Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi A. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. solidarnie na rzecz skarżących A. S. i T. S. kwotę 980 (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku, nr [...], utrzymało w mocy decyzję z dnia [...].02.2016 roku, nr [...] wydanej przez Burmistrza W. w przedmiocie odmowy Państwu A. i T. Sz. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego

i garażowego na działce o numerze [...], w obrębie geodezyjnym W., będącej własnością inwestorów.

Organy obu instancji uznały, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), bowiem analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała,

że na obszarze poddanym tej analizie, nie istnieje zabudowa. Pozwala to, zdaniem organów, na stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie jest spełniony warunek dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. z dnia [...].04.2016 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiedli Państwo A. i T. małżonkowie Sz. zarzucając naruszenie art. 61 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa.

Skarżący podkreślali, ze zgodnie z art. 61 cytowanej powyżej ustawy mowa jest o co najmniej jednej działce sąsiadującej, dostępowej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Analizie powinna zatem, zdaniem skarżących, podlegać zawsze działka w całości a nie jej cześć, co miało miejsce w tej sprawie na etapie postępowania przed organami administracyjnymi pierwszej instancji.

Również § 3 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 26 sierpnia 2003 roku mówi o ustaleniu granic obszaru analizowanego "nie mniej niż trzykrotna szerokość działki frontowej - nie mniej niż 50 m – a więc obszar ten może być większy i powinien objąć całą powierzchnię działki sąsiedniej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2016 r., poz. 718; dalej: ":p.p.s.a".)sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2016 roku, nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...] o odmowie Państwu A. i T. Sz. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażowego na działce o numerze geodezyjnym [...], stanowiącej własność skarżących.

W tym miejscu należy podkreślić, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 10997 roku (Dz. U, Nr 78, poz. 483) w art. 64 zapewnia obywatelom naszego państwa ochronę własności, która może być ograniczona tylko w drodze ustawy. W sprawie niniejszej tą ustawą jest ustawa z dnia 27 marca 2003 roku

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm.). Prawdą jest, co akcentują organy, że § 3 Rozporządzenia wykonawczego do powyższej ustawy Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustaleniu warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 metrów.

Na szczególna jednak uwagę zasługuje sformułowanie zawarte w wyżej wymienionym przepisie – "nie mniejszej ...". Tak więc sam ustawodawca stwarza możliwość rozszerzenia granic obszaru analizowanego – co zresztą bardzo często jest stosowane w innych sprawach znanych sądowi z urzędu. W konkretnej sprawie nieznaczne rozszerzenie granic obszaru analizowanego o całą powierzchnię działki sąsiedniej – radykalnie zmieniłoby sytuację skarżących, dając im prawo do zagospodarowania ich działki zgodnie z treścią wniosku. Jednak ani organ I jak

i II instancji nie uzasadnił okoliczności nie rozszerzenia obszaru analizowanego

o całą działkę nr geod. [...], a przyjął sztywną zasadę wynikającą z § 3 cytowanego powyżej rozporządzenia.

Jeszcze raz Sąd przypomina, że w sytuacji ochrony konstytucyjnej własności oraz zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – organy winny zachować szczególną dokładność i staranność w ocenie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W niniejszej specyficznej sprawie zabrakło wyjaśnienia i uzasadnienia dlaczego zastosowano § 3 w/w rozporządzenia – a jakie przesłanki zadecydowały o nie rozszerzeniu tego obszaru na całą działkę sąsiednią o numerze geodezyjnym [...]. Nie wyjaśnienie tej kwestii powoduje także naruszenie art. 8 kpa, bowiem odebrano skarżącym prawo do zagospodarowania ich działki zgodnie z wnioskiem bez wszechstronnej analizy materiału dowodowego i uzasadnienia swojego stanowiska co do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2012, poz. 270 ze zm.).

O kosztach zaś orzekł w myśl art. 200 cytowanej wyżej ustawy.