II SA/Op 45/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-03-16	
Data wpływu	2020-01-31	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu	
Sędziowie	Daria Sachanbińska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie
Nieruchomości	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono sprzeciw	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 2096; art. 7, art. 10 par. 1, art. 15, art. 77 par. 1, 107 par. 3, art. 136, art. 138 par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 nr 0 poz 2204; art. 124 ust. 1a; Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2020 r. sprawy ze sprzeciwu A S.A. w [...] od decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 23 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala sprzeciw.	
Uzasadnienie
Przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez A S.A. w [...] (w skrócie: "Spółka") jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 23 grudnia 2019 r., nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Starosty Strzeleckiego z dnia 1 października 2019 r., nr [...], zezwalającej Spółce na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w [...], gmina [...], oznaczonej numerem działki a o powierzchni 75,1573 ha, arkusz mapy [...], w celu realizacji zadania pod nazwą "[...]", oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Mocą zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej "K.p.a.", Wojewoda Opolski uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wydanie ww. decyzji organu odwoławczego poprzedziło następujące postępowanie:

Pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r. A S.A. w [...] zwróciła się do Starosty Strzeleckiego o wydanie - na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z późn. zm.), zwanej dalej "u.s.g." - decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z opisanej wcześniej nieruchomości należącej do A. M., a także o wydanie w odniesieniu do tej nieruchomości - na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. - decyzji w sprawie niezwłocznego jej zajęcia. Uzasadniając żądanie co do wydania ostatnio wskazanej decyzji, Spółka stwierdziła, że w sprawie występują: interes społeczny, niezbędność ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ważny interes strony. W tym zakresie podała szczegółową argumentację.

W wyniku rozpoznania wniosku Spółki, pismem z dnia 5 września 2019 r. Starosta Strzelecki zawiadomił strony o wszczęciu postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz pouczył strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a.

