Postanowieniem z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1529/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę U. R. wniesioną na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem o konieczności zachowania przymusu adwokackiego przy sporządzaniu skargi kasacyjnej został doręczony U. R. w dniu 17 października 2009 r. (k- 49).
W dniu 26 października 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym w B.) skarżąca nadesłała do Sądu pismo. Z uwagi na fakt, iż zostało ono wniesione do Sądu w terminie otwartym dla wniesienia skargi kasacyjnej oraz to, że w jego treści strona odnosiła się do uzasadnienia postanowienia z dnia 9 października 2009 r., Sąd potraktował przedmiotowe pismo jako skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które stanowią, że powyższego przepisu nie stosuje się gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, jak również skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej.
W niniejszej sprawie U. R. przy sporządzeniu skargi kasacyjnej nie zachowała przymusu adwokackiego, bowiem sporządziła skargę osobiście.
Zgodnie z art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę kasacyjną U. R. za niedopuszczalną, na podstawie art. 178 powołanej ustawy, postanowił jak w sentencji.
