II SA/Op 132/07 - Wyrok

Data orzeczenia	2007-05-15	
Data wpływu	2007-03-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu	
Sędziowie	Ewa Janowska /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Jeżewska
Teresa Cisyk	
Symbol z opisem	6050 Obowiązek meldunkowy	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant: Referent-stażysta Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...],nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Prezydent Miasta Opola, w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. tekst jedn. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego na wniosek J. R., orzekł o wymeldowaniu z pobytu czasowego powyżej trzech miesięcy w lokalu w O. przy ul. [...], M. R. – żony wnioskodawcy.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 przywołanej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego powyżej trzech miesięcy i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ wyjaśnił, iż w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zwrócono się do Komisariatu Policji w Opolu o przeprowadzenie kontroli meldunkowej, z informacji uzyskanej przez Policję wynikało, że M. R. wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu dnia 20 sierpnia 2006 r., z zamiarem wyjazdu na stałe do T. Wobec czego, organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miasta w Toruniu o przesłuchanie w charakterze strony pani M. R., która, przyznała, że miejsce pobytu czasowego opuściła 28 sierpnia 2006 r., wyjaśniła, iż jej pobyt w T. ma charakter czasowy związany z wykonywaniem pracy. Dodała, że zamierza powrócić do mieszkania w O. przy ul. [...] nr [...], jej centrum życiowe znajduje się w tym lokalu, tam chciałaby zameldować się na pobyt stały, lecz małżonek nie wyraża na to zgody. Natomiast z wyjaśnień J. R. wynikało, że skarżąca po opuszczeniu miejsca pobytu, do O. przyjechała jeszcze dwukrotnie, w dniu 12 sierpnia 2006 r. i 27 sierpnia 2006 r., były to krótkie wizyty dwu-trzy dniowe, związane z zagubieniem dokumentów oraz ze zmianą szkoły, do której miała uczęszczać ich córka.

Jednocześnie organ I instancji ustalił, że pani M. R. jest obywatelką Mongolii, aktualnie posiada zezwolenie na zamieszkiwanie na czas oznaczony, udzielone w dniu 30 grudnia 2005 r. na okres do 31 grudnia 2007 r. Posiada również kartę pobytu wystawioną na adres zameldowania, tj. [...], ul. [...], z datą upływu ważności zgodną z końcem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 26 ust. 3 przedmiotowej ustawy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony uprawnia jedynie do zameldowania na czas oznaczony. Natomiast, zgodnie z art. 8 ustawy o ewidencji ludności, za okoliczność uzasadniającą zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad trzy miesiące, uważa się między innymi, wykonywanie pracy w nowym miejscu pobytu, biorąc zatem pod uwagę fakt , że w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu, organ dodał, że M. R. powinna, po wymeldowaniu się z dotychczasowego pobytu czasowego, zameldować się przed upływem czwartej doby w nowym miejscu pobytu, zgodnie z normą art. 10 ust. 1 przywołanej ustawy. Organ I instancji przypomniał również, że zgodnie z art. 77 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest obowiązany wymienić posiadaną kartę pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca lub polski dokument tożsamości dla cudzoziemca, w przypadku zmiany danych w nim zamieszczonych, co wynika z art. 76 ustawy o cudzoziemcach. W rezultacie organ stwierdził, że skoro M. R. zmieniła miejsc pobytu, winna usankcjonować ten pobyt, występując do wojewody właściwego ze względu na nowe miejsce pobytu i wydanie karty pobytu, w której ujętę będą aktualne dane.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. R. wniosła o zameldowanie jej oraz córki M. na pobyt stały w mieszkaniu przy ul [...], uznanie za niezgodne z prawem żądanie podczas postępowania o przyznanie tzw. karty pobytu dla cudzoziemca, zgody współmałżonka na użyczenie lokalu. Zakwestionowała sytuację, w której, po zawarciu związku małżeńskiego obywatela polskiego z cudzoziemcem, cudzoziemiec może być zameldowany w mieszkaniu współmałżonka jedynie czasowo, ponieważ posługuje się wtedy zazwyczaj jedynie czasowym pozwoleniem na pobyt na terytorium RP. Natomiast wtedy, gdy może już wystąpić o przyznanie tzw. karty stałego pobytu, w trakcie postępowania administracyjnego żąda się od współmałżonka "zgody na użyczenie" lokalu. Podniosła, że małżonek odmówił podpisania takiej zgody, co spowodowało niemożność uzyskania przez odwołującą karty stałego pobytu oraz stałego zameldowania. Zdaniem odwołującej, takie działania organów administracji naruszają niezbywalne prawa cudzoziemca zagwarantowane w Konstytucji RP, Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Deklaracji Praw Dziecka Narodów Zjednoczonych. Zarzuciła, że brak stałego zameldowania oznacza, iż mimo stałych związków z Polską nie może zgodnie z prawem żyć i pracować w Polsce, a także opiekować się swoją córką.

