Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 26 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 roku sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...], II. uchyla postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., III. uchyla decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., IV. uchyla postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...], V. stwierdza, że akty wymienione w pkt I-IV wyroku nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, VI. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Wójt Gminy C. określił T. S.A. z siedzibą w W., obecnie O. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 r. na kwotę [...] zł.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Od decyzji tej wniesiona została następnie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 8 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Po 92/09 skargę oddalił, wyrok ten na skutek wniesienia skargi kasacyjnej został jednak uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1584/09.

Następnie WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt III SA/Po 452/10 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] października 2008 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 2010 r.

W konkluzji uzasadnienia tego wyroku WSA w Poznaniu stwierdził, że organy obu instancji właściwie ustaliły przedmiot opodatkowania, natomiast niewłaściwie ustaliły podstawę opodatkowania, czym naruszyły przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Formułując wytyczne Sąd nakazał organowi podatkowemu pierwszej instancji ustalić podstawę opodatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Zdaniem Sądu wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Zaznaczono, że organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższy obowiązek wynika również z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., w którym to przepisie normodawca wprost stanowi, że w sytuacji gdy podatnik nie określi wartości budowli lub określi ją w wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej organ podatkowy ustali tę wartość, powołując w tym celu biegłego.

Po otrzymaniu powyższego wyroku Wójt Gminy C. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. ponownie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

Następnie Wójt Gminy C. wydał w dniu [...] lutego 2011 decyzję umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zobowiązanie podatkowe w pełnej wysokości zostało uiszczone, a zatem postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Jednakże, postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Wójt Gminy C. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 w sprawie zakończonej ostateczna decyzją z dnia [...] lutego 2011 r.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wójt Gminy C. ponownie określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 r. w kwocie [...] zł. Tą samą decyzją określił kwoty i terminy płatności zobowiązania podatkowego w rozbiciu na poszczególne miesiące 2008 r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...].01.2011r nr [...] postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok oraz wznowione postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. potwierdziło, iż skarżąca, w okresie od dnia 1 stycznia 2008r do 31 grudnia 2008r pozostawał właścicielem gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz posiadał budowle, na terenie Gminy C.

Organ podatkowy I instancji zaznaczył, że w toku postępowania podatkowego przed ostatecznym określeniem wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r skarżąca uiściła należny podatek w kwocie [...] zł. Wysokość uiszczonego podatku jest zgodna z wysokością zobowiązania podatkowego określonego przez organ podatkowy I instancji w jego decyzji.

Wójt Gminy C. wskazał także, iż spółka wniosła skargę konstytucyjną (sygn. akt SK 25/12) do Trybunału Konstytucyjnego na niezgodność z Konstytucją przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ podatkowy zaznaczył również, że w trakcie postępowania podatkowego wielokrotnie wzywał spółkę do złożenia wyraźnie wskazanych danych dotyczących przedmiotu opodatkowania. Skarżąca czekając na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przedkładał organowi podatkowemu wycinkowe informacje takie np. jak wykaz środków trwałych obejmujący stan posiadania spółki. Z dostarczonych przez skarżącą informacji można, zdaniem organu I instancji ustalić, że posiadał ona i posiada nadal linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej (również na terenie gminy C.). Jest oczywiste, że od momentu ułożenia linii kablowych w kanalizacji kablowej ich rozmiar nie ulega zmianie, co najwyżej linie te mogą na skutek budowy nowych odcinków wydłużyć się lub na skutek likwidacji konkretnych odcinków - ulec skróceniu. W roku podatkowym 2008 linia kablowa w kanalizacji kablowej na terenie gminy C. nie była ani rozbudowywana ani też skracana zatem stany z ewidencji środków trwałych odzwierciedlają ich faktyczną wielkość.

Zdaniem organu, w tej sytuacji skoro spółka do chwili obecnej nie przedłożył żadnych danych, jako podstawę określenia wysokości podatku od nieruchomości od linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej przyjęto dane z ewidencji środków trwałych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego wniosła odwołania od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. domagając się uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu tego odwołania jego autor stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przede wszystkim art. 207 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż jej uzasadnienie jest lakoniczne i w przeważającej mierze nie odnosi się do kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości za rok 2008. Wadliwość to w ocenie pełnomocnika uniemożliwia w praktyce poznanie rozstrzygnięcia Wójta Gminy C., przez co uniemożliwia również odniesienie się do jego zasadności.