Następnie decyzją z dnia 26 września 2019 r., nr [...], organ pierwszej instancji ograniczył sposób korzystania z nieruchomości należącej do A. M. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odrębną decyzją z dnia 1 października 2019 r. - wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 K.p.a. i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie - Starosta zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości, określając, że "inwestycja polegać będzie na budowie odgałęźnej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV od istniejącej linii 110 kV relacji [...] - [...] do planowanej stacji elektroenergetycznej [...], której przebieg przedstawiony jest na załączonej mapce, stanowiącej integralną część niniejszej decyzji. Całkowita powierzchnia zajęcia nieruchomości, nad którą będzie przebiegać linia, to 14516 m". Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przypomniał, że w dniu 26 września 2019 r. została wydana decyzja ograniczająca właścicielowi sposób korzystania z nieruchomości położonej w [...] o numerze a, przez zezwolenie na budowę dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV, która będzie zasilać planowaną stację elektroenergetyczną. Wskazał na art. 124 ust. 1a u.g.n. i wywodził, że przepis ten uprawnia do zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, zaś decyzji takiej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast z treści art. 108 K.p.a. wynika, że decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, o ile jest to uzasadnione bardzo ważnym interesem strony. Wyjaśnił organ, że Spółka wskazała na wyjątkowo ważny interes strony, wynikający z faktu, iż planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o jakiej mowa w art. 6 u.s.g., której celem jest zapewnienie odpowiednich parametrów energii elektrycznej odbiorcom komunalnym i usługowo-przemysłowym z terenu [...] zlokalizowanej na terenie Gminy [...]. Ponadto Spółka zaznaczyła, że inwestycja ma charakter inwestycji liniowej o długości 2118 m, co sprawia, że jest zlokalizowana na wielu nieruchomościach, a jej przebieg jest zgodny z przebiegiem linii elektroenergetycznej, zaznaczonym na rysunku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującym obszar działki nr a. Wartość całej inwestycji wynosi 20 milionów złotych, a planowany termin jej zakończenia to 14 maja 2020 r. Dalej organ odnotował, że Spółka argumentowała, iż nowa linia wraz z budowaną stacją [...] zapewni możliwość przyłączenia nowych podmiotów do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, z którymi przedsiębiorstwo A już zawarło umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej. Natomiast brak zgody właściciela nieruchomości na wykonanie na nieruchomości robót instalacyjnych uniemożliwi zrealizowanie inwestycji, co skutkować będzie bardzo dużymi stratami finansowymi. Zdaniem inwestora, ciągle wzrasta zapotrzebowanie na energię elektryczną (średnioroczne tempo wzrostu na poziomie 1,6%), podczas gdy obserwuje się postępującą dekapitalizację sieci przesyłowej. Niezrealizowanie inwestycji może zaś skutkować coraz częstszymi awariami sieci, a przerwa w dostawie energii elektrycznej powoduje olbrzymie straty ekonomiczne i społeczne. Nadto przebudowa linii napowietrznej poprawi niezawodność sieci oraz zwiększy gęstość infrastruktury sieciowej, co umożliwi pozyskanie nowych inwestorów i w konsekwencji przyczyni się do szybszego rozwoju gospodarczego kraju. Wedle Spółki, konieczność realizacji zadań niezbędnych z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego regionu i państwa stanowi interes społeczny. Znaczenie ma również terminowe wykonanie inwestycji. W dalszej części uzasadnienia organ ogólnie stwierdził, że po analizie argumentów inwestora oraz stanu faktycznego niniejszej sprawy uznał, iż została spełniona przesłanka wyjątkowo ważnego interesu strony, o którym mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., przy czym inwestycja tego typu ma znaczenie nadrzędne w stosunku do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z kolei interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Z tych przyczyn - w przekonaniu Starosty Strzeleckiego - należało zezwolić inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a decyzji tej nadać rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. M., zarzucając naruszenie art. 61 § 4 K.p.a. przez niezawiadomienie strony (jej pełnomocnika) o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron; naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 32 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, iż wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest niezbędne w ustalonym stanie faktycznym ze względu na wyjątkowo ważny interes strony; błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż w realiach niniejszej sprawy wydanie decyzji jest niezbędne ze względu na wyjątkowo ważny interes strony. Z uwagi na stawiane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o