VII SA/Wa 1371/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-10-02	
Data wpływu	2012-06-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Elżbieta Zielińska-Śpiewak /sprawozdawca/
Ewa Machlejd
Mirosława Pindelska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6034 Zjazdy z dróg publicznych	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne	
Sygn. powiązane	I OSK 59/13	
Skarżony organ	Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2007 nr 19 poz 115;  art. 29  ust. 4; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi A. M. i P. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego skargę oddala	
Uzasadnienie
Decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Generalny Dyrektor Dróg

Krajowych i Autostrad, znak: [...] na podstawie

art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych( Dz. U. z 2007r.

Nr 19, poz. 115 ze zm.), § 77 i 78 oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra

Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny

odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104

ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania Administracyjnego( Dz. U.

z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. i P. M.

O wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do

działki nr [...] przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej działek [...] i [...] położonych w miejscowości [...] w związku z planowana lokalizacją stacji

paliw na ww. działkach, nie zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej

nr [...] do działki nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że działki nr [...],[...]

i [...]graniczą ze sobą stanowią współwłasność A. i P. M. i obecnie

nie są niezabudowane. Teren obejmujący ww. działki przylega bezpośrednio do drogi

krajowej nr [...] oraz drogi lokalnej - ulicy [...]. Działka nr [...] stanowi,

zgodnie z zapisami aktu notarialnego repetytorium [...] nr [...], wewnętrzną drogę

dojazdową zapewniającą połączenie tego terenu z drogą publiczną- ulicą [...].

Na wymienionych działkach inwestor planuje budowę stacji paliw. Inwestycja ta

pozostaje w zgodzie z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego Miasta [...] - symbol [...],[...],[...],[...] - tereny usług handlu,

rzemiosła gastronomii i obsługi komunikacyjnej.

Jednocześnie organ wskazał, że natężenie ruchu na tym odcinku [...] zgodnie

z Generalnym Pomiarem Ruchu z roku 2010 wynosi około 36,0 tys. pojazdów na dobę

w przekroju drogi( w tym około 2,3 tys./ dobę stanowią pojazdy ciężkie), natomiast

zgodnie z pomiarem z roku 2005 natężenie ruchu wynosiło około 29,tys. pojazdów na

dobę. Powyższe dane świadczą o znacznej tendencji wzrostowej natężenia ruchu.W

tych warunkach obsługa planowanej inwestycji za pośrednictwem zjazdu publicznego z

drogi krajowej wymaga wyposażenia go w dodatkowe pasy ruchu (pas wyłączenia

i pas włączenia) o normatywnych długościach. Takie rozwiązanie zostało

zaproponowane przez inwestorów, jednakże koliduje z nim istniejąca bramownica

poboru opłat. Dopiero jej przebudowa pozwoli na wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia

w przedmiocie złożonego wniosku.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli A. i P. M. po

rozpoznaniu którego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia

[...] marca 2012r., znak: [...] na podstawie art. 29 ust.

1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § pkt 1 w związku z art. 127 § 3

ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy zaskarżoną

decyzję.

Uzasadniając decyzję organ podał, że droga krajowa nr [...] zakwalifikowana

została Zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z dnia

18 grudnia 2008r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu

przyspieszonego( droga klasy GP). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra

Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków

technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (W celu

zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na

drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości

dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie

istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości.

W niniejszej sprawie dojazd do działek może odbywać się za pośrednictwem

działki nr [...] ( będącej również własnością A. i P. M.) poprzez

którą możliwy jest dostęp do drogi gminnej (ul. [...]).Powyższe potwierdza

znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny Repertorium [...] nr [...] z dnia [...]

czerwca 2010 r. z którego wynika, że "powstanie działka gruntu stanowiąca pas

równoległy do działki nr [...], który będzie łącznie z działką nr [...] stanowił

drogę dojazdową do działki [...], o szerokości minimum siedmiu metrów".

Wobec powyższego organ uznał, że udzielenie zgody na wykonanie zjazdu

publicznego w sytuacji, gdy działka ma zapewniony dostęp do drogi publicznej

za pośrednictwem drogi wewnętrznej oznaczałoby oczywiste naruszenie § 9 ust. 1 pkt 3

rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi

publiczne i ich usytuowanie.

Powodowałyby także zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego dla wszystkich

użytkowników drogi krajowej nr [...], na której na analizowanym odcinku występuje

bardzo duże nasilenie ruchu drogowego.

