusz Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] nie został wyposażony w status organu administracyjnego w rozumieniu przepisów k.p.a. Statusu tego podmiot ten nie uzyskał na podstawie odrębnych przepisów, w tym w szczególności na podstawie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2021r., poz.1010), dalej: "SIR".

Zgodnie z art. 12 ust. 1 SIR Polski Fundusz Rozwoju udziela finansowania, w szczególności mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom spełniającym warunki określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.).

Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 1 SIR, Polski Fundusz Rozwoju udziela finansowania przez: 1) obejmowanie lub nabywanie udziałów, akcji, warrantów subskrypcyjnych, obligacji, wierzytelności oraz przystępowanie do spółek osobowych; 2) udzielanie pożyczek, gwarancji oraz poręczeń. Natomiast w myśl postanowień ust. 2 tego artykułu Polski Fundusz Rozwoju może udzielać finansowania bezpośrednio lub za pośrednictwem osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub instytucji wspólnego inwestowania mających siedzibę za granicą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, których przedmiotem działalności jest dokonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, zwanych dalej "funduszami kapitałowymi".

W sprawie kluczowe znaczenie ma art. 21a SIR. Zgodnie z ustępem 1 tej regulacji Rada Ministrów, w związku ze skutkami COVID-19, może powierzyć Polskiemu Funduszowi Rozwoju realizację rządowego programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1, lub w formach bezzwrotnych. Z kolei zgodnie z ustępem 2 tego przepisu program rządowy określa w szczególności warunki i okres udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, sposób przygotowania i elementy rocznych planów udzielania tego finansowania oraz sprawozdawczości z ich realizacji. Jak wynika z art. 21a ust. 2b SIR w celu uzyskania wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca zobowiązany jest do złożenia Polskiemu Funduszowi Rozwoju oświadczeń wymaganych do ustalenia przez Polski Fundusz Rozwoju możliwości objęcia przedsiębiorcy wsparciem finansowym.

Realizując program rządowy, Polski Fundusz Rozwoju prowadzi wyodrębnioną ewidencję zgodnie z art. 11 ust. 4 i 5 (art. 21b ust 3 SIR). Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje środki na pokrycie wynagrodzenia oraz kosztów poniesionych przez Polski Fundusz Rozwoju wskutek realizacji programu rządowego (art. 21b ust. 4 SIR). Minister właściwy do spraw gospodarki, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, zawiera z Polskim Funduszem Rozwoju umowę określającą warunki i tryb przekazywania środków, o których mowa w ust. 4 (art. 21b ust. 5 SIR).

W tym miejscu należy dojść do wniosku, że Rada Ministrów, a zatem organ administracji publicznej, powierza Polskiemu Funduszowi Rozwoju realizację określonych zadań z zakresu administracji publicznej. W tym zakresie mamy zatem do czynienia ze zjawiskiem prywatyzacji zadań publicznych, gdyż zadania administracji publicznej realizuje podmiot znajdujący się poza strukturami administracji. Spostrzeżenie to nie oznacza jednak, że doszło tu również do wyposażenia Polskiego Funduszu Rozwoju w możliwość działania w formie decyzji administracyjnej. Co więcej, należy dojść do wniosku, że nie doszło tu również do wyposażenia tego podmiotu w jakąkolwiek formę działania władczego w sferze stosunków administracyjnoprawnych. Przepisy rangi ustawowej nie przekazują PFR kompetencji w zakresie podejmowania zadań władczych ani też nie upoważniają do zawarcia porozumienia w tym zakresie.

O tym, czy realizacja powierzonych PFR zadań następuje w sferze stosunków administracyjnych, w tym z wykorzystaniem władczych form działania, czy też w sferze stosunków prawa prywatnego, dowiadujemy się ostatecznie z regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym "Tarcza finansowa 2.0 Polskiego Funduszu Rozwoju dla mikro, małych i średnich firm". W § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) i lit. b) regulaminu wskazano, że został on przygotowany przez PFR jako Dokument Wykonawczy dla potrzeb realizacji Programu 2.0. W relacjach pomiędzy PFR i Beneficjentem regulamin stanowi integralną część Umowy Subwencji Finansowej zawartej pomiędzy PFR i Beneficjentem, a wszelkie odwołania do Umowy Subwencji Finansowej zawarte w jej treści lub w treści Regulaminu będą stanowiły odwołania także do treści Regulaminu.

