Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Judecki po rozpoznaniu w dniu 13 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Namysłowie z dnia 27 maja 2024 r., Nr 20/IX/24 w przedmiocie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta złotych), uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Rada Miejska w Namysłowie (dalej także jako: "RM w Namysłowie"), w dniu 27 maja 2024 r. podjęła uchwałę Nr 20/IX/24 w przedmiocie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami.

Na powyższe rozstrzygnięcie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu (dalej jako: "Sąd"), w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 609, z późn. zm. - dalej jako: "u.s.g.") wniósł W. S. (dalej także jako: "skarżący"), radny Rady Miejskiej w Namysłowie. Występując o stwierdzenie nieważności uchwały, skarżący postawił zarzuty naruszenia bezpieczeństwa majątkowego Gminy Namysłów. Wskazał, że z art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g., jako aktu prawnego wyższego rzędu wynika, że podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych należy do wyłącznej kompetencji rady. Natomiast celem uchwały Nr 20/IX/24 Rady Miejskiej w Namysłowie, będącej aktem prawnym niższego rzędu jest udzielenie upoważnienia Burmistrzowi "do samodzielnego zbywania i obciążania nieruchomości lub wynajmowania na czas dłuższy nić trzy lata lub na czas nieokreślony". Skarżący podniósł, że taka regulacja prawna narusza nie tylko bezpieczeństwo majątkowe Gminy Namysłów, ale jest również w wyraźnej sprzeczności z art. 87 Konstytucji RP. Z Konstytucji RP wynika, że akt prawny niższego rzędu nie może być sprzeczny z aktem prawnym wyższego rzędu.

Odpowiadając na skargę Gmina Namysłów wniosła o jej oddalenie, argumentując, że celem zaskarżonej uchwały było udzielenie upoważnienia do samodzielnego nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości, ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Uchwała była procedowana przez Radę Miejską w Namysłowie i została skutecznie podjęta, tj. z zachowaniem zasad kworum oraz większości głosów. Nadmienić należy, że uchwała ta, jako akt stanowiący prawo miejscowe, została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego. Jednocześnie nadzór Wojewody Opolskiego nie wniósł zastrzeżeń do tak podjętego aktu prawnego uznając, że nie narusza ona porządku prawnego. Zapisy uchwały nie stoją w sprzeczności z innymi przepisami, które powołuje skarżący.

Skarżący na zarządzenie Sędziego z dnia 9 sierpnia 2024 r., został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego lub uprawnienia pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a.").

Skarżący odpowiedział na wezwanie pismem procesowym z dnia 20 sierpnia 2024 r. i wskazał, że jego interes prawny wynika bezpośrednio z Konstytucji RP, z jej art. 2 i art. 4 oraz z Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 2024 r. w sprawie zarządzenia wyborów do rad gmin, rad powiatów, sejmików wojewódzkich. To na tej podstawie prawnej został wybrany, co potwierdza Państwowa Komisja Wyborcza, w okręgu wyborczym nr [...], w wyborach do Rady Miejskiej w Namysłowie, z Listy nr [...] Komitetu Wyborczego [...], z pozycji nr [...]. W dniu 7 kwietnia 2024 r. uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej w Namysłowie. W załączeniu przesłał zaświadczenie Miejskiej Komisji Wyborczej z dnia 17 kwietnia 2024 r. o wybraniu go na radnego Gminy Namysłów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wymienione zaś zostały akty prawa miejscowego, organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, aby postanowienia zaskarżonej uchwały naruszały jego interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., który w niniejszej sprawie jest przepisem szczególnym, o jakim mowa w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. – w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W świetle cytowanego przepisu w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy postanowienia uchwały, na którą wniesiono skargę naruszają interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Przedmiotem skargi jest bowiem w niniejszej sprawie uchwała Nr 20/IX/24 Rady Miejskiej w Namysłowie z dnia 27 maja 2024 r. w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami Gminy Namysłów, określana dalej jako "uchwała z 27 maja 2024 r.".

Skarżący wezwany do wykazania istnienia po jego stronie interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały z 27 maja 2024 r., wywiódł, że wynika on z tego, że jest on radnym Gminy Namysłów.

Dokonując oceny istnienia interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu w niniejszej sprawie wskazanej w skardze uchwały, zauważyć należy, iż interes prawny, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.

Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku zatem skargi na uchwałę rady gminy należy wykazać związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a podjęciem przez organ stanowiący gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu, odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy przyjąć należy, że skarżący nie dopełnił obowiązku wykazania, że zaskarżona uchwała naruszyła jego własny, indywidualny interes prawny. Nie wykazał, że uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną.

Zauważyć jednoczenie wypada, że legitymacji skargowej w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. nie można wywodzić z samego faktu bycia radnym. Radny nie ma prawa do zaskarżenia każdej uchwały rady gminy. Musi wykazać bowiem dokonanie taką uchwałą naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia jego własnych uprawnień (por. wyrok NSA z 20 marca 1997 r., sygn. akt II SA 8/97, Wspólnota 1997/41/26). Pełnienie funkcji w organach samorządu terytorialnego, czy legitymowanie się mandatem radnego nie ujmuje ani zwiększa uprawnień podmiotu określonego w art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. wyrok NSA z 1 października 2001 r., sygn. akt II SA 1436/01, LEX nr 53379). Samo kwestionowanie legalności czy też celowości uchwały rady gminy przez jej radnego nie narusza jeszcze jego interesu prawnego lub uprawnienia w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2534/10, LEX nr 992527).

Skarżący nie może opierać legitymacji skargowej na samym fakcie bycia radnym rady gminy, jeżeli nie wykazuje, że skarżona uchwała dotyka bezpośrednio jego własnego, indywidualnego interesu prawnego. Określone ustawowo kompetencje przysługują organowi - a więc radzie gminy, a nie jej poszczególnym członkom - radnym. Nawet potencjalne naruszenie kompetencji organu nie narusza żadnych interesów prawnych radnego, nie ma on bowiem jakiejś cząstki kompetencji przysługujących organowi jako całości (por. wyrok WSA w Lublinie z 6 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 690/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując należy wskazać, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje radnemu prawa do zaskarżenia każdej uchwały rady gminy, gdyż intencją tego przepisu nie jest uczynienie z sądu organu odwoławczego, z którego mógłby zawsze korzystać radny. Radny musi wykazać dokonanie taką uchwałą naruszenia jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia go jego własnych uprawnień chronionych prawem. Takich okoliczności skarżący nie wykazał.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę orzekając jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.