Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.K.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1341/21 w sprawie ze skargi [...] S.K.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 kwietnia 2021 r. znak: DOA.7210.97.2020.KKR(1) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 25 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1341/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...]. z o.o. [...] S.K.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "GINB", z dnia 23 kwietnia 2021 r. znak: DOA.7210.97.2020.KKR(1), w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. [...] S.K.A. z siedzibą w W. Wyrok zaskarżyła w całości, przytaczając następujące podstawy kasacyjne:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na rozpoznaniu skargi z przekroczeniem granic sprawy, tj. orzeczenie o nieposiadaniu przez skarżącego interesu prawnego do kwestionowania decyzji PNB zamiennej, podczas gdy:

1.1) przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GINB z dnia 23 kwietnia 2021 r., którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 18 lutego 2021 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody w sprawie PNB zamiennej, co wynika wprost z zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak i z petitum samej skarżonej decyzji - w toku postępowania instancyjnego była zatem oceniana kwestia nieważności jedynie formalnej decyzji Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego, wydanej na skutek cofnięcia odwołania przez Towarzystwo [...], dalej także: "Towarzystwo";

1.2) pismem z dnia 15 października 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o przekazaniu Wojewodzie Mazowieckiemu do załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji PNB zamiennej;

1.3) przed Wojewodą Mazowieckim toczy się osobne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PNB Zamiennej, w której Wojewoda Mazowiecki bada posiadanie interesu prawnego skarżącego do kwestionowania decyzji PNB zamiennej;

- zatem ani organ, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie byli uprawnieni do oceny kwestii posiadania bądź nieposiadania interesu prawnego przez Skarżącego do kwestionowania decyzji PNB zamiennej w niniejszym postępowaniu;

2. naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. – poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia skarżonego wyroku polegające na:

2.1) zawarciu w uzasadnieniu ocen prawnych i wskazań nie mających związku z rozpoznawaną sprawą i zapadłym rozstrzygnięciem, w tym jego podstawą prawną, a dotyczących braku po stronie skarżącego interesu prawnego do występowania w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji PNB zamiennej;

2.2) wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia polegającej na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że skarżący nie posiada interesu prawnego do występowania w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji PNB zamiennej, podczas gdy jednocześnie WSA stwierdził, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PNB zamiennej nie mógł być przedmiotem badania przez GINB z uwagi na to, że organ ten nie był właściwy do rozstrzygania spraw stwierdzenia nieważności decyzji PNB zamiennej;

2.3) na wypadek gdyby NSA uznał, iż interes prawny skarżącego do kwestionowania decyzji PNB zamiennej powinien być oceniany w niniejszym postępowaniu - Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia tej kwestii i przyjęcie niekorzystnej dla skarżącego konkluzji bez uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi (a tym samym niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.) w sytuacji, gdy skarżona decyzja (jak i decyzja pierwszoinstancyjna) została wydana z naruszeniem następujących przepisów prawa:

3.1) art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. - polegającym na rozstrzygnięciu kwestii nienależących do sprawy, bowiem organ orzekł, że skarżący nie posiada interesu prawnego do kwestionowania decyzji PNB zamiennej, podczas gdy przedmiotem postępowania była jedynie kwestia nieważności decyzji Wojewody w sprawie PNB zamiennej, a wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji PNB zamiennej został przekazany przez organ według właściwości Wojewodzie Mazowieckiemu;

3.2) art. 107 § 3 K.p.a. - polegającym na wadliwości uzasadnienia Skarżonej Decyzji jak i decyzji pierwszoinstancyjnej i zawarcie w nich ocen oraz konkluzji nienależących do sprawy, a dotyczących interesu prawnego Skarżącego w innym postępowaniu, to jest postępowania dotyczącego nieważności decyzji PNB zamiennej;

3.3) art. 19 K.p.a. w związku z 157 § 1 K.p.a. - poprzez naruszenie właściwości i orzeczenie przez organ w sprawie interesu prawnego Skarżącego, który to interes dotyczy innej decyzji i będzie oceniany przez inny organ (tj. Wojewodę

Mazowieckiego) w osobnym postępowaniu;

