I SA/Kr 8/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-03-14	
Data wpływu	2023-01-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Agnieszka Jakimowicz
Maja Chodacka
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	III FSK 1569/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 259; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 1452; art. 9 ust. 3; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Maja Chodacka WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2023 r. sprawy ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 października 2022 r. nr SKO.Pod/4140/833/2022 w przedmiocie podatku od środków transportowych oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Decyzją z 24 października 2022 r. nr SKO.Pod/4140/833/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: Prezydent) z 9 czerwca 2022 r. nr PD.01.5.3124.6.F.58.2022.EH określającą G.S. (dalej: Skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2022 na łączna kwotę 3 489 zł.

W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż Skarżąca – mimo wezwania – nie złożyła deklaracji na podatek od środków transportowych za 2022 r. Postępowanie podatkowe wszczęte z urzędu potwierdziło informacje, że Skarżąca jest właścicielką samochodu ciężarowego marki Renault o nr rej. [...]. Kolegium podkreśliło, że Skarżąca nie dostarczyła żadnych dowodów poświadczających przeniesienie prawa własności pojazdu, stąd wniosek Prezydenta, że nadal jest ona podatnikiem podatku od środków transportowych jest trafny. Ponadto z akt sprawy wynika, że pismem z 10 listopada 2020 r. Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK informował Skarżącą, że nie może uzyskać informacji o pojeździe od firmy, która miała go przejąć. Prezydent zwrócił się pismem z 27 maja 2019 r. do T. z prośbą o udzielenie informacji, czy doszło do przeniesienia prawa własności pojazdu, które pozostało bez odpowiedzi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca zarzuciła:

1/ naruszenie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1452 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) poprzez zobowiązanie Skarżącej do uiszczenie podatku od środków transportowych pomimo, że w 2015 r. doszło do zbycia pojazdu;

2/ naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej: k.p.a.) poprzez nie wyjaśnienie, czy doszło do zbycia przez Skarżącą pojazdu na rzecz osoby trzeciej i nie przeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącą dowodów;

3/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Skarżąca jest właścicielką pojazdu samochód ciężarowy Renault Premium nr rej. [...].

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że wniosła o przeprowadzenie dowodu poprzez zwrócenie się do T. i zobowiązanie go do wskazania daty nabycia określonego pojazdu ciężarowego od Skarżącej, czego organ – mimo wniosku w odwołaniu Skarżącej – zaniechał. Podkreśliła, że wygaśnięcie obowiązku podatkowego wiąże się z chwilą zbycia pojazdu, a nie z chwilą jego wyrejestrowania z właściwej ewidencji pojazdów. Ponadto powołała się na orzeczenie, zgodnie z którym gdy podatnik powołuje się, że pojazdy zostały sprzedane, a nie posiada on dokumentów to potwierdzających i nie jest w stanie wskazać ich nabywcy, a z tych powodów nie może dokonać ich wyrejestrowania, nie można ostatecznie rozstrzygać o jego obowiązku podatkowym związanym z własnością pojazdu, nie podejmując próby zweryfikowania jego twierdzeń.

Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w związku ze szczególnymi rozwiązaniami związanymi z epidemią COVID - 19. W związku z tym, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeśli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (por. art. 15 zzs4 Ustawy o Covid-19) w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1090). Zarządzeniem z 15 lutego 2023 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie, działając na podstawie art. 15zzs4 wyżej wskazanej ustawy, skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w oparciu o wyżej powołany przepis.

Sprawa Skarżącej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, była już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd wyrokiem z 14 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 403/22 (powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzekający w niniejsze sprawie skład WSA w Krakowie podziela pogląd zaprezentowany w wyżej powołanym wyroku i wykorzysta argumentację w nim zawartą w dalszej części uzasadnienia.

