Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W., Z.K., S.R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej nieodpłatnego przekazania działki gruntu postanawia odrzucić skargę.

R.W., Z.K., S.R., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej nieodpłatnego przekazania działki gruntu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na wyczerpanie środków zaskarżenia, a dokładniej zaniechanie złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia 8 lipca 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżących do wskazania czy przed złożeniem skargi do sądu strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że w dniu 13 stycznia 2013 r. złożył pismo, w którym wskazano, iż brak jest podstaw do pozostawienia odwołania z dnia 5 października 2012 r. bez rozpoznania. Ponadto nadmienił, że w niniejszym piśmie organ został wezwany do merytorycznego rozpoznania odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Powyższy przepis statuuje zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zasada ta ma również zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem skargi jest bezczynność organu. Stosownie bowiem do treści art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak jest organu wyższego stopnia. Z tego też względu złożenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we L. należało poprzedzić wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej nieodpłatnego przekazania działki gruntu nie wyczerpali trybu przedsądowego i nie wezwali Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom profesjonalnego pełnomocnika skarżących - takiego charakteru nie ma pismo pełnomocnika z dnia 13 stycznia 2013 r., stanowiące odpowiedź wobec pisma informacyjnego o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania i wnoszące o merytoryczne rozpoznanie odwołania. Pismo to należy bowiem potraktować zgodnie z jego oznaczeniem, a zatem wyłącznie jako "pismo w postępowaniu odwoławczym" polemizujące ze stanowiskiem organu zawartym w piśmie informacyjnym z dnia 7 stycznia 2013 r.

W tym stanie rzeczy niniejsza skarga jako przedwczesna, a w rezultacie niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.