Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia del. WSA Beata Kozicka Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi A. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 1112/10 oddalającym skargę kasacyjną A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 332/10 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie 1. wznawia postępowanie sądowoadministracyjne, 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 1112/10, 3. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 332/10 i umarza postępowanie sądowoadministracyjne, 4. zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na rzecz A. K. 3240 (trzy tysiące dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadminstracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 1112/10 oddalił skargę kasacyjną A. K. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 332/10 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie.

A. K. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 332/10 i przekazania w całości sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w obu instancjach oraz kosztów postępowania wznowieniowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Jako postawę wznowieniową skarżący wskazał na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt K 31/13, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że § 2 - § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz.U. z 2005 r. Nr 76, poz. 671 – dalej: rozporządzenie) w zakresie, w jakim określają dolne granice kar pieniężnych są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. z 2004 r. Nr 62, poz. 574 ze zm. – dalej: ustawa o rybołówstwie) w związku z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

W wywiedzionej skardze o wznowienie postępowania sądowego skarżący podnosi, że NSA wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 1112/10 oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucał wyrokowi Sądu I instancji m.in. naruszenie § 3 pkt 20 rozporządzenia. W ocenie skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił tego zarzutu. Argumentacje na poparcie powyższego skarżący zawarł w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Minister Rolnictwa i rozwoju Wsi wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 1539/15 zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 192 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Następnie postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1539/15 Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie sądowe na podstawie art. 129 w zw. z art. 193 p.p.s.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania jest zasadna, wobec czego podlega uwzględnieniu.

W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II GPS 1/10 (ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 81), wyjaśniono, że przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien stosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w sprawie".

Mając na uwadze ogólną moc wiążącą uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.) oraz cel zmierzający do realizacji prawa stron skarżących do ponownego rozpoznania sprawy w związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 17 marca 2015 r. o sygnaturze K 31/13, dotyczącego zgodności z konstytucją przepisów ustawy o rybołówstwie oraz przepisów rozporządzenia, w sytuacji gdy skarga o wznowienie postępowania dotyczyła sprawy w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie, NSA stwierdza, że skarga wniesiona przez A. K. opiera się na ustawowej przesłance wznowienia postępowania, w związku z czym postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia – art. 282 § 1 p.p.s.a.

Uwzględniając, że Trybunał Konstytucyjny przywołanym wyrokiem z 17 marca 2015 r., w punkcie 4a) sentencji orzekł, że § 2–5 rozporządzenia, w zakresie w jakim określają dolne granice kar pieniężnych są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy o rybołówstwie w związku z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz bezsprzeczny fakt, że rozstrzygnięcia organów, których sprawa dotyczy, mocą których wymierzono stronom karę pieniężną, wydane były na podstawie § 2 pkt 20 rozporządzenia, uchyleniu w całości podlegał wyrok NSA z 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 1112/10 oraz poprzedzający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 332/10, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a.

Wobec zaś okoliczności, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 oraz art. 145a k.p.a. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, należało uznać, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 282 § 2 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W takim stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 2 i 3 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 276 w związku z art. 203 pkt 1 i art. 207 p.p.s.a. Kwota zasądzonych kosztów postępowania sądowego obejmuje wpis od skargi o wznowienie i skargi kasacyjnej, opłatę kancelaryjną za odpis wyroku z uzasadnieniem i opłaty za czynności adwokackie ustalone na podstawie § 14 pkt 2 lit. b) w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461).

Zastosowanie art. 207 § 2 p.p.s.a. odnośnie części wynagrodzenia pełnomocnika uzasadnia nakład pracy pełnomocnika strony skarżącej, charakter rozpoznawanych spraw oraz wkład pełnomocnika w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał już kilka spraw o zbliżonym stanie faktycznym i identycznym stanie prawnym, w którym wniesiono jednobrzmiące skargi o wznowienie postępowania i skargi kasacyjne.