Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi L. K. i W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę.

II SA/Kr 1544/19

Uzasadnienie

Wojewoda w decyzji z 15 października 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z 13 czerwca 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (G, H, l, J, K, L) w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] w m. [...], gmina M..

Opisana wyżej decyzja zapadła na kanwie następujących ustaleń faktycznych i prawnych:

Na wniosek inwestora, organ I instancji decyzją nr [...] z 13 czerwca 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę II etapu opisanej wyżej inwestycji. W treści tej decyzji określony został obszar oddziaływania obiektu, obejmujący teren działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...].

W uzasadnieniu podano, że dla terenu objętego ww. inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. (Uchwała Rady Gminy M. Nr [...] z 20 lutego 2006 r. oraz Uchwała Nr [...] z 3 sierpnia 2006 r.). Teren inwestycji: działki nr [...] , [...], [...], [...] położone są w terenie o symbolu MN2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w których podstawowe przeznaczenie ustalono pod lokalizację zabudowy jednorodzinnej w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym a jako dopuszczalne przeznaczenie lokalizację zabudowy wielorodzinnej do czterech mieszkań. Działka nr [...] położona jest w terenie o symbolu MU2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, w których przeznaczenie dopuszczalne to: nieoznaczone na rysunku planu drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, miejsca postojowe, ścieżki rowerowe.

Odwołując się od ww. rozstrzygnięcia, L. K. i W. K. wnieśli o uchylenie decyzji pozwolenia na budowę. Strony zarzuciły organowi l instancji wydanie decyzji z naruszeniem ustaleń mpzp, naruszenie przepisu § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej wt), w zakresie wymagań dotyczących dojazdu i dojścia do projektowanych budynków. Podniosły ponadto błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, że istniejące sieci: elektryczna, wodociągowa i gazowa, pozwalają na realizację przedłożonego projektu budowlanego oraz wskazują na naruszenie art. 388 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego argumentując, że rozmiary inwestycji (jako całości) wpłyną na strukturę stosunków wodnych i zdaniem odwołujących wymagane jest przedłożenie pozwolenia wodnoprawnego.

Organ odwoławczy w motywach powołanej na wstępie decyzji podkreślił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1517/09 z 2010.10.07).

Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Ustalono, że projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt zagospodarowania terenu, przedstawiający zakres II etapu inwestycji stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych, z przedstawieniem zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. (...) Dalej wskazano, że decyzją Wójta Gminy M. ([...] z 14.04.2019 r. zezwolono na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (dz. [...]) na działkę nr [...] w miejscowości L., tj. udzielono zgody w zakresie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, rozstrzygając o możliwości włączenia do tej drogi ruchu drogowego związanego z ww. zamierzeniem inwestycyjnym. Inwestycja ma zatem zapewniony dostęp do drogi publicznej. Organ II instancji wyjaśnił w tym miejscu, że argument zwiększenia ruchu na istniejącej drodze gminnej, będącej istniejącą drogą dojazdową do budynków mieszkalnych jednorodzinnych, nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu, jest to bowiem zwykłe korzystanie z istniejących dróg publicznych. Wyjaśniono także, iż nie jest przedmiotem inwestycji przebudowa drogi gminnej istniejącej na działce nr [...], dlatego przepis § 14 wt nie ma zakresie tej drogi zastosowania. Zarzut naruszenia § 14 wt, w odniesieniu do projektowanej inwestycji nie znajduje potwierdzenia, gdyż projektowany na działce nr [...] dojazd i dojście do budynków ma szerokość 6,42 m (zgodnie z § 14 ust. 2 wt - nie mniej niż 5 m).

Organ odwoławczy uznał również za niezasadny argument wskazujący, że zaskarżona decyzja została wydana naruszeniem ustaleń mpzp - § 39 ust. 4 pkt 2 lit. b, określających wielkość działek budowlanych w przypadkach dokonywania podziałów geodezyjnych, gdyż przedmiotową decyzją nie jest dokonywany podział geodezyjny działki nr [...] na nowe działki budowlane. Nieuprawniona jest opisana przez odwołujących się hipotetyczna ocena np. późniejszego zamiaru podziału terenu inwestycji na działki budowlane. Brak jest podstaw do dokonywania na obecnym etapie inwestycji takiej hipotetycznej oceny.

Dalej wskazano, że lokalizację budynków w zabudowie bliźniaczej zaprojektowano w taki sposób, aby nie naruszyć wymagań określonych w § 13 ust. 1, § 60 wt. Z analizy projektu zagospodarowania wynika, że odległości między budynkami umożliwiają naturalne oświetlenie znajdujących się w nich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna ww. pomieszczeń nie znajduje się przesłaniająca część budynku (odległość proj. budynków do budynku skarżących, wynosząca 11,57 m jest większa od wysokości budynku do kalenicy 8,53 m). Zatem, w ocenie Wojewody, nie następuje niedopuszczalne ograniczenie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich.

