II SA/Wa 2261/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-09	
Data wpływu	2025-12-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Dorota Kozub-Marciniak.
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas	
Symbol z opisem	6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Prezes Rady Ministrów	
Treść wyniku	Oddalono skargę o wymierzenie grzywny -art.154 ustawy PoPPSA	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 151, art. 153, art. 170, art. 3, art. 154 § 1, art. 154 § 2, art. 149; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1267; art. 1 § 1 i § 2; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 4 ust. 3; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi MJ. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 przez Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych 1. oddala skargę; 2. nakazuje pobrać od M.J. na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi.	
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22: 1) stwierdził, że Prezes Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (zwany dalej "Prezesem Agencji") dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku M. J. (zwany dalej "Skarżącym") z [...] kwietnia 2021r. o udostępnienie informacji publicznej; 2) stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądził od Prezesa Agencji na rzecz Skarżącego 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z uzasadnienia ww. orzeczenia wynika, że Skarżący pismem z [...] czerwca 2021r. wniósł do WSA w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Agencji, polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] kwietnia 2021r., który w związku przygotowaniem materiału o transporcie do Polski szczepionek [...], obejmował udzielenie informacji: 1) komu zlecono transport (odpis zamówienia), 2 jaki był koszt, waga ładunku, ile palet zajmowała przesyłka, 3) jaka była odległość przewozu (w jakiej relacji odbył się transport), 4) kopie polisy ubezpieczeniowej przewoźnika i zlecenie na przewóz oraz listu CMR. W związku z tym Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku poprzez udostępnienie informacji, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że jest właścicielem portalu [...] i drogą elektroniczną wniósł o ujawnienie informacji publicznych niezbędnych do sporządzenia krytyki prasowej. Wyjaśnił, że według wiedzy uzyskanej w drodze działalności dziennikarskiej posiadł informacje, że transport szczepionek przeciwko Covid-19, opłacony ze środków publicznych, dostarczono do Polski za pomocą samochodu przeładowanego (waga przesyłki 1450 kg przy dopuszczalnej ładowności pojazdu 560 kg), bez ubezpieczenia na czas przewozu oraz z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców. Uzyskał też informacje, że w toku przewozu doszło do naruszenia warunków przewozu w ten sposób, że nie zachowano właściwej temperatury ładunku w toku przewozu. Mimo upływu terminu ustawowego żądanych danych nie otrzymał, a posiada informacje, że zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nadal wykonuje przewozy szczepionek z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców oraz przepisów o bezpieczeństwie w ruchu drogowy.

Prezes Agencji w odpowiedzi na skargę wskazał m.in., że pismem z 16 sierpnia 2021r., przesłanym drogą elektroniczną na podany adres e-mail, poinformowano Skarżącego, że Rządowa Agencja Rezerw Strategicznych (zwana dalej "Agencją") nie ma wiedzy w przedmiocie żądanych informacji, gdyż to producent szczepionek przeciw Covid-19 [...] zapewnia transport szczepionek do Polski i odpowiada za jego realizację, a w związku z tym Agencja nie jest właściwym adresatem pytań. W związku z tym nie pozostaje w bezczynności, gdyż w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej Agencja skierowała do Skarżącego wyjaśnienie, że ich nie posiada. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym zarówno w przypadku, gdy dana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, jak i wówczas, gdy organ administracji publicznej nie posiada żądanej informacji publicznej, bądź gdy do danej informacji publicznej istnieje inny tryb dostępu niż poprzez jej udostępnienie przez organ, do którego został skierowany wniosek, organ kieruje do strony pismo informacyjne o stosownej treści, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Dodatkowo wyjaśnił, że szczepionki na Covid-19 zostały zakupione przez Ministra Zdrowia, a Agencja, na polecenie Prezesa Rady Ministrów, miała za zadanie dystrybuować je w kraju do punktów szczepień. Szczepionki były dostarczone do magazynów hurtowni farmaceutycznej Agencji przez producenta tych szczepionek, na podstawie umowy sprzedaży zawartej przez producenta szczepionek ze Skarbem Państwa - Ministrem Zdrowia. Stosownie do art. 31 ustawy z 17 grudnia 2020r. o rezerwach strategicznych do zadań Agencji należy w szczególności utrzymywanie rezerw strategicznych, w tym ich przechowywanie, dokonywanie wymiany lub zamiany oraz przeprowadzanie konserwacji przechowywanych rezerw, a także wykonywanie decyzji ministra właściwego do spraw energii dotyczących tworzenia, udostępnienia i likwidacji określonych ilości asortymentu rezerw, organizowanie wydawania udostępnionych rezerw, zapewnienie przetworzenia rezerw utrzymywanych w postaci surowców i półproduktów, przed ich wydaniem, sprzedaż zlikwidowanych rezerw albo nieodpłatne przekazanie niesprzedanych rezerw wskazanym jednostkom. Agencja jest jednostką sektora finansów publicznych i organem władzy publicznej w rozumieniu art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r. poz. 902, ze zm., zwanej dalej "u.d.i.p.", a Prezes Agencji jest organem, który kieruje działalnością Agencji i reprezentuje ją na zewnątrz.

Zdaniem WSA w Warszawie Prezes Agencji jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż w świetle art. 34 ust. 1 i art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 2020r. o rezerwach strategicznych (Dz.U. z 2023r., poz. 294, zwana dalej "u.r.s.") Prezes Agencji jest organem Agencji, która jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, realizującą zadania państwa w zakresie określonym w ustawie, ustawie o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz w odrębnych ustawach. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi zaś, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Sąd wskazał ponadto, że w sprawie żądanie udostępnienia informacji, o której mowa we wniosku z [...] kwietnia 2021r., dotyczy kosztów i warunków transportu szczepionek przeciw COVID – 19, a zatem co do zasady mieści w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Żądanie wnioskodawcy dotyczy bowiem sfery faktów i danych publicznych oraz majątku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p.).

Sąd wskazał ponadto, że rozpatrując skargę na bezczynność Prezesa Agencji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2021r., stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi, tj. [...] czerwca 2021r., lecz bezczynność organu ustała [...] sierpnia 2021r. W tym bowiem dniu podmiot obowiązany pisemnie drogą elektroniczną powiadomił Skarżącego o nieposiadaniu przez Agencję wiedzy w przedmiocie żądanych informacji. Transport szczepionek (wybór przewoźnika, specyfikacja transportu, koszt transportu, ubezpieczenie transportu) pozostawał w gestii producenta szczepionek przeciw COVID – 19, tj. firmy [...].

Sąd podkreślił też, że niewątpliwie do zadań Agencji należy w szczególności utrzymywanie rezerw strategicznych, w tym ich przechowywanie, dokonywanie wymiany lub zamiany oraz przeprowadzanie konserwacji przechowywanych rezerw, a także wykonywanie decyzji ministra właściwego do spraw energii dotyczących tworzenia, udostępnienia i likwidacji określonych ilości asortymentu rezerw, organizowanie wydawania udostępnionych rezerw, zapewnienie przetworzenia rezerw utrzymywanych w postaci surowców i półproduktów, przed ich wydaniem, sprzedaż zlikwidowanych rezerw albo nieodpłatne przekazanie niesprzedanych rezerw wskazanym jednostkom. Przedmiot żądania określony we wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest zatem związany z przedmiotem działalności Agencji i kompetencjami organu, do którego wniosek został skierowany. Skoro żądana informacja nie została przez Agencję wytworzona i nie znajduje się w jej posiadaniu, to należy uznać, że poinformowanie wnioskodawcy o braku wiedzy w przedmiocie żądanych informacji wyczerpuje obowiązek informacyjny z u.d.i.p.

Sąd wyjaśnił także w uzasadnieniu, że wobec tego, że wniosek Skarżącego nie został rozpatrzony w formie przewidzianej przez u.d.i.p. w ustawowym terminie, bo Prezes Agencji obowiązek informacyjny zrealizował z opóźnieniem sięgającym 3,5 miesiąca, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił bezczynności.

Sąd, odnosząc się do stanowiska Skarżącego, że organ powinien dysponować listami CMR, wskazał, iż Międzynarodowy List Przewozowy CMR jest dokumentem, w oparciu który dokonywany jest drogowy przewóz ładunku. W świetle postanowień art. 4 Konwencji Genewskiej z 19 maja 1956r. o umowie międzynarodowego drogowego transportu towarów, dokument CMR stanowi potwierdzenie zawarcia umowy przewozu, jednak jego brak, nieprawidłowości i utrata nie wpływają na istnienie, ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom tej Konwencji. Zgodnie z art. 5 Konwencji, list przewozowy musi być wystawiony w trzech oryginalnych egzemplarzach, podpisanych przez nadawcę i przewoźnika. Posiadaczem pierwszego egzemplarza jest nadawca, drugi dołączany jest do przesyłki, natomiast trzeci zatrzymuje przewoźnik. Nadawca ponosi odpowiedzialność za wszystkie koszty i szkody, jakie może ponieść przewoźnik na skutek nieścisłości lub niekompletności zawartych w liście przewozowym danych.

Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że międzynarodowy list przewozowy jest stosowany powszechnie w transporcie drogowym (najczęściej realizowanym przez prywatnych przewoźników na rzecz prywatnych podmiotów) i nie stanowi dokumentu ujawnianego w domenie publicznej. Jest dokumentem służącym dla realizacji umowy transportu ładunku. Podobnie jak karta drogowa (patrz wyrok NSA z 24 września 2019r. sygn. akt I OSK 504/18 – publik. CBOIS) stanowi dokument o charakterze wewnętrznym. Zatem jako dokument źródłowy nie podlega udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p., co oczywiście nie wyklucza, iż treści w nim zawarte mogą stanowić informację publiczną, np. co do ilości, rodzaju szczepionek objętych transportem, kosztów poniesionych przez podmioty publiczne, itp. Będą to informacje obrazujące realizację potrzeb społecznych, gospodarowanie mieniem publicznym. Oznacza to, iż gdyby nawet Agencja dysponowała wnioskowanymi listami CMR, udostępnienie ich kopii nie może zostać zrealizowane w ramach dostępu do informacji publicznej.

Sąd, odnosząc się do bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z [...] kwietnia 2021r. z rażącym naruszeniem prawa, wskazał, że choć organ zakwalifikował żądanie Skarżącego jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to jednak nie podjął stosownych czynności, aby załatwić go w ustawowym terminie 14 dni. Odpowiedzi udzielił dopiero po upływie 4 miesięcy od złożenia wniosku. Tak długiej zwłoki w realizacji wniosku nie sposób usprawiedliwić, gdyż czynności jakie organ podjął w sprawie ograniczały się do pisma informacyjnego o braku wnioskowanej informacji publicznej. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publik. CBOSA). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ zlekceważył zasadę szybkości rozpatrywania wniosków o udostępnianie informacji publicznej, a więc prawa zagwarantowanego obywatelowi konstytucyjnie i udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w nieakceptowalnie długim terminie. Stan bezczynności organu jest oczywisty, długotrwały i dla wnioskodawcy oczekującego szybkiej odpowiedzi dotkliwy w skutkach.

2. Skarżący pismem z [...] kwietnia 2025r., powołując się na art. 154 § 1 P.p.s.a., wezwał Prezesa Agencji do podania danych zawartych we wniosku z [...] kwietnia 2021r., powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22. Skarżący wskazał, że organ nie udzieli nadal informacji, jaką dysponuje, o relacji przewozu, ilości sztuk (np. palet) i masie przesyłki, kosztów przewozu oraz podmiotu, który przewóz zrealizował.

3. Prezes Agencji pismem z [...] kwietnia 2025r. wskazał, że wniosek z [...] kwietnia 2021r., został już załatwiony. Agencja w korespondencji mailowej z [...] sierpnia 2021r. wskazała, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. Tym samym Agencja wywiązała się z obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano też, że zgodnie z uzasadnieniem wyroku z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 Sąd wskazał, że rozpatrując skargę na bezczynność Prezesa Agencji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2021r. stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi, tj. [...] czerwca 2021 r., lecz bezczynność organu ustała 16 sierpnia 2021 r. W tym bowiem dniu podmiot obowiązany pisemnie drogą elektroniczną powiadomił skarżącego o nieposiadaniu przez Agencję wiedzy w przedmiocie żądanych informacji. Transport szczepionek (wybór przewoźnika, specyfikacja transportu, koszt transportu, ubezpieczenie transportu) pozostawał w gestii producenta szczepionek przeciw COVID - 19. Sąd stwierdził też, że skoro żądana informacja nie została przez Agencję wytworzona i nie znajduje się w jej posiadaniu, to należy uznać, że poinformowanie wnioskodawcy o braku wiedzy w przedmiocie żądanych informacji wyczerpuje obowiązek informacyjny z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ww. wyrok jest prawomocny.

4. Skarżący w mailu z [...] kwietnia 2025r. wskazał, że podpisaliście Państwo list przewozowy jako odbiorca przesyłki nadanej w transporcie międzynarodowym, a wiec otrzymaliście jeden jego egzemplarz - zgodnie z Art. 13 ust. 1 Konwencji CMR. Z art 6 i 7 Konwencji CMR wynika, że list CMR musi zawierać dane o jakie pytamy dlatego jeszcze raz - ostatecznie - wzywamy do podania danych jakie z mocy przepisu posiadacie.

5. Prezes Agencji w piśmie z [...] maja 2025r., odpowiadając na ww. mail, podniósł, że wniosek z [...] kwietnia 2021r. został już załatwiony. W ww. wniosku Skarżący wnosił o list przewozowy. Agencja w korespondencji mailowej z [...] sierpnia 2021r. wskazała, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji, co potwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22.

6. Skarżący pismem z 8 maja 2025r. wniósł do WSA w Warszawie skargę na "na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej", wnoszę o: - stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszenie prawa, - wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 6 P.p.s.a. w kwocie co najmniej trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia, - zasądzenie odszkodowania w trybie art. 154 § 7 P.p.s.a. w kwocie co najmniej trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia; - zasądzenie od zobowiązanego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę w przypadku jej wyznaczenia w kwocie 350 km x 1,15 zł/km x 2 strony, co stanowi 805 zł za każdą rozprawę stacjonarną; - wyznaczenie rozprawy zdalnej.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że jest właścicielem portalu [...] zarejestrowanego jego wydawnictwo prasowe pod numerem [...] przez Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem wydanym pod sygn. akt [...]. Skarżący podkreślił, że choć już raz wniósł skargę na organ, co zakończyło się wydaniem wyroku z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 stwierdzającego bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, to mimo że od wydania wyroku minęły lata, a termin ustawowy na udzielenie informacji publicznej wynosi 14 dni, to organ do dnia złożenia skargi nie udzielił informacji publicznej, a jedynie ograniczył się do uregulowania kosztów poprzedniego postępowania. Oznacza to, że podmiot zobowiązany pozostaje w rażącej , nieuzasadnionej zwłoce w zakresie udzielenia odpowiedzi na zapytanie o informacje publiczną.

Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 6 i 7 Konwencji CMR list przewozowy zawiera informacje dane nadawcy i odbiorcy przesyłki oraz miejsce załadowania (trasa przewozu), ilość sztuk (zwyczajowo palet lub pudełek) wagę brutto ładunku, koszty związane z przewozem (fracht) oraz dane przewoźnika. Są to informacje które muszą znajdować się w liście przewozowym CMR, a Agencja jako odbiorca przesyłki musi dysponować listem CMR przez okres 55 lat, licząc od zakończenia roku, w którym przewóz wykonano, co wynika z przepisów podatkowych i terminów przedawnienia roszczeń podatkowych. W tym stanie rzeczy stanowisko Agencji, że sprawę uznaje za zakończona jest naruszeniem prawa, a organ pozostaje w nieuzasadnionej zwłoce w udzieleniu informacji publicznej, a zwłoka ta ma charakter celowy i kwalifikowany wywołany z premedytacją.

7. Prezes Agencji w odpowiedzi na skargę wniósł alternatywnie o:

- odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., gdyż wniosek Skarżącego z [...] kwietnia 2021 r. został już załatwiony, co potwierdza ww. wyrok WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r., jak i postanowienie WSA w Warszawie z 19 marca 2025r. sygn. akt 1384/24;

- ewentualnie o oddalenie skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., wskazując, że nie pozostaje w bezczynności i podtrzymuje stanowisko w kierowanej do Skarżącego korespondencji z powołaniem się na ww. prawomocny wyrok o sygn. akt II SAB/Wa 456/22.

8. Skarżący pismem z [...] lipca 2025r. podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga jest nieuzasadniona.

2. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Zgodnie z art. 154 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z ww. przepisów wynika, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia organowi grzywny. Ustawodawca formułuje zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby Sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

3. Sąd, kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest niezasadna.

Na wstępie należało stwierdzić, że w sprawie Skarżący spełnił wskazany w art. 154 § 1 P.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia skargi na niewykonanie wyroku, czyniąc to skierowanym do organu pisemnym wezwaniem z [...] kwietnia 2025r. potwierdzają to akta administracyjne nadesłane przez Prezesa Agencji (k. 1 i 2). Wprawdzie na wezwaniu widnieje data "2024.04. [...]", ale pismo zawierające to wezwania wpłynęło do Prezesa Agencji 18 kwietnia 2025r. (k. 1 akt administracyjnych).

Tym samym niezasadny był wniosek Prezesa Agencji wyrażony w odpowiedzi na skargę o odrzucenie skargi, tak jak miało to miejsce w postanowieniu WSA w Warszawie z 19 marca 2025r. sygn. akt 1384/24. Skarżący bowiem po otrzymaniu ww. postanowienia wezwał Prezesa Agencji do wykonania ww., prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22. Wypełniono został zatem warunek z ww. przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a. Sąd w związku z tym mógł merytorycznie rozpatrzyć skargę.

Zdaniem Sądu niemożliwe było jednak uwzględnienie skargi, choć Skarżący podkreśla w niej, że ww. orzeczenie WSA w Warszawie z 19 marca 2025r. sygn. akt 1384/24 jest latami niewykonywane.

Warto bowiem wskazać, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku Sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienie sprawy. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy.

Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz oraz wyrok NSA z 30 maja 2001r. sygn. akt II SA 2015/00; wyrok NSA z 5 lipca 2011r. sygn. akt I OSK 230/11). Skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu.

Zdaniem Sądu w okolicznością faktycznych sprawy nie sposób jednak uznać, że Prezes Agencji pozostawał w bezczynności w wykonaniu ww., prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22.

W sentencji ww. orzeczenia Sąd bowiem stwierdził, że Prezes Agencji dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu ww. wniosku Skarżącego z [...] kwietnia 2021r. o udostępnienie informacji publicznej (punkt 1 sentencji) oraz że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji). Sąd nie zobowiązał zatem Prezesa Agencji do rozpatrzenia ww. wniosku Skarżącego , np. przez udzielenie informacji, o którą wnosił Skarżący.

Sąd natomiast w uzasadnieniu ww., prawomocnego orzeczenia z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 wskazał, że rozpatrując skargę na bezczynność Prezesa Agencji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2021r., stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi, tj. [...] czerwca 2021r., lecz bezczynność organu ustała [...] sierpnia 2021r. W tym bowiem dniu podmiot obowiązany pisemnie drogą elektroniczną powiadomił Skarżącego o nieposiadaniu przez Agencję wiedzy w przedmiocie żądanych informacji. Transport szczepionek (wybór przewoźnika, specyfikacja transportu, koszt transportu, ubezpieczenie transportu) pozostawał w gestii producenta szczepionek przeciw COVID – 19, tj. firmy [...].

Należy zatem stwierdzić, że skoro z ww. prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 wynika, że bezczynność Prezesa Agencji w zakresie rozpatrzeniu ww. wniosku Skarżącego z [...] kwietnia 2021r. o udostępnienie informacji publicznej ustała [...] sierpnia 2021r., to organ ten nie był zobowiązany do ponownego rozpatrywania ww. wniosku Skarżącego z [...] kwietnia 2021r. Prezes Agencji nie pozostawał już bowiem, w chwili wyrokowania przez WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 456/22 - 8 lutego 2024r. – w bezczynności.

Sąd przyjął ponadto w ww. prawomocnym wyroku, że skoro żądana informacja nie została przez Agencję wytworzona i nie znajduje się w jej posiadaniu, to należy uznać, że poinformowanie wnioskodawcy o braku wiedzy w przedmiocie żądanych informacji wyczerpuje obowiązek informacyjny z u.d.i.p.

Tą oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 związany był zarówno Prezes Agencji, jak i sam Skarżącą, który nie zdecydował się na wniesienie skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Wynika to zarówno z art. 153 P.p.s.a., jak i z art. 170 P.p.s.a.

stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Z art. 170 P.p.s.a wynika orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Warto też podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. oraz ze stanowiskiem wypracowanym przez judykaturę na gruncie ww. przepisu, organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma obowiązku jej udostępnienia. Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 kwietnia 2025r. sygn. akt. IV SA/Po 223/25).

4. Sąd wskazuje ponadto, że Prezes Agencji w kierowanych do Skarżącego pismach z [...] kwietnia 2025r. i [...] maja 2025r. prawidłowo przyjął, że nie pozostaje w bezczynności i trafnie odwołał się do poszczególnych fragmentów prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22.

Jeszcze raz podkreślić bowiem należy, że ocenami prawnymi, które wyraził WSA w Warszawie w ww., prawomocnym wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 456/22, stosownie do art. 153 i art. 170 P.p.s.a. są związani zarówno Prezes Agencji, Skarżący, który nie zdecydował się wnieść skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia, jak i Sąd rozpoznający niniejszą skargę.

Z uzasadnienia ww. wyroku WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 456/22 wynika, że niewątpliwie do zadań Agencji należy w szczególności utrzymywanie rezerw strategicznych, w tym ich przechowywanie, dokonywanie wymiany lub zamiany oraz przeprowadzanie konserwacji przechowywanych rezerw, a także wykonywanie decyzji ministra właściwego do spraw energii dotyczących tworzenia, udostępnienia i likwidacji określonych ilości asortymentu rezerw, organizowanie wydawania udostępnionych rezerw, zapewnienie przetworzenia rezerw utrzymywanych w postaci surowców i półproduktów, przed ich wydaniem, sprzedaż zlikwidowanych rezerw albo nieodpłatne przekazanie niesprzedanych rezerw wskazanym jednostkom. Zdaniem WSA w Warszawie przedmiot żądania określony we wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie jest związany z przedmiotem działalności Agencji i kompetencjami organu, do którego wniosek został skierowany.

Sąd w ww., prawomocnym wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 456/22, odnosząc się do stanowiska Skarżącego, że organ powinien dysponować listami CMR, wskazał, że Międzynarodowy List Przewozowy CMR jest dokumentem, w oparciu który dokonywany jest drogowy przewóz ładunku. W świetle postanowień art. 4 Konwencji Genewskiej z 19 maja 1956r. o umowie międzynarodowego drogowego transportu towarów, dokument CMR stanowi potwierdzenie zawarcia umowy przewozu, jednak jego brak, nieprawidłowości i utrata nie wpływają na istnienie, ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom tej Konwencji. Zgodnie z art. 5 Konwencji, list przewozowy musi być wystawiony w trzech oryginalnych egzemplarzach, podpisanych przez nadawcę i przewoźnika. Posiadaczem pierwszego egzemplarza jest nadawca, drugi dołączany jest do przesyłki, natomiast trzeci zatrzymuje przewoźnik. Nadawca ponosi odpowiedzialność za wszystkie koszty i szkody, jakie może ponieść przewoźnik na skutek nieścisłości lub niekompletności zawartych w liście przewozowym danych. Zdaniem Sądu - orzekającego w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 456/22 - z powyższego wynika, że międzynarodowy list przewozowy jest stosowany powszechnie w transporcie drogowym (najczęściej realizowanym przez prywatnych przewoźników na rzecz prywatnych podmiotów) i nie stanowi dokumentu ujawnianego w domenie publicznej. Jest dokumentem służącym dla realizacji umowy transportu ładunku. Podobnie jak karta drogowa (patrz wyrok NSA z 24 września 2019r. sygn. akt I OSK 504/18 – publik. CBOIS) stanowi dokument o charakterze wewnętrznym. Zatem jako dokument źródłowy nie podlega udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p., co oczywiście nie wyklucza, iż treści w nim zawarte mogą stanowić informację publiczną, np. co do ilości, rodzaju szczepionek objętych transportem, kosztów poniesionych przez podmioty publiczne, itp. Będą to informacje obrazujące realizację potrzeb społecznych, gospodarowanie mieniem publicznym. Oznacza to, iż gdyby nawet Agencja dysponowała wnioskowanymi listami CMR, udostępnienie ich kopii nie może zostać zrealizowane w ramach dostępu do informacji publicznej.

Powyższymi ocenami prawnymi, zawartymi przez WSA w Warszawie w ww. prawomocnym wyroku z wydanym 8 lutego 2024r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 456/22, związany jest Sąd, który rozpoznaje obecnie skargę na niewykonanie ww. orzeczenia WSA w Warszawie z 8 lutego 2024r. o sygn. akt II SAB/Wa 456/22. Związany był również Prezes Agencji, jak i sam Skarżący. Sąd w związku z tym, stosownie do art. 153 i art. 170 P.p.s.a. nie może wyrazić odmiennych ocen prawnych do ww. wyrażonych w prawomocnym i wiążącym w sprawie orzeczeniu, choć Skarżący w niniejszej skardze, jak i w pismach kierowanych do Prezesa Agencji po wezwaniu z [...] kwietnia 2025r. wskazuje, że Agencja jako odbiorca przesyłki musi dysponować listem CMR przez okres 5 lat, licząc od zakończenia roku, w którym przewóz wykonano, co wynika z przepisów podatkowych i terminów przedawnienia roszczeń podatkowych.

5. Sąd, z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi na niewykonanie ww., prawomocnego wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 456/22, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.