oddalenie wniosku, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący domagał się również wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji do czasu ukończenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu odwołania A. M. podkreślił, że ani on, ani jego pełnomocnik nie uczestniczyli w niniejszym postępowaniu i nie zostali powiadomieni o jego wszczęciu. Nie mogli zatem skorzystać z przysługujących stronie uprawnień. Poza tym w decyzji nie wykazano, by wystąpiła konieczność niezwłocznego zajęcia nieruchomości w celu uniknięcia sytuacji, w której zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwiłaby realizację celu publicznego. Organ powołał się na przesłankę wyjątkowo ważnego interesu strony, lecz w tym zakresie nie przeprowadził niezbędnej analizy i nie poczynił żadnych własnych ustaleń, ograniczając się wyłącznie do podzielenia stanowiska inwestora. Natomiast arbitralna, bezkrytyczna, niepoparta żadną szczegółową analizą ocena przesłanek uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji, dokonana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym bez wiedzy i udziału skarżącego, nie może stanowić o zasadności i legalności tak znaczącej ingerencji w konstytucyjne prawo własności skarżącego. W tej sytuacji, zdaniem A. M., organ odwoławczy powinien rozważyć wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Powinien również wziąć pod uwagę to, że skarżący odwołał się od decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Opolski wydał w dniu 23 grudnia 2019 r. decyzję, w której uchylił decyzję Starosty Strzeleckiego i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po przedstawieniu mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, potwierdził organ odwoławczy, że zakwestionowana decyzja została podjęta na wniosek Spółki realizującej inwestycję o celu publicznym w rozumieniu art. 6 u.g.n., po wcześniejszym wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr a o pow. 75,1573 ha, stanowiącej własność A. M. Wątpliwości Wojewody wzbudziło natomiast to, czy w sprawie istnieje konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego albo zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony (art. 108 K.p.a.), względnie ważny interes gospodarczy. W tym zakresie Starosta Strzelecki przyjął bowiem za zasadne argumenty podniesione we wniosku z dnia 26 sierpnia 2019 r., które jednak były ogólnikowe, i nie poddał ich żadnej weryfikacji. W ocenie Wojewody, obowiązkiem organu pierwszej instancji było zweryfikowanie twierdzeń inwestora, ponieważ do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie wystarczy samo powołanie się na ważny interes gospodarczy czy społeczny, ale konieczne jest wskazanie konkretnych, a nie hipotetycznych przesłanek uzasadniających potrzebę niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, wykazanie ważnego interesu gospodarczego czy ważnego interesu społecznego w niezwłocznym zajęciu nieruchomości wymaga przedstawienia dokumentacji, która na taki ważny interes bezpośrednio wskazuje, a ponadto dowodzi, że sytuacja wymaga niezwłocznego działania, to znaczy jest awaryjna, wyjątkowa, niecierpiąca zwłoki. Przekonywał Wojewoda, że dokumenty, które w wypadku linii elektrycznych istnienie takich okoliczności mogą dowodzić, są możliwe do przedstawienia dla podmiotu, który - jak A S.A. - profesjonalnie zajmuje się dystrybucją energii elektrycznej. W dalszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego działania, co może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 K.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto zauważył organ, że budowa sieci elektroenergetycznej jest inwestycją długoterminową i wieloetapową, a więc do inwestora należy takie skonstruowanie harmonogramu jej realizacji, które pozwoli - pomimo napotykanych trudności - wykonać zamierzone prace w przewidzianym terminie. Z tych względów wymagane jest wnikliwe rozważenie, czy w niniejszym przypadku zachodzi niezbędność niezwłocznego działania poprzez pryzmat wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 108 K.p.a. Zarzucił Wojewoda, że Starosta w treści decyzji nie odniósł się do kwestii niezbędności niezwłocznego działania, która uzasadniałaby nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z tych wszystkich przyczyn uznał, że organ pierwszej instancji nie powziął wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia przedmiotu postępowania, czym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Z kolei konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na koniec wyjaśnił organ odwoławczy, że nie mógł samodzielnie uzupełnić wskazanych braków, gdyż takie działanie oznaczałoby w istocie przeprowadzenie od nowa postępowania wyjaśniającego. Rozwiązanie tego rodzaju naruszałoby prawo strony wynikające z art. 15 K.p.a., ponieważ odbierałoby stronie możliwość weryfikacji rozstrzygnięcia organu niższego rzędu przez organ wyższego rzędu.

