Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Monika Sawa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. B. (dalej jako skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lipca 2020 r. (powinno być [...] czerwca 2020 r.), nr [...], w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

P. B. wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r. wystąpił do Prezydenta W. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci – A. B., M. B. i R. B.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. Prezydent W. przyznał skarżącemu świadczenie wychowawcze na dzieci – M. B. i R. B. na okres od [...] października 2019 r. do [...] maja 2021 r. w wysokości [...] zł miesięcznie oraz na A. B. na okres od [...] lipca 2019 r. do [...] maja 2021 r. w wysokości [...] zł miesięcznie (informacja o przyznaniu świadczenia wychowawczego z [...] sierpnia 2019 r., nr [...]).

Następnie Prezydent W. decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...] - działając na podstawie art. 27 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 10, art. 13 ust. 1, art. 22 i art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm.), dalej jako ustawa - uchylił prawo do świadczenia wychowawczego przyznane skarżącemu na dzieci – M. B., R. B. i A. B. na mocy własnego rozstrzygnięcia z [...] sierpnia 2019 r., nr [...].

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] czerwca 2020 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na ww. dzieci złożony przez ich matkę – B. B., która do swojego wniosku załączyła prawomocny odpis podlegającego wykonaniu postanowienia Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny Rodzinny i Rejestrowy z [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...]. Sąd w trybie natychmiastowym na czas trwania postępowania ustalił, że miejscem pobytu małoletnich dzieci: A. B., M. B. i R. B., będzie każdorazowe miejsce zamieszkania matki dzieci.

Zatem ustalenie przez sąd miejsca zamieszkania dzieci przy matce - poprzez wydanie orzeczenia regulującego tę kwestię - jest wiążące dla organu administracyjnego.

Następnie podniósł, że ustalenie przez sąd miejsca zamieszkania dzieci jest dla organu wystarczające do potwierdzenia, który z rodziców jest uprawniony do świadczenia wychowawczego i nie ma tu konieczności przeprowadzania przez organ administracyjny innych dowodów - np. rodzinnego wywiadu środowiskowego. Nie jest rzeczą organu ustalanie charakteru i częstotliwości pobytu dzieci u ojca, w sytuacji jednoznacznej treści podlegającemu wykonaniu orzeczenia sądu, ustalającego ten pobyt przy matce. Organ administracji realizujący zadania w zakresie świadczenia wychowawczego nie jest uprawniony do ustalania stanu faktycznego w przedmiocie sposobu sprawowania opieki nad dzieckiem, a to wobec wyraźnego brzemienia art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 5 ust. 2a ustawy, posługujących się pojęciami "zamieszkania" i "orzeczenia sądu". Ustalenie rzeczywistych intencji rodziców dziecka jest często trudne, stąd racjonalny ustawodawca przewidział dla spraw dotyczących ustalenia opieki nad dziećmi szczególny tryb postępowania prowadzonego przez sądy rodzinne. Sprawowanie opieki nad dzieckiem należy do istotnych spraw dziecka i wymaga szczególnej ostrożności w rozstrzyganiu tych kwestii. Nie jest rolą organów administracji publicznej i organów pomocy społecznej wkraczanie w zakres materii zastrzeżonej dla innych organów i omijanie w ten sposób ustawowych regulacji dotyczących opieki nad dziećmi.

Podsumowując Prezydent uznał, że w tych okolicznościach należało uchylić prawo do świadczenia wychowawczego przyznane skarżącemu rozstrzygnięciem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] - od miesiąca maja 2020 r.

Skarżący - nie zgadzając się z decyzją organu I instancji - złożył odwołanie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne ustalenie istniejącego stanu faktycznego, a przede wszystkim ustalenie, czy między matką dzieci a skarżącym istnieje ustawowa wspólność majątkowa na podstawie art. 31 § 1 k. r. i o., a także kwestie związane z osobami mającymi dostęp do konta bankowego, na które wypłacane jest świadczenie wychowawcze przyznane skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2019 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 4 ust. 2 ustawy wskazując, że zastrzeżenie poczynione przez ustawodawcę w treści art. 5 ust. 2a dotyczy przypadków, w których opieka nad małoletnim sprawowana jest przez rodziców naprzemiennie. Co do zasady przesłanką do uzyskania świadczenia wychowawczego jest wspólne zamieszkiwanie małoletniego z osobą uprawnioną do uzyskania świadczenia i pozostawanie na utrzymaniu tej osoby. Organ przywołał także treść art. 22 ustawy.