Istota rzeczy w kontrolowanej sprawie dotyczyła kwestii, czy zaistniały przesłanki z art. 9 ust. 3 u.p.o.l. do zobowiązania Skarżącej z tytułu podatku od środków transportowych od przedmiotowego samochodu ciężarowego, a także czy Kolegium prawidłowo wyjaśniło, że Skarżąca jest właścicielką spornego pojazdu, tudzież czy doszło do jego zbycia w 2015 r.

Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z przepisu tego wynika również, że właściciel środka transportowego zobowiązany jest do złożenia w terminie do dnia 15 lutego deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a w razie powstania obowiązku podatkowego w trakcie roku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek - bez wezwania - na rachunek budżetu gminy (w terminach do 15 lutego I rata i do 15 września II rata - art. 11 ww. ustawy).

W zakresie determinowanym powyższymi przepisami organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że z Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta Krakowa wynika, iż Skarżąca pozostaje właścicielem przedmiotowego samochodu ciężarowego, na którym ustanowiony jest zastaw rejestrowy. Skarżąca w toku postępowania poinformowała jedynie, że pojazd stanowił zabezpieczenie spłaty kredytu na rzecz P., który zbył wierzytelność na rzecz innego podmiotu oraz, że w związku z rozwiązaniem umowy kredytu własność przedmiotowego samochodu została przeniesiona na rzecz tego podmiotu, tj. T., a Skarżąca nie jest w posiadaniu oryginału faktury potwierdzającej sprzedaż pojazdu. Skarżąca nie dostarczyła zatem żadnych dowodów świadczących o przeniesieniu praw własności wskazanego pojazdu na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie należności i wykreślenia zastawu rejestrowego.

W świetle art. 9 ust. 1 u.p.o.l. Skarżąca nadal zatem jest podatnikiem podatku od środków transportowych z tytułu własności ww. pojazdu. Przejęcie pojazdu przez bank nie zostało ujawnione w ewidencji pojazdów. Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta Krakowa poinformował Skarżącą, że nie może uzyskać informacji o pojeździe od wskazanej firmy, która miała go przejąć, co uniemożliwia jego wyrejestrowanie. Skarżąca nie przedstawiła zatem żadnych dowodów potwierdzających przeniesienie własności spornego pojazdu, a jedynie przejęcie (przelew) wierzytelności wynikającej z kredytu bankowego, którego jednym ze składników zabezpieczenia był sporny pojazd. Skarżąca oprócz pisemnego oświadczenia o zbyciu pojazdu nie wykazała przeniesienia prawa własności pojazdu ze skutkiem wygaśnięcia swojego obowiązku podatkowego i obciążenia tym obowiązkiem nabywcy. Wobec nie wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych nadal obciąża właściciela tj. Skarżącą.

Dodatkowo z dostarczonej przez Skarżącą kopii aneksu do umowy kredytowej zabezpieczonej sądowym zastawem rejestrowym na pojeździe oraz informacji P. z 18 lutego 2020 r. skierowanej do Skarżącej, wynika, że winna ona skontaktować się z nabywcą wierzytelności w sprawie wyrażenia zgody na wykreślenie zastawu rejestrowego, lecz zgody takiej w toku postępowania nie dostarczyła. Oceny tej nie zmieniają nie poparte żadnymi dokumentami wyjaśnienia, że ani bank ani nabywca wierzytelności nie odpowiadają na zapytania, co do przyczyn braku przerejestrowanie ww. samochodu. Skarżąca nie udowodniła, aby się o takowe zwracała. Stąd przerzucanie obowiązku dowodowego z podatnika na organy, bądź obecnie na sąd, poprzez wniosek o przeprowadzenie dowodu jest nieuprawnione. Organy podatkowe nie muszą w nieskończoność poszukiwać dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sam podatnik (por. wyroki NSA: z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 666/18 oraz z 21 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 176/07). Z akt sprawy wynika, że zwracano się do rzekomego nabywcy o udzielenie informacji na temat prawa własności przedmiotowego pojazdu, które to wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Organ nie pozyskał informacji, że doszło do zmiany właściciela tego pojazdu.