Wskazując na poczynione ustalenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad wyjaśnił, że jako organ administracji publicznej działa w ramach tzw.

uznania administracyjnego i wyważając wnikliwie słuszny interes strony przyznał

ostatecznie prymat ważnemu inwestorowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest

bezpieczeństwo ruchu drogowego i obowiązek ograniczania liczy potencjalnych miejsc

kolizji i zderzeń drogowych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli

A. M. i P. M.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

- obrazę przepisów postępowania administracyjnego przez :

• brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie żadnych

czynności w celu wyjaśnienia czy wnioskowany zjazd można uznać za

niedopuszczalny w sytuacji, w której prowadzić ma on do stacji paliw

przeznaczonej do obsługi uczestników ruchu na drodze krajowej nr [...]

• nierozpoznanie sprawy co do istoty, z pominięciem planowanej

na nieruchomościach skarżących inwestycji dotyczącej budowy stacji paliw,

• brak wykazania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr [...]

w przypadku lokalizacji wnioskowanego zjazdu,

• nieuwzględnienia słusznego interesu strony postępowania,

co stanowi naruszenie art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego:

- obrazę przepisów prawa materialnego przez wydanie decyzji negatywnej w sytuacji,

gdy planowana przez wnioskodawcę inwestycja i projektowanie w związku z tym

usytuowanie i budowa zjazdu z drogi krajowej nr [...], jest zgodna z wymogami

określonymi w §77, §78, §110 oraz § 113 rozporządzenia Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a także nie zachodzą żadne

okoliczności negatywne, wymienione w §9 ust. 1 pkt 3) i §113 ust. 7 ww. regulacji.

Zdaniem skarżących organ całkowicie pominął cel jakiemu służyć ma lokalizacja

zjazdu. Usytuowanie na wskazanych nieruchomościach stacji paliw oznacza, że muszą

do niej dojeżdżać nie tylko samochody osobowe ale także cysterny powyżej 3,5 t. co nie

jest możliwe z dróg lokalnych.

Organ wydając zaskarżoną decyzję nie rozważył należycie słusznego interesu strony co

oznacza, że przekroczył granice uznania administracyjnego. Nie odniósł się także do

stanowiska wyrażonego w decyzji pierwszoinstancyjnej, w której wskazano tylko na

konieczność przesunięcia bramownicy, jako warunku wydania zgody.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją

argumentacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę

lub przebudowę zjazdu, podejmowana w oparciu o art. 29 ust.1 i 4 ustawy o drogach

publicznych, wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że

organ może ale nie musi wyrazić zgodę na budowę lub przebudowę zjazdu. Decyzje

podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, ale jej

zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego

rozstrzygnięcia, nie wnika natomiast w jego celowość.

Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie

przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydawaniu nie

przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie

zindywidualizowanymi przesłankami, tak, że nie można postawić zarzutu dowolności.

W takim przypadku badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji został uwzględniony

słuszny interes społeczny i słuszny interes strony oraz czy respektowano konstytucyjna

zasadę równości wobec prawa (art.7 k.p.a.). Sam wybór rozstrzygnięcia dokonywany

przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolę

sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie

budzi zastrzeżeń. Niesporne jest, że droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana jako

droga główna ruchu przyśpieszonego klasy GP. Tym samym zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3

rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r.,

stosowanie zjazdów z tej drogi powinno mieć charakter wyjątkowy, gdy brak innej

możliwości dojazdu lub, gdy nie jest uzasadnione wykorzystanie istniejącej drogi klasy

D Lub L do obsługi przyległych nieruchomości.

Z akt postępowania wynika, że działki nr ew. [...] i [...] i [...]

stanowiące własność skarżących i graniczące ze sobą mają dostęp do drogi publicznej

- przez działkę nr [...], która stanowi drogę wewnętrzną dojazdową zapewniającą

połączenie z drogą lokalną- ul. [...]. Oznacza to, że przedmiotowe nieruchomości

mają zapewnioną obsługę komunikacyjną.

Z ustaleń organu wynika nadto, że na wskazanym odcinku drogi krajowej

nr [...] znacznie wzrosło natężenie ruchu drogowego, które w roku 2010 wyniosło ok. 36

tys. pojazdów na dobę w przekroju drogi ( w tym ok. 2,3 tys. stanowią pojazdy ciężkie).

Wskazać w związku z powyższym należy, że zasada bezpieczeństwa w ruchu

drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg

publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym

korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznać

ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą

między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej

ustawy.

W tych okolicznościach uznać należy , że ustalony stan faktyczny pozwalał na

przyjęcie, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej

nr [...] do działki skarżących stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu

drogowego. Jest to wystarczająca przesłanka do uznania, że interes społeczny nie

zezwalał na uwzględnienie wniosku skarżących.

Organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności, ustalił stan faktyczny sprawy

i prawidłowo zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym dając

pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki.

Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania,

jak również przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik

sprawy. Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. P.p.s.a.

( Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.