Zaskarżonej decyzji podniesiono również zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy pierwszej instancji w ocenie autora odwołania w ogóle nie ustalił, jakich konkretnie obiektów nie zadeklarowała skarżąca.

Pełnomocnik skarżącej nadmienił, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, wyraźnie wskazano na konieczność dokonywania - każdorazowo, tj. w odniesieniu do każdego obiektu, podlegającego ocenie z punktu widzenia definicji budowli, zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - dokładnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy konkretny obiekt wypełnia wskazane w tym przepisie cechy definicyjne budowli. Zaniechanie przez organ tych ustaleń stanowiło w ocenie pełnomocnika o naruszeniu naruszył art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy odwołując się do wymienionego już wcześniej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r. stwierdził, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej stanowią budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeśli związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zauważyło, że uchylając zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd wskazał, że przesłanką takiego orzeczenia było niedostatecznie wnikliwe postępowanie organów w kierunku ustalenia faktycznej wartości budowli podlegających opodatkowaniu.

W następstwie powyższego, kontynuując postępowanie organ I instancji dokonał oględzin ewidencji środków trwałych spółki według stanu na dzień 1.01.2008 r., a nadto przeprowadził dowody z wykazów przedłożonych przez skarżącą, na podstawie których ustalił, że wartość budowli na dzień 1.01.2008 r. wynosiła [...] zł, w tym linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej [...] zł. Ustalenie powyższe jest zbieżne z deklaracją podatnika na 2007 rok. W toku postępowania spółka nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że stan tych linii w latach 2007 - 2008 ulegał zmianie (skróceniu, likwidacji, rozbudowaniu itp.). Stwierdzono również, że na zmiany w tym zakresie nie wskazuje dokumentacja ewidencji środków trwałych prowadzona przez podatnika.

Skoro zatem dokumentacja prowadzona przez spółkę nie budzi wątpliwości co do rodzaju środków trwałych i ich wartości, a sama skarżąca oświadcza, że różnica wartości budowli w deklaracji za 2008 rok w stosunku do deklaracji za 2007 rok wynika z faktu wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, to przeprowadzone w tym zakresie dowody są wystarczające dla orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na uwadze SKO uznało, że brak było podstaw do powoływania biegłego w celu ustalenia wartości nieruchomości przez biegłego rzeczoznawcę.

Wyżej wymieniona ostateczna decyzja podatkowa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2013 r. stanowi przedmiot skargi spółki kierowanej do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuca się naruszenie:

1) art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w wyniku wznowienia postępowania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania;

2) art. 210 § 4 w związku z art. 124 oraz w związku z art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej, gdyż jej uzasadnienie nie wyjaśnia zasadniczych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości za rok 2008, tj. nie zawarto w nim zestawienia obiektów, które - zdaniem organu podlegają opodatkowaniu;

3) art. 153 ppsa w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie podstawy opodatkowania od budowli z ewidencji środków trwałych, w sytuacji, gdy organ podatkowy był w posiadaniu tego dowodu, co miało wpływ na naruszenie art. 4 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

4) art. 153 ppsa w zw. z art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niepowołanie biegłego, w sytuacji gdy podatnik nie określił wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu skargi, jej autor zaznaczył, że Wójt Gminy C. decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2011 r. umorzył postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2008 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Oznacza to, iż organ dokonał wiążącej oceny co do złożonej w styczniu 2008 r. deklaracji. Natomiast w następstwie wniosku spółki z dnia [...] marca 2011 r. o zwrot nadpłaconego podatku organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. wznowił postępowanie zakończone powyżej wskazaną decyzją ostateczną stwierdzając przy tym, że organowi podatkowemu nie znana była rzeczywista wartość budowli podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w 2008 roku a oparta na ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Mając na uwadze powołany powyżej przepis stwierdzić należy, że kryteria prawidłowości postępowania organów w poddanej sądowej kontroli sprawie zostały wyznaczone przez prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt III SA/Po 452/10. W uzasadnieniu tego orzeczenia WSA sformułował jednoznacznie brzmiące wytyczne dotyczące dalszego przebiegu postępowania w sprawie. W konkluzji uzasadnienia Sąd stwierdził, że organy obu instancji właściwie ustaliły przedmiot opodatkowania, natomiast niewłaściwie ustaliły podstawę opodatkowania, czym naruszyły przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. – Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Formułując wytyczne Sąd nakazał organowi podatkowemu pierwszej instancji ustalić podstawę opodatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Zdaniem Sądu wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Zaznaczono, że organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższy obowiązek wynika również z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., w którym to przepisie normodawca wprost stanowi, że w sytuacji gdy podatnik nie określi wartości budowli lub określi ją w wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej organ podatkowy ustali tę wartość, powołując w tym celu biegłego.