Podkreślić jednocześnie należy, że choć w postępowaniu podatkowym obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (tu: ustalenie własności pojazdu) spoczywa na organie podatkowym (art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. – dalej: O.p.), nie zaś powoływany w skardze art. 7 k.p.a., gdyż przepisy k.p.a. nie mają w sprawie zastosowania i tym samym Kolegium nie mogło ich naruszyć), to zasada ta nie zwalnia podatnika od współdziałania z organem podatkowym w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza w odniesieniu do okoliczności faktycznych korzystnych dla strony. Jeżeli strona kwestionuje ustalenia organu podatkowego powinna przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11).

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że posiadanie przez Skarżącą prawa własności przedmiotowego pojazdu wynika z danych ewidencji pojazdów. Sam fakt zarejestrowania pojazdu na określony podmiot nie przesądza o prawie własności i co za tym idzie o obowiązku podatkowym w podatku od środków transportowych, jednak stanowi podstawę do przyjęcia domniemania prawnego, że podmiot ujawniony w ewidencji pojazdów jest właścicielem danego pojazdu i co za tym idzie, w przypadku pojazdów ciężarowych, jest podatnikiem podatku od środków transportowych. Ewidencja pojazdów, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., stanowi bowiem dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Oczywiście domniemanie wynikające z tej ewidencji może zostać obalone (art. 194 § 3 O.p.), jednak w takim przypadku ciężar wykazania tego faktu spoczywa na podatniku (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3059/21). Nabiera to szczególnego znaczenia w realiach rozpatrywanej sprawy, gdyż toczyło się postępowanie w przedmiocie wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu i zwracano się do rzekomego nowego właściciela o potwierdzenie faktu jego zbycia, czego ten nie potwierdził. Nie można pomijać, że to Skarżąca powinna dysponować stosownymi dokumentami z których by wynikało, że zbyła przedmiotowy pojazd, gdyż to ona miałaby by być stroną go zbywającą. Samo zaś ewentualne pozbawienie Skarżącej posiadania przedmiotowego samochodu, nie świadczy jeszcze o pozbawieniu jej prawa własności. Zaś dopiero przejście własności na inny podmiot, spowodowałoby uwolnienie skarżącej z obowiązku zapłaty podatku.

W ocenie sądu, z uwagi na powyższe, w kontrolowanej sprawie zostały zgromadzone dowody w takim zakresie, w jakim było to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe – wbrew zarzutom Skarżącej, zebrały wystarczający materiał dowodowy oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz procesowego, opierając się na aktualnym wpisie w ewidencji pojazdów, oraz brakiem decyzji o wyrejestrowaniu samochodu, umożliwiając Skarżącej wykazanie, że faktycznie zbyła w 2015 r. sporny pojazd, czego ta nie wykazała. O ile, gdy podatnik powołuje się, iż pojazd został sprzedany, nie można ostatecznie rozstrzygać o obowiązku podatkowym, nie podejmując próby zweryfikowania twierdzeń podatnika, to w kontrolowanej sprawie organy takie działania podjęły, umożliwiając Skarżącej wykazanie jej twierdzeń, czego ta jednak nie dokonała, niezasadnie przerzucając obowiązek wykazania swoich twierdzeń na organy podatkowe. Samo uprawdopodobnienie zawarcia umowy kredytowej i zbycie wierzytelności przez bank, nie przesądzają o zbyciu spornego pojazdu.

Sąd nie miał podstaw do zwrócenie się do wskazywanego w skardze podmiotu, który ma być rzekomym właścicielem przedmiotowego samochodu o udzielenie informacji w tym zakresie. Sądy administracyjne nie prowadzą bowiem postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz kontrolują jedynie, czy stan faktyczny został prawidłowo przez organy podatkowe ustalony. Przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 – dalej: p.p.s.a.) pozwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu jedynie na przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu i to jedynie w celu wyjaśnieniu wątpliwości, czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony w postępowaniu podatkowym. Żądanie Skarżącej wykracza poza ramy tego przepisu.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.