3.4) 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - brak uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, pomimo, że z tych samych, opisanych wyżej względów, nie odpowiadała ona prawu; zaś w przypadku, gdyby NSA jednak uznał, iż interes prawny skarżącego do kwestionowania decyzji PNB zamiennej powinien być oceniany w niniejszym postępowaniu, wskazano, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów prawa:

3.5) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 p.b. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie ma interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji PNB zamiennej;

3.6) art. 7, 77, 107 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie powyższej kwestii i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia polegającą na uznaniu, że skarżący nie posiada interesu prawnego do występowania w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji PNB zamiennej, podczas gdy jednocześnie organ stwierdził, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PNB zamiennej nie mógł być przedmiotem badania przez GINB,

- przy czym, ze względu na oddalenie skargi, zarzuty naruszenia wszystkich wymienionych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego należy odnosić także wobec Sądu I instancji i skarżonego wyroku.

Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, o przyznanie skarżącemu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] spółka z ograniczona odpowiedzialnością sp.k. z/s w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 listopada 2024 r. pełnomocnik wnoszącej kasację oświadczyła, że doszło do przekształcenia Spółki. Obecnie jest to [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. Dołączyła informację z Krajowego Rejestru Sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie jest skuteczny.

Jak wskazano na wstępie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest decyzja GINB z dnia 23 kwietnia 2021 r. utrzymująca w mocy własną decyzję tego organu z dnia 18 lutego 2021 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 maja 2011 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, dalej także: "Prezydenta", z dnia 31 grudnia 2010 r. o zmianie pozwolenia na budowę.

Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dalej także: "WSA", zauważył, że postępowanie zakończone tą decyzją wywołane zostało wnioskiem skarżącej (posiadającej tytuł prawny do nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją), o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody i jednocześnie decyzji Prezydenta

o zmianie pozwolenia na budowę.

Z całości uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wniosek o

stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta o zmianie pozwolenia na budowę oraz postępowanie toczące się w celu rozpoznania tego wniosku nie jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.

O innym rozumieniu stanowiska WSA nie może świadczyć początek

następnego zdania analizowanego uzasadnienia. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, GINB orzekając w obu ww. decyzjach wydanych w niniejszej sprawie przyjął, że badana decyzja Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta z dnia 31 grudnia 2010 r. zmieniającej decyzję tego ostatniego z dnia 1 grudnia 2008 r. i udzielająca inwestorowi ([...] sp. z o.o.) pozwolenia na budowę nie jest dotknięta żadną z wad nieważności.

Ocenę tę WSA uznał za prawidłową.

Zwrot "GINB orzekając w obu ww. decyzjach wydanych w niniejszej sprawie" oznacza, że GINB wydał w niniejszej sprawie (tj. w sprawie nieważności decyzji Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego) dwie decyzje: decyzję odmowną i decyzję utrzymującą w mocy decyzję odmowną.

Odnotować także należy dalsze wypowiedzi Sądu pierwszej instancji

odnoszące się do przedmiotu niniejszego postępowania. Zdaniem WSA, decyzja Prezydenta z dnia 31 grudnia 2010 r., chociaż objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności wraz z decyzją Wojewody, nie mogła być przedmiotem badania przez GINB, nie tylko wobec uznania, że skarżąca jako następca prawny Towarzystwa nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu tej decyzji, ale także wobec tego, że GINB nie jest organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentował, że w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności, nie mamy do

czynienia z sytuacją, w której organ odwoławczy wydał decyzję rozstrzygającą istotę sprawy. Tylko bowiem w takim przypadku decyzja drugoinstancyjna niejako "wchodzi

w miejsce" decyzji pierwszoinstancyjnej. W tej sprawie natomiast Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze (na skutek cofnięcia odwołania przez poprzednika prawnego skarżącej) od decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym, w przeciwieństwie do decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest rozstrzygnięciem o charakterze merytorycznym. Tego rodzaju decyzja nie "zastępuje" decyzji pierwszoinstancyjnej i

nie pozbawia jej samodzielnego bytu. Decyzja umarzająca postępowanie z uwagi na cofnięcie odwołania, jakkolwiek zawiera element merytoryczny - sprowadzający się do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji nie narusza prawa - nie jest jednak decyzją rozstrzygającą istotę sprawy. Nie jest zatem możliwe zweryfikowanie w jednym postępowaniu nieważnościowym decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego od tej decyzji.