Zaprojektowane budynki w zabudowie bliźniaczej są niepodpiwniczone, posiadają dwie kondygnacje nadziemne (parter i kondygnację w poddaszu). W każdym segmencie zaprojektowano część garażową (w parterze) i jeden dwupoziomowy lokal mieszkalny, znajdujący się w parterze i poddaszu. Wysokość projektowanych budynków od poziomu terenu do poziomu kalenicy wynosi 8,53 m - nie przekracza dopuszczalnej wysokości określonej w mpzp na poziomie 9,5 m. Zgodnie z ustaleniami mpzp zaprojektowano dachy dwuspadowe o kącie nachylenia 35° (w ustaleniach mpzp określono kąt nachylenia połaci dachowych 35° - 45°). Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp w zakresie powierzchni zabudowy określonego do 40% powierzchni terenu objętego inwestycją (teren działki nr [...] o powierzchni - 1428,00 m2 ) wskaźnik ten wynosi 29% - powierzchnia zabudowy obejmuje 420,30 m2 powierzchni terenu inwestycji. Wymagania w zakresie zachowania nie mniej niż 30% powierzchni terenu jako powierzchni biologicznie czynnej zostały spełnione, powierzchnia biologicznie czynna wynosząca 516 m2 stanowi 36 % powierzchni terenu inwestycji (proj. zagospodarowania terenu - karta 14 proj. budowlanego). Spełnione zostały ww. wymagania mpzp w odniesieniu do II etapu inwestycji (por. bilans terenu -1 tom proj. budowlanego-- karta 11 i 14). Powyższe, w ocenie organu II instancji wskazuje na to, że warunek art. 34 ust. 1 Pb został spełniony.

Po analizie kolejnych zarzutów podnoszonych przez odwołujących wskazujących na "błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, że istniejące sieci: elektryczna, wodociągowa i gazowa, pozwalają na realizację przedłożonego projektu budowlanego" tj., że istniejące sieci nie są przygotowane na zwiększenie z nich poboru stwierdzić należy, iż nie znajdują potwierdzenia gdyż to gestorzy tych sieci decydują o możliwości przyłączenia i Inwestor ma stosowne zapewnienia przyłączenia inwestycji do sieci uzbrojenia terenu (karta 30- 32 proj. budowlanego - tom l). Realizacja tego etapu inwestycji planowana jest zgodnie z przepisami Pb w odrębnym trybie postępowania. Organ odwoławczy w tym miejscu wyjaśnił, że sposób realizacji przyłączy regulowany jest art. 29 a p.b., z którego wynika, iż inwestor ma prawo wyboru procedury związanej z budową przyłączy. Spełniając przesłanki z art. 29a ust. 1 i ust. 2, inwestor zwolniony jest z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy przyłączy na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1a.

Ustosunkowując się do pozostałych podnoszonych przez strony argumentów, że "rozmiary inwestycji (jako całości) wpłyną na strukturę stosunków wodnych" i w związku z tym naruszono przepisy art. 388 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego (wskazując art. 389 pkt 3 i 4 oraz art. 394 ust. 1 pkt 5, 6, 7, 8), przez brak wyprzedzająco uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, Wojewoda wskazał, że - jak wynika z projektu budowlanego - nie jest planowana zmiana ukształtowania terenu a odprowadzenie wód opadowych planowane jest na powierzchnię zieloną działki. Z opinii geotechnicznej wynika, że do głębokości 4,0 m p.p.t. "nie stwierdzono występowania wód podziemnych ani sączeń wód" a związku z zaprojektowanym posadowienie budynków -1,40 m p.p.t, nie jest przewidziane trwałe odwadnianie wykopów, czy też wykonanie urządzeń odwadniających obiekty lub odprowadzanie wód z wykopów. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że w wyniku planowanej inwestycji nastąpi obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej, zatem brak jest podstaw żądania zgłoszenia wodnoprawnego lub uzyskania pozwoleń a wodnoprawnego. Argument odwołania, że inwestycja "wywiera wpływ na poziom wód gruntowych" nie znajduje zatem potwierdzenia.