W sprzeciwie od decyzji Wojewody Opolskiego A S.A. w [...] zarzuciła, mające wpływ na rozstrzygniecie, naruszenie:

1) art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy nawet przy założeniu, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, to zakres wskazanego naruszenia nie uzasadniał jej uchylenia, a postępowanie wyjaśniające winno być przeprowadzone przez organ drugiej instancji z urzędu;

2) art. 138 § 2 K.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu w sytuacji, w której decyzja organu pierwszej instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania powodujących konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a jednocześnie w niniejszej sprawie nie pozostaje do wyjaśnienia zakres sprawy mający taki charakter;

3) art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. polegające na przyjęciu, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i opatrzenia takiej decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności, podczas gdy występowanie w przedmiotowym postępowaniu wskazanych przesłanek wynika już z samego faktu realizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy dwutorowej linii 110 kV zasilającej [...], a ponadto okoliczności wskazujące na wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. wynikają ze złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku oraz jego załączników;

4) art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z przekroczeniem granic tzw. uznania administracyjnego, podczas gdy dokonana przez Starostę Strzeleckiego ocena okoliczności sprawy oraz materiału dowodowego w odniesieniu do ww. przepisów mieści się w granicach przedmiotowego uznania, a organ odwoławczy nie wskazał, aby przedmiotowe granice uznania administracyjnego zostały przez organ pierwszej instancji przekroczone;

5) art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. polegające na ich błędnej wykładni, zgodnie z którą, występowanie w sprawie wyłącznie interesu społecznego nie uzasadnia wydania wnioskowanej decyzji, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią wskazanych przepisów, do wydania przedmiotowej decyzji wystarczy ziszczenie się co najmniej jednej z wymienionych w nich przesłanek;

6) art. 77 § 1 K.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozpoznania całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z jednoczesnym pominięciem okoliczności niniejszej sprawy w postaci charakteru inwestycji będącej przedmiotem postępowania, tj. budowy linii elektroenergetycznej 110 kV będącej inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, oraz przyjęcie, że w toku postępowania wnioskodawca nie wykazał występowania okoliczności uzasadniających wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a., podczas gdy występowanie w przedmiotowej sprawie niniejszych okoliczności wynika zarówno z charakteru realizowanej inwestycji, jak i treści złożonego wniosku wraz z załącznikami;

7) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., polegające na błędnej ocenie, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów, nie gromadząc całości niezbędnego materiału dowodowego w sprawie, pozwalającego na wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a., podczas gdy organ ten dysponował materiałem dowodowym wskazującym na rodzaj i charakter planowanej inwestycji oraz oświadczeniami wnioskodawcy zawartymi we wniosku wskazującymi na ziszczenie się przesłanek do wydania decyzji w ww. trybie;

