Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2018 r. - oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. C. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2018 rok w kwocie [...]zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z jej uzasadnienia organ I instancji ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie [...]zł, powołując się w uzasadnieniu na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji dotyczącej sprawy wynika, że P. C. jest właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działki nr [...] i [...], oznaczone jako Bi (inne tereny zabudowane) o łącznej powierzchni 646 m2, zabudowanej budynkiem oświaty o powierzchni 341 m2. Nieruchomość ta w całości wykorzystywana jest na prowadzenie niepublicznego przedszkola "H. ". Do dnia 1 kwietnia 2016 r. podmiotem prowadzącym to przedszkole był P. C. (vide: zaświadczenie z dnia 17 sierpnia 2012 r.), natomiast od dnia 1 kwietnia 2016 r. przedszkole prowadzi jego żona K. D.-C. (vide: zaświadczenie z dnia 1 kwietnia 2016 r.). W dniu 8 sierpnia 2019 r. P. C. złożył pismo, w którym wyjaśnił, że cała nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] jest wykorzystywana na potrzeby przedszkola "H. " i żadna część nie jest wynajmowana lub użyczana komukolwiek innemu na inne cele. Osobą prowadzącą przedszkole jest K. D.-C., przy czym przedszkole nie jest w żaden sposób obciążane za korzystanie z nieruchomości. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne organ I instancji uznał, że w 2018 r. brak było podstaw do zastosowania zwolnienia uregulowanego w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2019 r. poz. 1170 ze zm. – dalej "u.p.o.l."), dlatego też budynek wraz z gruntem podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla budynków i gruntów pozostałych.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o zastosowanie zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. jako nieruchomości zajętej na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego jako jednostki organizacyjnej objętej systemem oświaty. Wyjaśnił, że przedszkole prowadzi żona, z którą pozostaje w ustawowej wspólność majątkowej. Żona ma prawo użytkowania nieruchomości na prowadzenie działalności oświatowej jako samoistny posiadacz. Dochody z działalności prowadzonej przez żonę należą do ich majątku wspólnego. Podatnik dodatkowo wyjaśnił, że żona nie prowadzi działalności zarejestrowanej w CEIDG, a jedynie niepubliczne przedszkole w oparciu o zaświadczenie o wpisie do ewidencji szkól niepublicznych gminy [...].

W rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło, że nie jest kwestionowany ustalony na podstawie ewidencji gruntów i budynków stan faktyczny w zakresie tego, że jedynym właścicielem nieruchomości o powierzchnia gruntu (646 m2) oraz powierzchni budynku (341 m2) jest P. C.. Nieruchomość ta nie jest objęta wspólnością majątkową i jest wykorzystywana wyłącznie na prowadzenie przedszkola. Zasadniczą kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest natomiast istnienie po stronie skarżącego warunków do zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku od nieruchomości publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową.

Zdaniem Kolegium, zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. jest zwolnieniem podmiotowym, bowiem swoim zakresem obejmuje jedynie publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Oznacza to, że zwolnienie to ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy podatnikami podatku od nieruchomości zajętych na działalność oświatową są wskazane przez ustawodawcę publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, jeżeli te podmioty są podatnikami w rozumieniu art. 3 u.p.o.l. tj. są: właścicielami, posiadaczami samoistnymi lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo też posiadają nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego i to na nich spoczywa obowiązek podatkowy, przy czym tego podatku nie zapłacą, gdyż objęte są zwolnieniem podmiotowym na mocy analizowanego art. 7 ust. 2 u.p.o.l. Jednostki te nie mogłyby korzystać ze zwolnienia wówczas, gdyby nie ciążył na nich obowiązek podatkowy. Podobne stanowisko zajmują sądy administracyjne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2017 r. sygn. akt II FSK 1088/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt l SA/Sz 1164/16). Właściciel gruntu i budynku, który sam nie prowadzi działalności oświatowej nie jest więc zwolniony z podatku.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu nieruchomości - P. C., przy czym to nie on prowadzi działalność oświatową, ale jego żona K. D.-C.. Podnoszony przez skarżącego argument, że pośrednio prowadzi działalność z żoną, bowiem dochody trafiają do majątku wspólnego, nie zmieniają opisanej sytuacji prawnej. Dlatego należało przyjąć, że podatnikowi od maja 2016 r. nie przysługuje zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Biorąc pod uwagę stawki podatku od nieruchomości, które wynikają z uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2017 roku w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2018 rok, organ I instancji prawidłowo ustalił podatek za grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni [...] m2 x 0,48 zł/m2 = 310,08 zł, za budynki pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni [...] m2 x 7,77 zł/m2 = 2.598,42 zł, co po zaokrągleniu daje podatek od nieruchomości za 2018 r. w wysokości [...] zł.