L. K. i W. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z dnia 15 listopada 2019 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody z 15.10.2019 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie § 39 ust 2 uchwały Rady Gminy M. nr [...] z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. poprzez przyjęcie, że dozwolona jest budowa na jednej działce znajdującej się w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN2 kilku budynków mieszkalnych jednorodzinnych;

2. naruszenie art. § 39 ust. 4 pkt 2 lit. b ww. uchwały poprzez przyjęcie, że dopuszczalnym jest wydanie pozwolenia na zabudowę działki nr [...] sześcioma budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi;

3. naruszenie § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez pominięcie i niezastosowanie dla ustalenia wymogów dojazdu i dojścia do projektowanych budynków;

4. błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, że istniejące sieci: elektryczna, wodociągowa i gazowa, pozwalają na realizację przedłożonego projektu budowlanego;

5. naruszenie art. 388 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 389 pkt 3 i 4 Prawa wodnego poprzez pominięcie i niezastosowanie, tj. zatwierdzenie pozwolenia na budowę mimo braku pozwolenia wodnoprawnego;

6. naruszenie art. 388 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 394 ust. 1 pkt 5, 6, 7, 8 Prawa wodnego poprzez pominięcie i niezastosowanie, tj. zatwierdzenie pozwolenia na budowę mimo braku zawiadomienia wodnoprawnego;

7. naruszenie art. 10 ust. 1 kpa poprzez brak umożliwienia skarżącym wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało nierównym traktowaniem stron postępowania oraz wydaniem decyzji niezgodnej z prawem;

8. naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że projekt budowlany nie obejmuje wykonania przez inwestora przyłączy do infrastruktury sieciowej, oraz że przyłącza te stanowiące element zamierzenia inwestycyjnego mogą być wykonane na podstawie zgłoszenia;

9. naruszenie art. 33 ust.1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie za dopuszczalne wyodrębnienia z projektu budowlanego przyłączy do infrastruktury sieciowej.

Powyższe zarzuty strona skarżąca rozwinęła w uzasadnieniu skargi.

Wojewoda odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarte w skardze zarzuty w zasadniczej większości stanowią powtórzenie zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji argumentacji, do której odniósł się organ odwoławczym w zaskarżonym rozstrzygnięciu w sposób trafny i wyczerpujący.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (G, H, l, J, K, L) w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] w m. [...], gmina M..

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pb. , przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust.1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 pr. bud. określa zakres obowiązków organu, którego celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też pozytywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy uprawnia do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W kontekście tak zakreślonych granicach działania organu administracyjnego, w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny stwierdzając, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzonego Uchwała Rady Gminy M. N. [...] z 20 lutego 2006 r. oraz Uchwała Nr [...] z 3 sierpnia 2006 r.) Z treści przedmiotowego planu, wynika, że dla terenu oznaczonego symbolem MN2 (na którego obszarze znajdują się działki nr [...], [...], [...] i [...]) w zakresie ustaleń szczegółowych planu w § 39 ust. 2 pkt 1 zapisano jako podstawowe przeznaczenie terenu zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, a w § 39 ust. 3 pkt 2 jako dopuszczalne przeznaczenie zapisano lokalizację zabudowy wielorodzinnej do 4 mieszkań.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano, że z projektu inwestycji wynika, że inwestor zaplanował budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej, przy czym zaprojektowano odrębne lokale mieszkalne na I i II kondygnacji (parter i poddasze).

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że ww. plan miejscowym nie zawiera regulacji dotyczącej pojęcia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (brak jest podstawy prawnej do formułowania takiej definicji), dlatego w tym zakresie należało posłużyć się pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego zdefiniowanym w art. 3 pkt 2a pr.bud. Zgodnie z powyższym przepisem pod pojęciem tym należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Pojęcie lokalu mieszkalnego nie zostało jednak zdefiniowane w prawie budowlanym, jak też nie zdefiniowano pojęcia lokalu użytkowego. Jednakże pojęcie samodzielnego lokalu mieszkalnego zostało określone w ustawie z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 716, ze zm.), zgodnie z którym, w rozumieniu ustawy, jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Natomiast lokalem użytkowym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod tym pojęciem należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielonych stałymi przegrodami budowalnymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym, zaś pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi - § 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia.

W tym miejscu należy podnieść, że dla oceny charakteru inwestycji przedstawionej w projekcie budowlanym załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę rozstrzygające pozostają regulacje wynikające z prawa budowlanego, a tam prawodawca jednoznacznie określił, że budynkiem mieszalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Konstrukcja tej normy wskazuje, że decydującym dla uznania określonego obiektu za budynek mieszkalny jednorodzinny będzie cel, któremu budynek ma służyć - zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielna całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali, co do zasady mieszkalnych, bądź jednego mieszkalnego i jednego lokalu użytkowego, przy spełnieniu wymogu określonej jego powierzchni. Pojęcie lokalu mieszkalnego jest jednak, w pewien sposób pojęciem niedookreślonym, i w związku z tym kwestia definiowania domu jednorodzinnego w oparciu o pojęcie lokalu mieszkalnego - będzie zawsze uzależniona od stanu faktycznego rozwiązań funkcjonalnych, dotyczących lokali mieszkalnych, wynikającego z projektu. W kontrolowanej sprawie takie dwa samodzielne lokale mieszkalne zostały wydzielone przez projektanta na I i II kondygnacji budynku. Projektowana zabudowa spełnia zapis planu miejscowego zawarty w par. 39 ust. 2 pkt 1 planu.