Sąd pierwszej instancji skonstatował nadto, że wobec innych podstaw

wydanych decyzji w instancjach, różne muszą być podstawy stwierdzenia nieważności tych decyzji. W zasadzie wyklucza to możliwość jednoczesnego wyeliminowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji i decyzji organu odwoławczego.

O przekroczeniu przez WSA granic sprawy, w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można mówić także w odniesieniu do zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wypowiedzi dotyczących posiadania przez skarżącego interesu prawnego do kwestionowania decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym zakresie konieczne jest precyzyjne przytoczenie stanowiska Sądu pierwszej instancji.

WSA stwierdził mianowicie, że "bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji pozostają wywody skarżącej zmierzające do wykazania, że posiada ona interes

prawny w kwestionowaniu decyzji Prezydenta w sprawie zmiany pozwolenia wynikający z przepisów § 19 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) bowiem w przekonaniu Sądu, jako następca prawny Towarzystwa [...], tj. podmiotu błędnie uznanego przez Wojewodę za stronę postępowania, wraz z prawami do nieruchomości, skarżąca "wchodzi" także sytuację prawno-procesową tej strony. Nie może jej więc przysługiwać "więcej praw" niż posiadało Towarzystwo, składając aktualnie wniosek o stwierdzenie nieważności

tej decyzji. Wynika to również z faktu, że interes prawny następców prawnych nie ma charakteru samoistnego, własnego. Jest to interes "pochodny", a tym samym wiążący się z sytuacją w jakiej znajdował się poprzednik prawny".

Przywołane fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie tylko zatem nie oznaczają, że WSA wychodząc poza granice sprawy rozstrzygnął o nieposiadaniu przez skarżącą przymiotu strony uprawniającego do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, ale także nie można tej wypowiedzi traktować jako wiążącego na zasadzie art. 170 P.p.s.a. stanowiska sądu administracyjnego w kwestii legitymacji strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę.

To, że skarżąca jako następca prawny wstępuje w sytuację prawną poprzednika prawnego jest stwierdzeniem oczywistym, a jednocześnie nie rozstrzygającym konkretnego uwarunkowania faktycznego i prawnego w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarta została wypowiedź, o tym, że skarżąca jako następca prawny Towarzystwa [...], nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Prezydenta z dnia 31 grudnia 2010 r.

Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował nie tylko rozstrzygnięcia GINB o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody umarzającej postępowanie odwoławcze, ale także stanowisko wyrażone w części uzasadnień obu decyzji GINB. Według koncepcji GINB, umorzenie postępowania odwoławczego odbyło się z naruszeniem prawa. Należało umorzyć postępowanie odwoławcze nie z powodu wycofania odwołania przez Towarzystwo [...], ale z uwagi na brak u odwołującego się statusu strony. W tym zakresie GINB przeprowadził obszerną analizę projektu budowlanego

zamiennego oraz obszaru oddziaływania obiektu, a także zakresu zmiany sposobu użytkowania obiektu. Z analizy tej wyprowadził wniosek, że Towarzystwo [...], mające tytuł prawny do działki sąsiadującej z terenem inwestycji nie było stroną postępowania o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie GINB, postępowanie z odwołania tego Towarzystwa należało zatem umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., z tego powodu, że odwołujący się nie był stroną. Ta podstawa prawna wyłącza zaś rozpatrzenie merytoryczne sprawy, którym jest umorzenie postępowania odwoławczego z powodu cofnięcia odwołania.

W związku z tym stwierdzić najpierw należy, że nie ma podstaw do przyjęcia,

że wydając decyzję Nr 166/11, z dnia 16 maja 2011 r., Wojewoda Mazowiecki kwestionował legitymację odwołującego się Towarzystwa.

Jako podstawę prawną Wojewoda podał art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 137 K.p.a. Bezsporne jest także, iż pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r. Towarzystwo cofnęło w całości, złożone w dniu 24 stycznia 2011 r., odwołanie od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 31 grudnia 2010 r. o zmianie decyzji z dnia 1 grudnia 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku wysokościowego mieszkalno-usługowego przy ul. T. w W.