8) art. 80 K.p.a. polegające na przyjęciu, że w toku postępowania nie została wykazana przesłanka niezbędności wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a., podczas gdy okoliczności wskazujące na ziszczenie się przedmiotowych przesłanek wynikają tak z charakteru planowej inwestycji, jak i treści złożonego przez wnioskodawcę wniosku wraz z załącznikami;

9) art. 80 K.p.a. polegające na przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie występowania w niniejszej sprawie przesłanek wydania decyzji w trybie art. 124 ust. la u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., podczas gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w postaci wniosku o wydanie decyzji wraz z załącznikami wskazuje tak na rodzaj planowej inwestycji, tj. budowy inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w postaci budowy linii elektroenergetycznej 110 kV, jak i na występowanie w związku z tą inwestycją ważnego interesu gospodarczego uzasadniającego wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, jak i niezbędności wydania takiej decyzji opatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności, spowodowanej występowaniem przesłanki dotyczącej ochrony życia i zdrowia ludzkiego, a także zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, w tym występowania wyjątkowo ważnego interesu społecznego oraz interesu strony.

W związku z tymi zarzutami skarżąca Spółka wniosła: o uchylenie w całości decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 23 grudnia 2019 r.; o uwzględnienie w całości przez organ drugiej instancji sprzeciwu od zaskarżonej decyzji; o wymierzenie organowi drugiej instancji grzywny w przypadku, gdy ten nie przekaże Sądowi akt sprawy w wymaganym terminie; o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka szczegółowo omówiła stawiane zarzuty, akcentując, że wydanie decyzji kasacyjnej sprowadza się do przypadków rażącego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Starosta miał bowiem pełne podstawy do przyjęcia, że w sprawie ziściły się przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., a nawet gdyby przyjąć, że wystąpiła potrzeba uzyskania dodatkowych informacji od inwestora, to organ odwoławczy mógł to uczynić we własnym zakresie. Wywodziła też Spółka, powołując się na orzecznictwo sądowe, że skoro wykonanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej służy realizacji celu publicznego, to już tylko z tej przyczyny, niejako prima facie, należy uznać, iż taka inwestycja ma na celu poprawienie bezpieczeństwa energetycznego, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest więc inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. W konsekwencji mamy do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem - co oczywiste - budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Co więcej, budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej, już z samego faktu wykonania inwestycji tego rodzaju, realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny. Zatem, organ jest wręcz zobligowany do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a., gdyż sama taka inwestycja powoduje realizację przesłanek ze wskazanych przepisów. Nadto podkreśliła skarżąca, że we wniosku wskazała i wyjaśniła okoliczności dotyczące niezbędności niezwłocznej realizacji przedmiotowej inwestycji, zaś przedstawione okoliczności nie wymagają potwierdzenia. Dlatego na tej podstawie organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Dodatkowo Spółka zwróciła uwagę na realność zagrożenia dla interesu gospodarczego strony oraz dla realizacji interesu społecznego w przypadku niedotrzymania terminu realizacji inwestycji i utraty środków finansowych. Wartość inwestycji wynosi 20.000.000 zł, zaś termin realizacji i finansowania inwestycji upływa 14 maja 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do oceny prawidłowości decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu w niniejszej sprawie, wyjaśnienia wymaga, że zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej P.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., tj. decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Jednocześnie podkreśla się, że ten rodzaj orzeczenia jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Omawiane orzeczenie może zatem zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 oraz z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyraźne ograniczenie zakresu kontroli jedynie do zasadności wydania tego konkretnego rozstrzygnięcia procesowego oznacza, że poza zakresem kontroli sądowoadministracyjnej w tym postępowaniu pozostają kwestie właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 509/19). Dodać jeszcze trzeba, że po myśli art. 64d § 1 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na zasadzie art. 151a § 1 P.p.s.a., uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., zaś w myśl art. 151a § 2 P.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.

Reasumując, w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej sąd ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie, czy też zaszła konieczność wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, w szczególności uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek dochowania zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 15 K.p.a. - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją Wojewoda Opolski uchylił decyzję Starosty Strzeleckiego zezwalającą A S.A. w [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości należącej do A. M., w celu realizacji zadania pod nazwą "[...]", i nadającą decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że Starosta nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, czym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., zaś konieczne do przeprowadzenia postępowanie wyjaśniające nie mogło zostać dokonane w trybie art. 136 K.p.a.