Przedstawione powyżej wytyczne jasno określały zakres i sposób działania organów obu instancji. W takiej sytuacji całkowicie niezrozumiałe jest działanie organu pierwszej instancji, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., mimo że postępowanie to toczyło się już wcześniej od 2008 r. Nie było zatem ani potrzeby, ani tym bardziej możliwości wszczynania toczącego się już od kilku lat postępowania.

Podobnie niezrozumiałe w świetle wytycznych sformułowanych przez Sąd w wyroku z dnia 22 września 2010 r. było wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., z powodu jego bezprzedmiotowości. Bezprzedmiotowości nie stwierdził Sąd powołanym powyżej orzeczeniu. Po wydaniu tego wyroku nie ujawniła się żadna okoliczność, a przynajmniej nie wynika ona z akt sprawy, która uzasadniałaby stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania. Działanie organu jest tym bardziej nieuzasadnione, że z wytycznych przedstawionych przez Sąd jednoznacznie wynikał zarówno przedmiot postępowania, jak i sposób jego ustalenia. Na marginesie należy także odnotować, że z sentencji decyzji umarzającej postępowanie wynika, że dotyczy ona postępowania w przedmiocie ustalenia, a nie określenia zobowiązania podatkowego. Postępowanie w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego nie mogło toczyć wobec skarżącej spółki, gdyż w przypadku osób prawnych zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a nie na skutek doręczenia decyzji konstytutywnej (ustalającej zobowiązanie podatkowe).

Wreszcie, mając na uwadze prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r., nie było podstaw do wznowienia, postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Podstawą wznowienia nie mogła być powołana przez organ okoliczność, tj. brak wiedzy organu co do rzeczywistej wartości budowli. Ustalenie wartości budowli, czyli ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości było bowiem przedmiotem sporu w toczącym się od dłuższego czasu postępowaniu.

Mimo prowadzenia postępowania w trybie wznowieniowym okoliczność ta nie została odzwierciedlona w powołaniu podstawy prawnej wydanej przez przez Wójta Gminy C. decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. określającej skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 r. w kwocie [...] zł. Wątpliwości co do trybu, w jakim toczy się postępowanie pojawiają się także na etapie postępowania przed organem drugiej instancji. Żadna z decyzji określających zobowiązanie podatkowe nie odnosi się do przesłanki wznowienia postępowania, nie uzasadnia zasadności wznowienia postępowania przez pryzmat zasad uregulowanych w przepisach art. 240 i następne Ordynacji podatkowej.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności faktyczne sprawy i sposób postępowania organów obu instancji, stwierdzić należy, że organy te całkowicie abstrahowały od oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu z dnia 22 września 2010 r., którymi były związane na mocy powołanego powyżej art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić także należy, że związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r. obejmuje Sąd orzekający w rozpatrywanej sprawie. W tej sytuacji rolą Sądu jest doprowadzenie do rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zgodnie z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r. By to uczynić niezbędnym okazało się wyeliminowanie z obrotu prawnego nie tylko zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C., ale także innych aktów wydanych w granicach sprawy, a zbędnych i wadliwych z punktu widzenia realizacji wytycznych sformułowanych przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 22 września 2010 r. Działanie tego rodzaju możliwe jest na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę końcowe załatwienie poddanej sądowej kontroli sprawy zgodnie z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r. wymagało uchylenia aktów, które nie służyły temu celowi. W konsekwencji poza uchyleniem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C., niezbędne okazało się uchylenie postanowienia Wójta Gminy C. z dnia [...] stycznia 2011 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2011 r. umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. oraz postanowienia Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2011 r. o wznowieniu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w sprawie zakończonej ostateczna decyzją z dnia [...] lutego 2011 r.

Wyrok w rozpatrywanej sprawie oznacza dla organu pierwszej instancji obowiązek kontynuowania postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Przy czym prowadząc to postępowanie organ jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2010 r.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135, a także art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 270), jak w sentencji wyroku.