Od powyższej decyzji podatnik P. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżył decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w kwocie przewidzianej prawem.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., przez ustalenie podatku od nieruchomości na 2018 r. od gruntów i budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego jako publicznych i niepublicznych jednostek organizacyjnych objętych systemem oświaty, w sytuacji podlegania zwolnieniu od tego podatku;

2. art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa oraz naruszenie przez organy podatkowe obowiązku podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie podlegania zwolnieniu od podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy okoliczności niewyjaśnione winny być rozstrzygane na korzyść podatnika na podstawie art. 2a Ordynacji podatkowej;

3. art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie przez organy podatkowe obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przez dowolną ocenę na podstawie całego zebranego materiału dowodowego w zakresie określenia przesłanek do zwolnienia od podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi podatnik wskazał, że zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości za 2018 r. Wynika to z faktu, że rozpoczętą przez niego w 2012 r. działalność, od 1 kwietnia 2016 r. kontynuowała w tym samym zakresie (nawet z tymi samymi dziećmi - przedszkolakami) żona, K. D.-C., z którą posiada ustawową wspólność majątkową i która miała pełne prawo do użytkowania nieruchomości na prowadzenie działalności oświatowej jako niepublicznej jednostki organizacyjnej objętej systemem oświaty. Zdaniem podatnika, sytuacja prawna nieruchomości nie uległa zmianie, co nadal powinno powodować zwolnienie ww. gruntów i budynków z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie - zdaniem skarżącego - wynika, że chodzi w nim głównie o przedmiot, a nie podmiot opodatkowania. Tak więc w jego ocenie, z tego zwolnienia nie musi korzystać wyłącznie podatnik podatku od nieruchomości prowadzący niepubliczną jednostkę organizacyjną objętą systemem oświaty, zajętą na działalność oświatową, czy też podatnik będący właścicielem takiej nieruchomości, ale również podatnik, który w ramach ustawowej wspólności majątkowej prowadzi pośrednio tę działalność, niezarejestrowaną na swoje nazwisko. Świadczy o tym art. 31 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowiący, że do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenia za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków oraz dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków. Tak więc, działalność gospodarcza formalnie zarejestrowana na żonę jest - zdaniem skarżącego - wspólną działalnością zarobkową małżonków, jak również wspólne są dochody (pożytki) z majątku osobistego podatnika (nieruchomość stanowi jego majątek odrębny).

W ocenie skarżącego, organy naruszyły zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa oraz obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (w sytuacji, gdy okoliczności niewyjaśnione winny być rozstrzygane na korzyść podatnika na podstawie art. 2a Ordynacji podatkowej). Nie podjęto żadnych niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, nawet w celu sporządzenia w tym zakresie opinii prawnej, ograniczając się do dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i podjęcia decyzji w oparciu o własne zdanie, a nie dowody i przepisy prawa, co stanowi naruszenie art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ poparł stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Na zgodny wniosek stron postępowania sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.),