Następnie podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia. Wskazał również, iż materialnoprawną podstawą wydania takiego postanowienia jest przepis art. 27 k. r. i o.

Zauważył też, że Sąd orzekając w przedmiocie zobowiązania jednego z małżonków do okresowych świadczeń pieniężnych na rzecz uprawnionych, musiał brać pod uwagę okoliczność , iż jedno z małżonków czyni w większym zakresie owe osobiste starania o wychowanie dzieci, o których mowa w zdaniu drugim art. 27 k. r. i o. W przeciwnym razie Sąd nie wydałby postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia. Jeżeli małżonek zainteresowanej przyczyniałby się w równym stopniu co wnioskodawczyni do czynienia przedmiotowych starań, z pewnością nie zostałby obciążony przez Sąd obowiązkiem okresowych świadczeń pieniężnych na rzecz małoletnich dzieci.

Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

W ocenie Kolegium, nie można twierdzić, aby intencją ustawodawcy było wypłacanie świadczenia wychowawczego na rzecz rodzica obowiązanego do świadczeń alimentacyjnych w oparciu o przepis art. 27 k. r. i o. orzeczeniem Sądu. W przeciwnym razie mamy do czynienia z sytuacją, w której osoba zobowiązana do takich świadczeń w związku ze sprawowaniem opieki nad dziećmi co do zasady przez drugiego z małżonków dostaje rekompensatę ponoszonych kosztów od państwa w formie świadczenia wychowawczego. Taka sytuacja byłaby kuriozalna biorąc pod uwagę chociażby zasady ustalone przepisem art. 27 k.r. i o. Osoba zobowiązana do świadczeń alimentacyjnych nie ma obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania małoletnich dzieci ponad zakres ustalony orzeczeniem w przedmiocie zabezpieczenia. To z kolei oznacza, że otrzymywane świadczenie wychowawcze może wykorzystać niekoniecznie na potrzeby rodziny. Małżonek uprawniony na podstawie orzeczenia w przedmiocie zabezpieczenia nie ma możliwości skutecznego wyegzekwowania od współmałżonka przeznaczenia tych środków na potrzeby dzieci.

Dodało, że najnowsze orzecznictwo wskazuje, iż ustalenie przez sąd rodzinny miejsca zamieszkania dziecka przy jednym z rodziców przesądza o kwestii uprawnienia tegoż rodzica do otrzymywania świadczenia wychowawczego - w tym zakresie przywołało wyrok WSA w Krakowie z 17 października 2019 r., III SA/Kr 646/19.

Nadto, zdaniem Kolegium , w sytuacji ustalenia miejsca zamieszkania dziecka przy matce tym bardziej zasadne jest uchylenie prawa do świadczenia wychowawczego ojcu. Zwłaszcza, że strona nie kwestionuje co do zasady rozstrzygnięcia organu wskazując jedynie, iż nie powinno ono odnosić wstecznego skutku. Podkreśliło przy tym, że nie wynika to z sentencji decyzji organu I instancji. Natomiast skutek ten powinien zaistnieć właśnie od maja 2020 r. - albowiem postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia stało się prawomocne z dniem [...] kwietnia 2020 r.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. B., zarzucając zaskarżonej decyzji:

a) naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy w związku art. 58 § 1 k. r. i o. w związku z art. 731 k.p.c. poprzez uznanie, że zabezpieczenie w procesie rozwodowym (doręczone

[...] czerwca 2020 r.) jednoznacznie decyduje o przysługujących uprawnieniach wynikających ze świadczenia wychowawczego w zakresie środków zgromadzonych na wspólnym rachunku bankowym małżonków B.;

b) naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie przez organy kwestii dostępu do konta bankowego, na który wpływało świadczenie,

a także daty wpływu do pełnomocnika skarżącego (pozwanego) postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] kwietnia 2020 r. ([...] czerwca 2020 r.).