Wojewoda stwierdził, że na mocy art. 137 K.p.a. obowiązany był dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności z prawem oraz interesem społecznym. Dodał, że ustawodawca nie dopuścił możliwości uwzględnienia oświadczenia o cofnięciu odwołania w sytuacji, gdy prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.

Wojewoda wskazał, że postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądowoadministarcyjnym przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wypełnia złożone przez stronę oświadczenie o cofnięciu odwołania. W tym miejscu Wojewoda przywołał wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 440/98.

Dalej Wojewoda ocenił, że dokonane przez odwołującego się, pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r., cofnięcie odwołania, wywołuje skutki prawne. Po krótkiej analizie materiału dowodowego stwierdził, że inwestor spełnił obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa o ochrony zdrowia.

W rezultacie uznał, że decyzja Prezydenta z dnia 31 grudnia 2010 r. nie narusza prawa ani interesu społecznego.

Jest niewątpliwe, że zachodziły okoliczności faktyczne uprawniające organ odwoławczy, tj. Wojewodę Mazowieckiego do przyjęcia, że spełnione zostały okoliczności faktyczne oraz przesłanki materialne określone w art. 137 K.p.a., uprawniające organ odwoławczy do wydania decyzji opartej na art. 137 oraz art. 138

§ 1 pkt 3 K.p.a.

Wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego o umorzeniu postepowania odwoławczego Spółka nie wykazała zaistnienia, w odniesieniu do tej decyzji, wady powodującej nieważność, określonej w art. 156 § 1 K.p.a.

Także GINB nie wykazał aby przyjęcie przez Wojewodę podstawy z art. 137 w związku z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. stanowiło rażące naruszenie prawa.

Wybór podstawy umorzenia postępowania odwoławczego, która powinna być zastosowana w pierwszej kolejności, w sytuacji gdy odwołanie cofnął odwołujący, który według organu nie jest stroną, jest kwestią interpretacji. Nie można powiedzieć, że oczywistym rozwiązaniem jest przyjęcie, iż należy umorzyć postępowanie na

podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a., z powodu złożenia odwołania przez podmiot niebędący stroną. W niniejszej sprawie zaś, jak wynika z poprzedzających uwag, Wojewoda nie podważał statusu odwołującego się jak strony.

Status strony podlega zbadaniu w okolicznościach konkretnej sprawy na etapie postępowania zwykłego. Nie należy natomiast, na etapie badania wad o charakterze nieważności, przeprowadzać postępowania w zakresie stosownym dla postępowania zwykłego. Do tego prowadzi zaś w niniejszej sprawie zbadanie posiadania przez Towarzystwo [...] legitymacji strony w

postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta z dnia 31 grudnia 2010 r. W postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności przeprowadzono w istocie etap wstępny badania odwołania złożonego przez Towarzystwo polegający na ustaleniu, czy odwołujący się miał przymiot strony.

Nie na tym polega zaś postępowanie wyjaśniające w postępowaniu nadzwyczajnym.

Raz jeszcze powtórzyć należy, że rolą organu nadzorczego nie było ustalenie statusu strony, ale ocena, czy decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze wydana na podstawie art. 137 w związku z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. rażąco naruszała prawo, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W konsekwencji zarówno stanowisko GINB, według którego, Towarzystwo nie było stroną postępowania, jak i wypowiedzi WSA aprobujące to stanowisko, jakkolwiek niemające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, trzeba ocenić jako wadliwe.

Zagadnienie to wymagało omówienia przede wszystkim z tego powodu, że wypowiedzi Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogły mieć pośredni wpływ na rozstrzygnięcie kwestii legitymacji skarżącej do uruchomienia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta o zmianie pozwolenia na budowę, a sprawa ta była przecież przedmiotem odrębnego postępowania.

Zgadzając się z tezą kasacji według której, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niektórych fragmentach charakteryzuje się brakiem wystarczającej spójności, stwierdzić należy, nawiązując do części wstępnej niniejszych rozważań, że nie stanowiło to naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.