Organ odwoławczy – Wojewoda Opolski, decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy potwierdził, że prawne przesłanki wydania decyzji w sprawie wymeldowania osoby z pobytu czasowego (w sytuacji, gdy osoba sama nie wypełnia tego obowiązku meldunkowego), stanowią przepisy ww ustawy. Bowiem przepis art. 15 ust. 2 tej ustawy wyznaczył, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku meldunkowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z przedstawionego materiału dowodowego wynika, iż skarżąca opuściła miejsce pobytu czasowego w O. i nie dopełniła obowiązku wymeldowania, który należy wypełnić najpóźniej w dniu opuszczenia miejsca pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące. Organ II instancji podkreślił, że w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w rozdziale 6 zostały określone przepisy obowiązku meldunkowego cudzoziemców. Z przepisów tych wynika, że cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w ustawie, jeżeli przepisy owego rozdziału nie stanowią inaczej (art. 23 powołanej ustawy). Natomiast, jak wywodził organ odwoławczy, zgodnie z art. 26 ust. 3 przedmiotowej ustawy, skarżąca powinna – przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia – dokonać zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad trzy miesiące, zgłaszając w organie gminy w T. wymagane do zameldowania dane oraz przedstawić kartę pobytu (wydana w oparciu o przepisy ustawy o cudzoziemcach). Zważywszy na ustalony stan faktyczny sprawy oraz mając na uwadze treść art. 8 ust. 3 omawianej ustawy, pozwalającego na posiadanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej tylko jednego miejsca pobytu czasowego, Wojewoda Opolski nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania, orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Opola.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. R. wniosła o uznanie za niezgodne z prawem postępowanie wobec niej – Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Opola i udzielanie tylko ustnych wyjaśnień o rzekomej niemożności zameldowania na pobyt stały w mieszkaniu męża, pozbawiając tym samym prawa do odwołania, jak również wniosła o uznanie za niezgodne z prawem żądanie podczas postępowania o przyznanie karty pobytu dla cudzoziemca, zgody współmałżonka na użyczenie lokalu. Podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące naruszenia podstawowych praw obywatelskich. Dodatkowo w skardze zawarła wniosek o zameldowanie wraz z córką na pobyt stały w drodze decyzji administracyjnej w lokalu przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu skargi M. R. podniosła, że wymeldowanie jej z pobytu czasowego z mieszkania męża było wynikiem działań męża, który po przegranej sprawie rozwodowej starał się pozbyć skarżącej oraz córki z przedmiotowego lokalu. Wskazała na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednoznacznie stwierdzające, że ewidencja ludności nie jest żadną formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Skarżąca wyjaśniła, że jest żoną obywatela polskiego od 1999 r., i gdyby nie uporczywe odmawianie jej prawa do zameldowania przez męża, od dawna posiadałaby kartę stałego pobytu i obywatelstwo polskie oraz dowód osobisty ze stałym miejscem zamieszkania, dlatego uważa za niedopuszczalne i nieskuteczne używanie instytucji zameldowania do osiągnięcia rezultatu w innej sprawie. Potwierdziła, że obecnie wraz z córką przebywa i pracuje czasowo w T., a córka M. rozpoczęła tam naukę w szkole podstawowej, jednakże jej centrum życiowe znajduje się w O. a wyjazd do T. został spowodowany trudną sytuacją rodzinną (upokorzeniami związanymi ze sprawą rozwodową). Przyznała, że zna obowiązujące w Polsce prawo meldunkowe i pragnie go przestrzegać, lecz uważa, iż nie powinno się uzależniać wydawania kart na pobyt stały cudzoziemca od woli współmałżonka, dochodzi wówczas, przy odmowie podpisania zgody na użyczenie lokalu, do naruszania niezbywalnych praw cudzoziemca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda Opolski wyjaśnił, że zaskarżona decyzja dotyczyła wymeldowania M. R. z pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące, sprawa wymeldowania M. R. (córki skarżącej) prowadzona była oddzielnie i została zakończona decyzją o odmowie wymeldowania małoletniej M. R. z pobytu stałego w O. przy ul. [...]. Natomiast sprawy dotyczące przydziału M. R. tytułu prawnego do spornego lokalu oraz postępowanie o przyznanie karty pobytu nie mogły być przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dlatego organ odwoławczy nie mógł się ustosunkować do tej części skargi. Biorąc pod uwagę fakt, że w postępowaniu odwoławczym zostało wykazane, iż skarżąca nie przebywa w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie wykonała ciążącego na niej obowiązku wymeldowania się, zasadne było, w ocenie organu odwoławczego, wymeldowanie jej decyzją administracyjną. Wojewoda Opolski zwrócił uwagę, że większą część skargi poświęcono prawu legalizacji pobytu cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jednak nie było to przedmiotem postępowania w sprawie obowiązku meldunkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ma w tym wypadku wyłącznie możliwości kasacyjne, co oznacza, że nie może, jak chce skarżąca, orzekać merytorycznie, co do istoty sprawy i zmieniać zaskarżonej decyzji. W tym kontekście dodać należy, że zgłoszone w skardze żądanie zameldowania skarżącej oraz jej córki na pobyt stały w drodze decyzji administracyjnej w lokalu w O. przy ul. [...], nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż sąd administracyjny w zakresie swojej kompetencji sprawuje jedynie kontrolę decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem –art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Oznacza to, że rozpoznając skargę na daną decyzję administracyjną Sąd ocenia, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone określone przepisy prawa. Jeżeli takie naruszenie miało miejsce, to w określonych prawem sytuacjach wadliwą decyzję eliminuje z obrotu prawnego. W konsekwencji, Sąd Administracyjny nie może wyręczać organów administracyjnych i wydawać orzeczeń o charakterze decyzji administracyjnych. Powtórzyć przyjdzie, że Sąd Administracyjny nie załatwia sprawy merytorycznie, nie może zastępować organów administracyjnych właściwych do ich załatwienia. Powołany jest do kontroli zgodności z prawem w odniesieniu do konkretnego aktu lub czynności. Dokonując takiej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonych decyzji.

Dokonana pod kątem legalności analiza zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności. Na wstępie odnotować trzeba, że tematykę dotyczącą obowiązku meldunkowego cudzoziemców reguluje rozdział 6 ww ustawy. Zgodnie z art. 23 ustawy cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w ustawie, jeżeli przepisy rozdziału 6 nie stanowią inaczej. W myśl art. 26 ust. 1 przywołanej ustawy, cudzoziemiec, dokonując zameldowania na pobyt stały, zgłasza wymagane dokumenty oraz przedstawia kartę pobytu wydaną w związku z udzieleniem zezwolenia na osiedlenie się lub nadaniem statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej albo zezwolenie na osiedlenie się lub decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej, stosownie do ust. 3 cyt. przepisu cudzoziemiec, dokonując zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące zgłasza wymagane dane do zameldowania oraz przedstawia wizę, a w przypadku, gdy wjazd cudzoziemca nastąpił na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie obowiązku posiadania wizy – dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, kartę pobytu albo zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie się bądź decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany lub o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej.

W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że kwestię legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej reguluje ustawa z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175), stosownie do treści przepisu art. 53 wymienionej ustawy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się m.in. cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego – ust. 1 pkt 6 przywołanego przepisu. Zatem, posiadanie przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pozwala na wypełnienie przez niego obowiązku meldunkowego polegającego na zameldowaniu na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące, zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności (...). W tym miejscu, należy wskazać, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem – art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zameldowanie na pobyt czasowy trwający dłużej niż 3 miesiące dopuszczalne jest w razie zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 8, wskazujących na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego, za jakie ustawodawca uważa w szczególności: wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego (pkt 1), pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych (pkt 2), odbywanie czynnej służby wojskowej (pkt 3) oraz pobyt w zakładach karnych i poprawczych, aresztach śledczych, schroniskach dla nieletnich i zakładach wychowawczych (pkt 4). Z uwagi na użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu "w szczególności", w orzecznictwie przyjmuje się, że są to okoliczności wymienione przykładowo, w konsekwencji czego, podstawą do zameldowania na pobyt czasowy mogą być także inne, społecznie uzasadnione okoliczności, przy czym żaden przepis tej ustawy nie zakreśla ostatecznych granic pobytu czasowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 1982 r., sygn. akt II SA 1031/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 91). Jednocześnie należy wyjaśnić, że przepis art. 26 ustawy o ewidencji ludności reguluje tylko najbardziej typowe wypadki zameldowania cudzoziemca i nie przewiduje innych form zameldowania cudzoziemców niż to, co wynika z art. 6 i 7 ustawy.

Materialne przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu czasowego uregulowane zostały natomiast w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W świetle obowiązującego brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy stwierdzić, iż badając zasadność wniosku o wymeldowanie ustalenia wymaga jedynie, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu czasowego. Zameldowanie na pobyt czasowy jest potwierdzeniem stanu faktycznego, a zatem dotyczy tylko osoby, która faktycznie w danym mieszkaniu przebywa.

Mając na uwadze treść przedstawionych norm prawnych, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne organu oparte na materiale dowodowym niezbędnym do załatwienia sprawy, trzeba stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami wskazanej ustawy, jak też z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Prowadząc postępowanie Wojewoda Opolski dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały, że decyzja organu I instancji nie narusza prawa, wyjaśniając także podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że "o opuszczeniu miejsca pobytu" w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności można mówić wówczas, gdy osoba, której postępowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym uprzednio miała miejsce zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli, zamiaru tej osoby. Przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenie utraconego posiadania lokalu. Organy obu instancji, a zawłaszcza Prezydent Miasta Opola, wszechstronnie oceniając okoliczności sprawy zasadnie przyjął, że opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącą odbyło się w okolicznościach warunkujących jej wymeldowanie.

Z lektury akt wynika bowiem, że M. – obywatelka Mongolii, posiada aktualne zezwolenie na zamieszkanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na czas oznaczony do 31 grudnia 2007 r., udzielone przez Wojewodę Opolskiego 30 grudnia 2005 r., została zameldowana przy ul. [...] na pobyt czasowy do dnia 31 grudnia 2007 r., decyzją administracyjną [...] z 10 kwietnia 2006 r. Nadto jest okolicznością bezsporną w sprawie, że skarżąca opuściła miejsce pobytu czasowego w O. dobrowolnie z zamiarem podjęcia pracy w innej miejscowości, a obecnie przebywa w T., wykonując tam pracę i sprawując opiekę nad dzieckiem uczęszczającym do szkoły podstawowej w T., chcąc w T. uzyskać zameldowanie na pobyt czasowy. W tej sytuacji należy przyjąć, że w sprawie zachodzą okoliczności wskazujące, że pobyt skarżącej w O. utracił charakter pobytu czasowego w rozumieniu art. 7 i 8 ustawy o ewidencji ludności.

Słusznie organy zwróciły uwagę, że w obecnym kształcie prawnym ewidencja ludności służy do rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy mogły wymuszać na obywatelach pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, lub też poprzez rozstrzygnięcie własne – zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy. Słusznie więc organy przyjęły, że utrzymanie zameldowania skarżącej na pobyt czasowy w lokalu, w którym faktycznie nie przebywa stwarzałoby fikcję meldunkową. Nie tylko uprawnieniem, ale i obowiązkiem skarżącej, co podkreślił organ odwoławczy, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zameldowanie się na pobyt czasowy pod tym adresem, gdzie aktualnie zamieszkuje.

Bez wpływu na rozstrzyganie w przedmiocie wymeldowania z pobytu czasowego, są wskazywane w skardze utrudnienia w załatwianiu różnych spraw urzędowych związane z pobytem cudzoziemca na terenie Polski. Zgodnie bowiem, z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną. Granice sprawy w rozumieniu powyższego przepisu wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Reasumując, godzi się powtórzyć, że wyznaczony przepisami prawa (art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności) zakres rozpoznawanej sprawy wyklucza uwzględnienie zarzutów skargi dotyczących niezałatwienia przez organy administracji publicznej wniosku skarżącej o przyznanie tytułu prawnego do spornego lokalu oraz postępowanie o przyznanie karty pobytu i uzyskanie zameldowania na pobyt stały.

Ze względów wyżej przedstawionych, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.