Oceniając, czy w niniejszej sprawie zaktualizowały się przesłanki do wydania przez organ drugiej instancji decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., należy mieć na względzie, że podstawę prawną decyzji Starosty Strzeleckiego stanowił art. 124 ust. 1a cyt. wyżej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nadal zwanej w skrócie: u.g.n. Wedle tego przepisu, w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. (gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony) lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Konstrukcja przytoczonego przepisu wskazuje, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zależna od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Warunkiem jej wydania jest bowiem uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Z akt sprawy wynika, że warunek ten został spełniony. Ponadto decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości. Umożliwia rozpoczęcie realizacji inwestycji w sytuacji, gdy ostatnio wskazana decyzja nie jest jeszcze ostateczna lub wykonalna.

Na gruncie art. 124 ust. 1a u.g.n. prawidłowo akcentował Wojewoda Opolski, że powinnością organu wydającego zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest wykazanie, jaka jest przyczyna wydania zezwolenia i jakie skutki miałoby zaniechanie wydania tego zezwolenia, skoro zezwolenie to stanowi podstawę do pozbawienia np. właściciela posiadania nieruchomości i można je wydać tylko ze względu na potrzebę niezwłocznego rozpoczęcia realizacji inwestycji celu publicznego. Innymi słowy, wydanie omawianego zezwolenia i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne, wszakże po warunkiem wykazania przez inwestora przesłanek ustawowych. Natomiast rzeczą organu jest ocena, czy przesłanki te wystąpiły (por. M. Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin - Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wyd. 5, C. H. Beck, Warszawa 2017 r., s. 805-806). Badając zaś sprawę pod tym kątem, Wojewoda Opolski słusznie - zdaniem Sądu - uznał sprawę za niedostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. W sferze faktów przyjętych za podstawę podjętej decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności oraz motywów udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie należącej do A. M. nieruchomości, wydana przez Starostę Strzeleckiego decyzja jest wyjątkowo lakoniczna. Ogranicza się do przytoczenia fragmentów argumentacji Spółki zawartej we wniosku z dnia 26 sierpnia 2019 r. oraz ogólnego stwierdzenia, że organ argumentację tę analizował i doszedł do wniosku, iż została spełniona przesłanka wyjątkowo ważnego interesu strony, o jakim mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. Ponadto organ przyjął, że przedmiotowa inwestycja ma znaczenie nadrzędne w stosunku do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a następnie podsumował, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Na podstawie tak przedstawionego stanowiska organu pierwszej instancji, pozbawionego jakichkolwiek konkretów i odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy, a także wobec braku przedstawienia rozważań odnoszących się do argumentacji wniosku, nie sposób zbadać poprawności dokonanej przez ten organ analizy twierdzeń inwestora (o ile faktycznie taka analiza była prowadzona), a przede wszystkim wypływających z niej wniosków. W opisanej sytuacji trudno mianowicie dociec, jakie okoliczności wzięto pod uwagę przy weryfikacji motywacji Spółki, czy - zdaniem organu - argumentacja zawarta we wniosku znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym i czy jest on wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia oraz jakie były powody uznania, że wystąpiły przesłanki ustawowe uzasadniające konieczność - co istotne - bezzwłocznego rozpoczęcia prac budowlanych w ramach inwestycji. Tę ostatnią kwestię, determinującą ocenę odnośnie do możliwości wydania wnioskowanej decyzji, Starosta w ogóle przemilczał, co celnie zarzucił organ odwoławczy. Tymczasem Spółka wskazywała w tym zakresie na występujące braki w dostępie do energii elektrycznej i awaryjność istniejącej linii elektroenergetycznej oraz związane z tym zagrożenia dla życia i zdrowia ludności. Ponadto wywodziła, że za niezwłocznym wykonaniem inwestycji przemawiają względy ekonomiczne. Wobec opisanej wyżej lakoniczności uzasadnienia decyzji nie można przyjąć, że okoliczności te były przez organ badane. Ponadto nie wiadomo, dlaczego w decyzji pominięto tę część argumentacji Spółki, która dotyczyła potrzeby wydania przedmiotowego zezwolenia z uwagi na niezbędność zapewnienia ochrony zdrowia lub życia ludzkiego. Wprawdzie do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. wystarczające jest spełnienie tylko jednej z przesłanek ustawowych, niemniej nie zwalnia to organu z obowiązku odniesienia się do całej argumentacji wnioskodawcy i sporządzenia uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Przepis ten nakazuje, by organ w uzasadnieniu faktycznym wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę prawną decyzji i nie może polegać tylko na przytoczeniu przepisów prawa, jak to uczynił organ pierwszej instancji. Zasadnie dostrzeżono w zaskarżonej decyzji, że mające w sprawie zastosowanie przepisy posługują się nieostrymi pojęciami, takimi jak m.in. "interes społeczny", "wyjątkowo ważny interes strony", "niezbędność" niezwłocznego działania, które to pojęcia wymagają interpretacji na tle każdej indywidualnej sprawy. Zatem, dla wykazania wystąpienia w sprawie przesłanek ustawowych do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, tak ważne było podanie w uzasadnieniu decyzji sposobu ich rozumienia w powiązaniu z realiami rozpatrywanej sprawy. Myli się natomiast skarżąca Spółka gdy twierdzi, że "już z samego faktu realizacji inwestycji w postaci budowy (przebudowy) linii elektroenergetycznej zostaje spełniona przesłanka wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a." Spółka nadto uważa, że w takim przypadku "organ jest wręcz zobligowany do wydania decyzji" w omawianym trybie. Odnosząc się do tych poglądów, przede wszystkim podkreślić przyjdzie, że Sąd zgadza się ze stanowiskiem prezentowanym powszechnie w orzecznictwie sądowym na gruncie art. 124 ust. 1a u.g.n., że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny, jednak każdorazowo stanowisko to należy odnieść do okoliczności danej sprawy. Natomiast nie może być tu mowy o wskazanym przez Spółkę automatyzmie. Dlatego trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że nie jest wystarczające ogólne powołanie się przez inwestora na ważny interes gospodarczy czy społeczny, ale konieczne jest podanie konkretnych przesłanek uzasadniających potrzebę niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Wystąpienie tych przesłanek powinno zaś wynikać z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji, której w niniejszej sprawie zabrakło. Wbrew temu co podniosła Spółka, załączone do wniosku załączniki należy uznać za niewystarczające dla potwierdzenia stanowiska o pilnej potrzebie realizacji inwestycji. Zresztą w sprzeciwie Spółka nie podała, jakie załączniki miała na myśli. Nadmienić jeszcze trzeba, że również we wskazanych w sprzeciwie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2713/17; z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16), powołanych dla poparcia przytoczonego wcześniej stanowiska orzecznictwa sądowego, analizowano materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pod kątem niezbędności wykonania inwestycji, tj. wystąpienia sytuacji wymagającej natychmiastowego działania ze względu na wykazane w protokołach lub analizach dotyczących obiektu, ekspertyzach technicznych, opiniach biegłego, wykazach awarii czy innych dokumentach zużycie i w związku z tym zły stan techniczny dotychczasowej linii elektroenergetycznej, częste awarie oraz naprawy linii, przerwy w dostawach energii, konieczność zapewnienia pokrycia zapotrzebowania na energię elektryczną. Dopiero po dokonaniu takiej analizy można bowiem sformułować wniosek co do ziszczenia się przesłanek uzasadniających udzielenie wnioskowanego zezwolenia. Sąd zastrzega przy tym, iż nie ma wątpliwości, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego określonego w art. 6 pkt 2 u.g.n., lecz nie jest tak jak przyjmuje Spółka, że każda budowa (przebudowa) takiej linii jest jednoznaczna ze spełnieniem przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. Bezsprzecznie - w rozważanym obecnie zakresie - Starosta nie przedstawił prawidłowej oceny wniosku i nie przeprowadził przekonującej, właściwie umotywowanej analizy okoliczności podanych przez Spółkę. Swoje stanowisko oparł tylko na twierdzeniach inwestora.

Z powiedzianego dotąd wynika, że rację ma Wojewoda Opolski zarzucając, iż Starosta nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie dokonał wystarczających ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności w odniesieniu do okoliczności uzasadniających konieczność niezwłocznego rozpoczęcia prac budowlanych w ramach inwestycji. Ocena istnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., nie została przedstawiona w uzasadnieniu decyzji Starosty, co uniemożliwiło właścicielowi nieruchomości odniesienie się do zajętego przez organ stanowiska, w tym kompletności przedstawionych przez inwestora dowodów. Pozostał zatem do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, wykraczający poza uzupełnienie materiału dowodowego. Decyzja organu pierwszej instancji została więc wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., obligujących organ do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W efekcie nie potwierdziły się zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewodę ww. przepisów oraz określonej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzuty te opierają się bowiem na błędnym stanowisku, że zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na ustalenie występowania przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. Przedstawione wywody Sądu dowodzą również, że wydana przez Starostę Strzeleckiego decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Powtórzyć przyjdzie, że uzasadnienie decyzji powinno dokładnie wyjaśniać przyczyny dokonanej przez organ oceny, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wyczerpująco rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją i znajduje umocowanie prawne. W uzasadnieniu decyzji powinna zostać wyjaśniona jej podstawa prawna, a także powinien zostać przedstawiony - w sposób spójny i logiczny - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, żeby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. Natomiast decyzja Starosty zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - jak wykazano wyżej - praktycznie nie przedstawia motywów rozstrzygnięcia i zawiera w tej mierze same ogólne stwierdzenia, a ponadto nie wyjaśnia w dostateczny sposób zastosowanych przepisów prawa materialnego.

W badanej sprawie nie można również nie dostrzec, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie związane z wydaniem przedmiotowej decyzji bez udziału właściciela nieruchomości objętej zezwoleniem (i jego pełnomocnika ustanowionego "w sprawie z wniosku" A S.A. w [...]), czyli bez udziału strony tego postępowania, a nawet bez formalnego zawiadomienia stron postępowania o jego wszczęciu na wniosek Spółki, czego wymaga art. 61 § 4 K.p.a. Wyjaśnić należy, że decyzja podjęta na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. opiera się na samodzielnych przesłankach określonych tym przepisem i zapada w postępowaniu odrębnym od tego, które kończy się wydaniem decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Tymczasem zawiadomienie stron o prowadzeniu postępowania dotyczyło tylko tego drugiego postępowania. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie A. M. został pozbawiony przysługujących mu z mocy prawa uprawnień do czynnego udziału w tym postępowaniu, a przed wydaniem decyzji z dnia 1 października 2019 r. - do skorzystania z możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (art. 10 § 1 K.p.a.).

Powtórzyć przyjdzie, że ujawnione naruszenia przepisów postępowania mogły mieć zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, przy czym były to naruszenia tego rodzaju, że uprawniały Wojewodę Opolskiego do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Sąd uznał bowiem, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej Spółki, że popełnionych przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości procesowych o istotnym charakterze nie mógł sanować Wojewoda Opolski we własnym zakresie, gdyż naruszyłby wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istotą jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Wyjaśniono już wcześniej, że organ odwoławczy jest zobowiązany - w pierwszym rzędzie - do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i w związku z tym dysponuje środkami prawnymi zmierzającymi do uzupełnienia postępowania dowodowego, lecz użycie w art. 136 K.p.a. takich zwrotów jak "dodatkowe postępowanie" oraz "uzupełnienie dowodów i materiałów" wskazuje na ograniczony zakres możliwych do przeprowadzenia czynności dowodowych. W kontrolowanej sprawie - zdaniem Sądu - zakres koniecznych ustaleń był znaczny i sprowadzał się do wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, zatem nie dawał podstaw do skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnień, o jakich mowa w art. 136 K.p.a. Stanowisko Wojewody Opolskiego w tej mierze jest więc prawidłowe. Również w ocenie Sądu, konieczność dokonania wielu ustaleń we wskazanym już wcześniej zakresie, a dodatkowo także konieczność zapewnienia stronie postępowania prawa do czynnego udziału na każdym jego etapie, wpływa na ogólną ocenę co do zasadności wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej. Tylko w takim przypadku stronom zostanie zapewnione prawo do oceny sprawy przez dwie instancje, a więc nie dojdzie do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP). Sąd nie stwierdził zatem, by doszło do zarzucanego naruszenia art. 136 i art. 138 § 2 K.p.a.

Na koniec jeszcze raz zaznaczyć trzeba, odnosząc się do pozostałych zarzutów sprzeciwu, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie badał, czy w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji objętej wnioskiem Spółki. Jak już wskazano, Sąd uprawniony był jedynie do skontrolowania, czy decyzja organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. Z tego powodu tylko pod tym kątem i na potrzeby oceny zasadności zastosowania tej regulacji Sąd analizował art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 § 1 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił sprzeciw, na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.