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie doszło przy jej wydaniu ani do naruszenia norm materialnoprawnych, w tym wadliwej wykładni art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., jak i przepisów procesowych dotyczących zasad prowadzenia postępowania, wyrażonych w art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz zasad odnoszących się do postępowania dowodowego art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe przeprowadziły pełną analizę sprawy, w której stan faktyczny, co do zasady pozostawał niesporny. Nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że organy nie odniosły się do zakresu zwolnienia podatkowego i nie poczyniły w tym względzie wystarczających ustaleń, skoro analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do odmiennych wniosków. Okoliczność, iż strona nie została przekonana do prawidłowości przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady zaufania oraz zasady dążenia do prawdy materialnej. Skarżący nie wskazał (także na etapie skargi), jakie istotne okoliczności zostały pominięte w ustaleniach i ocenie organu i jaki mogły mieć one wpływ na ostateczny wynik sprawy. Okolicznością tą nie jest na pewno fakt pozostawania małżonków C. w ustroju wspólności majątkowej, bowiem organ w decyzji wypowiedział się w tym względzie. Brak jest też podstawy do zastosowania w sprawie art. 2a Ordynacji podatkowej, bowiem nie istniały w niej jakiekolwiek wątpliwości natury prawnej, które winny być rozstrzygane na korzyść podatnika. Omawiany przepis nie dotyczy zaś wątpliwości faktycznych, bowiem one każdorazowo winny zostać wyjaśnione przed ferowaniem rozstrzygnięcia, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Jak już wskazano spór między stronami miał wyłącznie charakter sporu o rozumienie przepisu prawa materialnego. Na żadnym etapie postępowania organy podatkowe nie kwestionowały przeznaczenia działki gruntu i znajdującego się na nim obiektu, jak też jego powierzchni, ani statusu strony jako podatnika podatku od nieruchomości. Skarżący także nie podważał zapisów w ewidencji gruntów i budynków, ani też swojego obowiązku podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, poza twierdzeniem, że nadal mimo zaprzestania prowadzenia przedszkola jest z niego zwolniony.

Przedmiotem sporu jest natomiast prawo podatnika jako wyłącznego właściciela spornej nieruchomości do zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. w okresie, w którym nie prowadził on już bezspornie placówki oświatowej, zaś podmiotem prowadzącym była jego żona, z którą posiada ustawową wspólność majątkową. Zdaniem podatnika, także przed 1 kwietnia 2016 r. (kiedy to on prowadził na spornej nieruchomości przedszkole), żona miała prawo do korzystania z nieruchomości i dochodów, jakie ona przynosi, zgodnie z zasadami wyrażonymi w ustawie Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Dlatego też, z momentem przekazania jej tej działalności, w istocie nic się dla podatnika nie powinno zmienić. Ustrój ustawowej wspólności majątkowej powoduje bowiem, że działalność ta jest wspólna, a tym samym zwolnienie podatkowe – niezależnie od faktu, że nieruchomość należy do majątku odrębnego podatnika – winno zostać utrzymane.

Z powyższą oceną nie sposób się jednak zgodzić, a Sąd w pełni podziela stanowisko organu, wsparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym, rozstrzygającym kwestię istoty tego zwolnienia i przesłanek go warunkujących.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. (w brzemieniu właściwym dla sprawy) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów – powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., od podatku od nieruchomości zwalnia się publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową, natomiast w myśl art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 ze zm. - dalej: "u.o.s.o."), system oświaty obejmuje przedszkola, w tym z oddziałami integracyjnymi, przedszkola specjalne oraz inne formy wychowania przedszkolnego, zgodnie zaś z art. 83a ust. 1 u.o.s.o., prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1, oraz innej formy wychowania przedszkolnego, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14a ust. 7, nie jest działalnością gospodarczą.