Dokument Wykonawczy, zgodnie z definicją powołaną w § 2 regulaminu oznacza każde obwieszczenie, komunikat, informację, instrukcję, podręcznik oraz inny dokument o zbliżonym charakterze, a także każdą stronę internetową i interfejs internetowy, aplikację, program komputerowy i formularz elektroniczny, wykorzystywane przez PFR i/lub Banki dla jakichkolwiek celów związanych z realizacją Programu 2.0, weryfikacją spełnienia Warunków Programowych oraz udzieleniem, obsługą, zwrotem lub zwolnieniem ze zwrotu Subwencji Finansowych.

Można zatem przyjąć, że celem regulaminu jest między innymi przedstawienie podstawowych zasad, na jakich PRF rozpoznaje wnioski o udzielenie Finansowania Programowego.

Stosownie do § 3 pkt 1 regulaminu, na podstawie art. 21a SIR i Dokumentu Programu, oraz na zasadach określonych w pozostałych Dokumentach Programowych, Rada Ministrów powierzyła PFR realizację Programu 2.0 w związku ze zwalczaniem skutków pandemii COVID-19 w Polsce.

Zgodnie z § 4 pkt 3 regulaminu, finansowanie programowe udzielane jest za pośrednictwem banków, przyjmujących w imieniu PFR wnioski i odwołania, przekazujących beneficjentom decyzje PFR, zawierających umowy subwencji finansowych w charakterze pełnomocników PFR i dokonują na rzecz beneficjentów, po uprzednim otrzymaniu odpowiednich środków od PFR, wypłat subwencji finansowych.

W § 12 regulaminu określono ogólne zasady składania Wniosków. Zgodnie z § 12 pkt 1 regulaminu Subwencja Finansowa udzielana jest w oparciu o składany przez Beneficjenta Wniosek, podlegający, w stosownym zakresie, weryfikacji przez Bank i PFR. Procedurę składania wniosku określa § 12 pkt 6 regulaminu. Zwrócić uwagę należy szczególnie za zapisy przyjęte w § 12 pkt 6 lit. a, b, e, f regulaminu. Stanowią one, że treść Wniosku jest weryfikowana przez Bank pod kątem jej kompletności i wstępnej zgodności z niektórymi Warunkami Programowymi, w zakresie ustalonym między PFR i Bankiem, przy czym złożenie Wniosku nie jest możliwe do czasu ewentualnego poprawienia we Wniosku błędnych danych lub złożenia wszystkich wymaganych oświadczeń, wskazanych przez Bank na etapie poprzedzającym akceptację Wniosku.

Po poprawnym wprowadzeniu przez Beneficjenta danych w formularzu Wniosku, w Bankowości Elektronicznej zostanie wygenerowany projekt Umowy Subwencji Finansowej, zawierający odpowiednie dane zamieszczone przez Beneficjenta w formularzu Wniosku. Po podpisaniu Umowy Subwencji Finansowej przez Beneficjenta, Bank podpisze Umowę Subwencji Finansowej w imieniu PFR działając w charakterze jego pełnomocnika, na podstawie udzielonego Bankowi przez PFR pełnomocnictwa (...), a następnie udostępni ją Beneficjentowi w Bankowości Elektronicznej. Bank przekaże Wniosek do PFR, który rozpatrzy go zgodnie z procedurą opisaną w Dokumentach Programowych i ogólnie przedstawioną w § 13 regulaminu. Czynności związane z udzieleniem Subwencji Finansowych są co do zasady podejmowane przez PFR za pośrednictwem Banku (12 pkt 12 regulaminu).

Wskazać należy, że warunkiem otrzymania subwencji finansowej jest złożenie wniosku oraz zawarcie umowy. Co należy szczególnie podkreślić, zawarcie przez Beneficjenta Umowy Subwencji Finansowej jest wymogiem koniecznym dla otrzymania Subwencji Finansowej, jednakże nie gwarantuje jej otrzymania w sytuacji, w której wszystkie Warunki Programowe, w tym również Warunki Programowe, których spełnienie jest niezależne od Beneficjenta, nie będą spełnione. Udzielenie przez PFR Subwencji Finansowej Beneficjentowi co do zasady, a także w określonej wysokości, jest uzależnione od spełnienia się wszystkich Warunków Programowych (§ 12 pkt 11 regulaminu).