Z uwagi na powyższe, lansowana w skardze teza, że proponowane w projekcie zagospodarowanie działki jest sprzeczne z jej przeznaczeniem w planie miejscowym i doprowadzi do zabudowy wielorodzinnej jest zupełnie bezpodstawna.

Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi odnoszącego się do oceny możliwości podziału nieruchomości na mniejsze działki należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż brak jest podstaw do przeprowadzania takiej hipotetycznej oceny na tym etapie postępowania, skoro faktycznie do tego nie doszło. Ma rację Wojewoda, że każdorazowo taki podział działki musi być przeprowadzony w oparciu o kryteria wskazane w m.p.z.p. i przeprowadzany jest w innym postępowaniu. Zatem podnoszone w skardze kwestie odnoszące się do przyszłego, hipotetycznego stanu związanego z potencjalną możliwością podziału nieruchomości i jego ewentualnej zgodności z ustaleniami planu miejscowego z oczywistych powodów pozostaje poza granicami kontroli przedmiotowej sprawy.

Podobnie nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że istniejące sieci: elektryczna, wodociągowa i gazowa, pozwalają na realizację przedłożonego projektu budowlanego. Sąd nie dostrzegł żadnych uchybień w tym zakresie. W aktach znajduje się bowiem oświadczenie o warunkach wykonania przyłączy do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej z 30.10.2018 r. (k. 30), oświadczenie o warunkach wykonania przyłączy do gminnej sieci wodociągowej z 30.10.2018 r. (k. 31), warunki przyłączenia do sieci gazowej z 18.03.2019 r. (k. 31a), oświadczenie o możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz dostaw energii (...) z 19.10.2018 r. (k.32). Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie ze stanowiskiem NSA zwartym w wyroku z 11.10.2017r., sygn. akt II OSK 2920/16: "Wybór przez inwestora trybu realizacji przyłączy (elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych) na podstawie art. 29a Prawa budowlanego dokonuje się bez ingerencji organów architektoniczno – budowlanych. (...) Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2013r. sygn. akt II OSK 896/12, realizacja przyłączy do budynku ma znaczenie przy udzielanie pozwolenia na użytkowanie budynku, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Przy projektowaniu budynku i udzieleniu pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci (art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego). W sprawie niniejszej inwestor dokonał wyboru budowy przyłączy nie łącznie z projektowaną inwestycją, lecz odrębnie, i zostało to wskazane w projekcie budowlanym. Nie powinno zatem stanowić podstawy odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego."

Na marginesie należy tylko zaznaczyć, że z dniem 28 czerwca 2015r. zmienione zostało brzmienie art. 34 ust. 3 pkt 3 u.p.b., który stanowił uprzednio, że projekt budowlany powinien zawierać: a) oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych; b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Zapisy te zostały uchylone, a w ich miejsce przyjęto, że projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. W uzasadnieniu ustawodawca wskazał (druk sejmowy VII 2710 pkt 9), że wymagania dotyczące podłączenia działki budowlanej do sieci, w tym drogowej, zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponadto wymagania te są określane i weryfikowane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (zaś w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ustalane w tym planie). Nie ma zatem potrzeby, aby na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikował możliwość przyłączenia do sieci, leży to bowiem w interesie inwestora. Spełnienie przez projektowaną inwestycję wymagań określonych w ww. rozporządzeniu obecnie weryfikowane jest na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania.

W niniejszej sprawie bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia § 14 ww. rozporządzenia, bowiem projektowany na działce nr [...] dojazd i dojście do budynków ma szerokość 6,42 m. Ponadto, jak słusznie wskazał Wojewoda, decyzją Wójta Gminy M. ([...]) z 14.04.2019 r. zezwolono na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (dz. [...] na działkę nr [...] w miejscowości [...]. Podkreślenia wymaga, że nie jest przedmiotem inwestycji przebudowa drogi gminnej istniejącej na działce nr [...], dlatego przepis § 14 wt nie ma zakresie tej drogi zastosowania.

Sąd stwierdza, że zawarte w pkt 5-6 zarzuty dotyczące braku pozwolenia wodnoprawnego są nietrafne i w całej rozciągłości popiera stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowiące odpowiedź na tożsamy zarzut strony skarżącej zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Podsumowując, organ II instancji poprawnie zastosował więc art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., utrzymując w mocy prawidłową decyzję Starosty [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Z powyższych przyczyn wszystkie zarzuty pełnomocnika skarżących, zawarte w pkt. 1 – 9 skargi okazały się niezasadne.

Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.