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację na poparcie zarzutów skargi.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji, która utrzymała niedotyczącą niniejszej sprawy decyzję z [...] lipca 2020 r., o numerze [...], a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania ze względów wskazanych w ww. zarzutach skargi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z [...] lutego 2021 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie - nadal wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2020 r. oraz decyzji ją poprzedzającej Prezydenta W. z [...] czerwca 2020 r. w części zaskarżonej, czyli w zakresie punktu II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując pod tym kątem oceny Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lipca 2020 r. (powinno być [...] czerwca 2020 r.) w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 27 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm.), dalej jako ustawa.

Zgodnie z tym przepisem organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, członek rodziny nabył prawo do świadczenia wychowawczego w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego (ust.1). Zmiana decyzji na korzyść strony nie wymaga jej zgody (ust. 2). Decyzje przyznające świadczenie wychowawcze są natychmiast wykonalne (ust. 3).

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że podstawą uchylenia rozstrzygnięcia przyznającego skarżącemu świadczenie wychowawcze na dzieci – A. B., M. B. i R. B. był fakt otrzymania przez organ I instancji od żony skarżącego - wydanego w ramach toczącej się między stronami sprawy o separację - postanowienia Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny i Rejestrowy z [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...] w przedmiocie wniosku powódki o zabezpieczenie alimentów i miejsca pobytu dzieci oraz w przedmiocie wniosku pozwanego o zabezpieczenie alimentów i miejsca pobytu dzieci.

Z treści tego postanowienia wynika, że Sąd:

w pkt 1) udzielił zabezpieczenia na czas trwania postępowania i ustalił, że miejscem pobytu małoletnich: A. B., urodzonej [...] lutego 2005 r. w W., M. B., urodzonego [...] lipca 2007 r. w W. i R. B., urodzonej [...] lutego 2009 r. w W., będzie każdorazowe miejsce zamieszkania matki dzieci;

w pkt 2) udzielił zabezpieczenia na czas trwania postępowania w ten sposób, że zobowiązał pozwanego – P. B. do łożenia alimentów na rzecz małoletnich dzieci: A. B., M. B. i R. B. w kwotach po [...] zł miesięcznie, łącznie kwoty [...] zł miesięcznie płatnej do rąk matki dzieci, B. B., do dnia 10-go każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatność którejkolwiek z rat;

w pkt 3) oddalił wniosek powódki w pozostałym zakresie;

w pkt 4) oddalił wnioski pozwanego.

Na postanowieniu tym widnieje adnotacja Sądu, że niniejsze orzeczenie jest prawomocne i podlega wykonaniu z dniem [...] kwietnia 2020 r.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 364 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Powołany przepis wprost stanowi, że prawomocne postanowienia sądu wiąże organy administracji publicznej. Przepis ten stosuje się również do postanowień wydanych w postępowaniu zabezpieczającym.

Zatem nie ulega wątpliwości, iż na skutek powołanego wyżej prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. - na mocy którego Sąd, udzielając zabezpieczenia ustalił, że miejscem pobytu małoletnich dzieci: A. B., M. B. i R. B. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania matki dzieci - uległa zmianie sytuacja rodzinna skarżącego mająca wpływ na jego prawo do świadczenia wychowawczego, co stanowi jedną z przesłanek zastosowania art. 27 ust. 1 ustawy.

Oznacza to, że organy orzekające w sprawie uprawnione były do wydania decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia przyznającego skarżącemu świadczenie wychowawcze na rzecz dzieci: A. B., M. B. i R. B.

Wskazać też należy, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje

i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a.

Z przepisu tego ewidentnie wynika, iż warunkiem przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz jednego z rodziców (matki albo ojca) jest, aby dziecko wspólne zamieszkiwało i pozostawało na utrzymaniu matki albo ojca.

Skoro w powołanym wyżej prawomocnym postanowieniu Sąd Okręgowy

w W., udzielając zabezpieczenia ustalił, że miejscem pobytu małoletnich dzieci: A. B., M. B. i R. B. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania matki dzieci - to wynika z tego, iż to matka dzieci stała się osobą uprawnioną do uzyskania świadczenia wychowawczego na rzecz tych dzieci, gdyż to ona spełnia przesłanki określone w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy. Natomiast ojciec dzieci utracił to uprawnienie z uwagi na fakt, że przestał wspólnie zamieszkiwać z dziećmi.

W ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo uznały, że w stosunku do skarżącego należy od maja 2020 r. uchylić rozstrzygnięcie przyznające mu świadczenie wychowawcze. Skoro bowiem postanowienie Sądu Okręgowego w W. stało się prawomocne od [...] kwietnia 2020 r. - to oczywistym jest fakt, że w maju 2020 r. skarżący nie spełniał już przesłanek do uzyskania świadczenia wychowawczego określonych w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Przy czym bez znaczenia jest podnoszony w skardze fakt wpływu do pełnomocnika skarżącego (pozwanego) postanowienia Sądu Okręgowego w W. z [...] kwietnia 2020 r. - w dniu [...] czerwca 2020 r.

W aktach sprawy brak jest takiego postanowienia. Należy zatem przyjąć, że pełnomocnikowi skarżącego chodziło o postanowienie Sądu Okręgowego w W. z [...] grudnia 2019 r., które stało się prawomocne i podlegało wykonaniu z dniem [...] kwietnia 2020 r.

Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie egzemplarz postanowienia Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny i Rejestrowy z [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...]. Sąd nie dysponował aktami sądowymi sprawy cywilnej.

Jednak z treści tego postanowienia wynika, że zostało ono wydane na rozprawie. W związku z tym można wnioskować, że skarżący, jako strona w sprawie o separację ewentualnie zaś jego pełnomocnik, został zawiadomiony o terminie posiedzenia jawnego (art. 149 § 2 k.p.c.). Zatem mógł on w stosownym czasie dowiadywać się o treść wydanego na rozprawie postanowienia (jeżeli nie brał udziału w rozprawie), a także - ewentualnie nie zgadzając się z jego treścią - w odpowiednim terminie złożyć od niego zażalenie (art. 741 § 1 k.p.c.).

Dlatego też podnoszenie w niniejszej sprawie argumentu, że postanowienie Sądu Okręgowego w W. o udzieleniu zabezpieczenia, pełnomocnik skarżącego otrzymał w dniu [...] czerwca 2020 r. - jest całkowicie niezrozumiałe.

Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczność, iż żona skarżącego miała dostęp do jego konta bankowego i korzystała z przelewanych na dzieci pieniędzy, jak również nie ma znaczenia sposób korzystania z tych pieniędzy.

Wskazać bowiem należy, że przedmiotem sprawy jest dokonana przez organy orzekające weryfikacja zasadności przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci - wobec uzyskania bezspornego dowodu w postaci prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. i w konsekwencji ujawnienia się zmiany sytuacji rodzinnej skarżącego.

Sąd uznał także, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2020 r. - w nagłówku której organ wskazał, że rozpatrzył odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] lipca 2020 r. zamiast prawidłowo z [...] czerwca 2020 r.

Analiza akt sprawy wskazuje bowiem niezbicie, że Kolegium rozpatrzyło odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta W. z [...] czerwca 2020 r., nr [...]. Świadczy o tym zarówno wskazany w nagłówku decyzji SKO prawidłowy numer decyzji organu I instancji, jak i treść uzasadnienia decyzji - z którego w sposób niewątpliwy wynika, że Kolegium rozpatrzyło sprawę skarżącego.

Tego typu omyłka pisarska, na którą zwrócił uwagę skarżący, podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Natomiast nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Ponadto Sąd pragnie zwrócić uwagę na fakt, że omyłka pisarska zdarzyła się też pełnomocnikowi skarżącego w piśmie procesowym z [...] lutego 2021 r. w którym stwierdził: "(...) nadal wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] sierpnia 2020 r. oraz decyzji ją poprzedzającej Prezydenta W. z [...] czerwca 2020 r. w części zaskarżonej, czyli w zakresie punktu II." - podczas, gdy żadna z tych decyzji nie zawiera numeracji.

Również w skardze do Sądu pełnomocnik skarżącego podnosił fakt wpływu do niego w dniu [...] czerwca 2020 r. postanowienia Sądu Okręgowego w W. z [...] kwietnia 2020 r. - w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest takiego postanowienia.

Podsumowując, należy stwierdzić, iż zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Organy orzekające w sprawie zebrały oraz wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, stosując się przy tym do wymogów dotyczących postępowania dowodowego. Ponadto szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje decyzje zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - uzyskując całkowitą aprobatę Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku.