N. T. (dalej: wnioskodawca), nadesłał do tut. Sądu dwa pisma datowane na 30 kwietnia 2021 r. W pierwszym z pism, które zarejestrowano pod sygn. II SPP/Gl 124/21 zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Drugie pismo zarejestrowano pod sygn. II KO 43/21, wzywając jednocześnie wnioskodawcę do sprecyzowania treści pisma, zatytułowanego wniosek/pozew, poprzez wskazanie czy stanowi ono skargę wniesioną do sądu administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), a jeśli tak to wezwano do wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; jak również dokładnego oznaczeni organu, którego działania skarga dotyczy. Na dokonanie powyższej czynności wyznaczono termin 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W związku z brakiem odpowiedzi po stronie wnioskodawcy, pismo pozostawiono bez rozpoznania na mocy zarządzenia z 18 czerwca 2021 r. Skarżący nie doprecyzował pisma z dnia 30 kwietnia 2021 r., jak również nie nadesłał innego pisma będącego skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została kompleksowo uregulowana w art. 243-263 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej p.p.s.a.). Ustawodawca ukształtował w powołanych przepisach zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej. Pozytywne przesłanki uregulowane zostały w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 i w art. 247 p.p.s.a. Art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 978-979). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi, powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że w sprawie o sygn. akt II KO/Gl 43/21 pozostawiono pismo wnioskującego bez rozpoznania w związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie do jego sprecyzowania. Jednocześnie brak jest innego pisma, które mogłoby stanowić skargę.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.