Z § 13 ust. 3 regulaminu wynika, że decyzja ma charakter potwierdzenia a) w całości, b) w części albo c) zaprzeczenia przez PFR okoliczności spełnienia przez beneficjenta warunków programowych na podstawie oświadczeń wiedzy beneficjenta zawartych we Wniosku oraz informacji, o których mowa w ust. 4.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca w dniu 1 lutego 2021 r. zawarła z Polskim Funduszem Rozwoju S.A. w [...], reprezentowanym przez [...]. w [...], umowę subwencji finansowej nr [...] w ramach programu "Tarcza finansowa 2.0 Polskiego Funduszu Rozwoju dla Mikro, Małych i Średnich Firm", dalej: "umowa". Stosownie do § 3 pkt 2 lit. f) umowy decyzja o odmowie wypłaty Subwencji Finansowej powoduje wygaśnięcie umowy.

Nie sposób nie dostrzec, że decyzja w sprawie subwencji finansowej z 2 lutego 2021 r. została podjęta w ramach stosunku powstałego w następstwie zawarcia w dniu 1 lutego 2021 r. umowy subwencji finansowej.

Z przedstawionych powyżej regulacji ustawowych (ustawa SIR) jak i zapisów regulaminu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że realizacja zadań publicznych następuje w tym przypadku w sferze stosunków cywilnoprawnych, bez wyposażenia PFR w jakiekolwiek kompetencje do działania władczego. Zastrzec jednak należy, że strony umowy nie korzystają tu jednak w pełni z zasady swobody kontraktowej, gdyż ostatecznie postanowienia umowy zdeterminowane są przede wszystkim postanowieniami regulaminu.

Ostatecznie należy zatem dojść do wniosku, że w związku z realizacją zadań publicznych PFR nie został wyposażony ani przez ustawę, ani też przez porozumienie wydane na podstawie przepisów ustawy do podejmowania czynności o charakterze władczym, w tym również wydawania decyzji administracyjnych. PFR nie posiada zatem kompetencji w tym zakresie, a konsekwencji nie jest również organem administracyjnym w rozumieniu k.p.a.

Zauważyć w tym miejscu należy, że w nauce przyjmuje się, iż elementem pozwalającym na odróżnienie działań prywatno- od publicznoprawnych jest występowanie władczości. Wyłącznie czynności publicznoprawne mogą charakteryzować się władczością, a zatem wystąpienie tego elementu przesądza o publicznoprawnym charakterze danych działań (zob. K. Ziemski (w:) Prawne formy działania administracji, t. 5, System Praw Administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2013, s. 63. Jak już zauważono, w związku z realizacją zadań publicznych PFR nie został wyposażony ani przez ustawę, ani też przez porozumienie wydane na podstawie przepisów ustawy do podejmowania czynności o charakterze władczym, w tym również w formach innych niż decyzja administracyjna.

Elementem istotnym (konstytuującym) aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest to, że akt ten lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny.

Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego według którego działanie polegające na odmowie prawa do wypłaty na rzecz Skarżącej subwencji finansowej nie ma charakteru publicznoprawnego. Dokonując takiej klasyfikacji tego działania Naczelny Sąd Administracyjny miał również na uwadze to, że w prawie administracyjnym kompetencji organu administracyjnego nie można domniemywać.

Uwzględniając powyższe rozważania bezprzedmiotowe okazało się poddanie analizie działania polegającego na odmowie prawa do wypłaty na rzecz Skarżącej pod kątem spełnienia pozostałych cech aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W związku z tym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.

Odnosząc się z kolei do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy zwrócić uwagę, że ewentualne uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu skutkowałoby przywróceniem terminu do wniesienia skargi, która podlegałaby odrzuceniu. Rozważanie samej możliwości przywrócenia terminu do wniesienia nieznanej procedurze skargi uznać należałoby za niedopuszczalne, bowiem termin taki w ogóle nie istniał (por. postanowienie WSA w Warszawie z 2 października 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1429/09). Wobec tego niedopuszczalność skargi z ww. powodów oznacza, że za niedopuszczalny należało uznać także wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie 1 sentencji, natomiast stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono w punkcie 2 sentencji.