Ocena, czy podatnik podatku od nieruchomości objęty jest zwolnieniem z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. należy do organu podatkowego i z oczywistych względów poprzedzać ją musi ustalenie, co do przedmiotowego zakresu zwolnienia. Podkreślenia przy tym wymaga, że jedną z podstawowych zasad prawa podatkowego jest zasada sprawiedliwości podatkowej. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, iż wszelkie uregulowania normatywne dotyczące ulg, zwolnień oraz wszelkich regulacji zmniejszających wysokość należnego podatku należy interpretować ściśle, gdyż wszelkie przywileje podatkowe są naruszeniem zasady sprawiedliwości podatkowej (por. wyroki NSA z dnia: 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 737/08 oraz 16 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 407/09).

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że podatnik w roku podatkowym 2018 był właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (składającej się z dwóch działek gruntu nr [...] i [...]). W ewidencji gruntów i budynków teren ten został oznaczony jako Bi (inne tereny zabudowane) o powierzchni [...] m2. Na nieruchomości znajduje się budynek o powierzchni [...] m2. Nieruchomość bezspornie była wykorzystywana w całości na prowadzenie przedszkola niepublicznego. W 2018 r. podmiotem prowadzącym przedszkole nie był jednak podatnik (który działalność tę prowadził wyłącznie do 1 kwietnia 2016 r.), ale jego żona. Okoliczność ta nie zmienia faktu, że podatnikiem podatku od nieruchomości pozostaje skarżący, gdyż to on jest właścicielem nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Budynek znajduje się jedynie w posiadaniu zależnym K. D. – C. z tytułu umowy użyczenia, jaka w istocie łączy małżonków. Fakt, iż pomiędzy małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa pozostaje w tym wypadku bez znaczenia dla oceny prawnopodatkowej przedstawionych faktów (nieruchomość nie stanowi zresztą składnika majątku wspólnego małżonków, a należy do majątku odrębnego podatnika).

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, że zwolnienie z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. jest zwolnieniem podmiotowym, bowiem swoim zakresem obejmuje jedynie publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy (w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową). W części orzecznictwa administracyjnego podkreśla się charakter mieszany tego zwolnienia (podmiotowo – przedmiotowy), charakteryzując jednocześnie, że jego zakres dotyczy podatnika będącego jednostką organizacyjną objętą systemem oświaty lub organem prowadzącym taką jednostkę (zakres podmiotowy zwolnienia), a zwolnieniu podlega nieruchomość faktycznie zajęta na działalność oświatową prowadzoną przez tego podatnika (zakres przedmiotowy zwolnienia) (wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn akt I SA/Lu 1022/13). Zwolnienie to ma zatem zastosowanie jedynie wówczas, gdy podatnikami podatku od nieruchomości zajętych na działalność oświatową są wskazane przez ustawodawcę publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy (wyrok NSA z dnia 20 września 2017 r. sygn akt II FSK 1088/17).

W rozstrzyganej sprawie to bezspornie skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości (żona podatnika jest posiadaczem zależnym budynku), poza sporem jest też to, że nie jest on podmiotem prowadzącym działalność opisaną w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Jak słusznie zaś podkreśliły organy, właściciel gruntu i budynku, który sam nie prowadzi działalności oświatowej nie będzie mógł być zwolniony z podatku, ponieważ omawiane zwolnienie jest zwolnieniem podmiotowym i obejmuje jedynie jednostki objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy. Nie jest zatem wystarczające do zastosowania zwolnienia samo tylko posiadanie tego budynku lub jego części przez podmiot świadczący działalność oświatową (w tym wypadku przez małżonkę podatnika). Konstatacja, iż prowadzenie tej działalności przez żonę podatnika powoduje, że automatycznie dotyczy ona także jego (z tytułu ustroju wspólności majątkowej), jest błędna. Prowadzenie jakiejkolwiek działalności (w tym także działalności gospodarczej) jest zindywidualizowane i bez znaczenia pozostaje w tym względzie ustrój majątkowy, w jakim funkcjonują małżonkowie. Podmiot prowadzący przedszkole został ujawniony w zaświadczeniu z dnia 1 kwietnia 2016 r. Nie jest zatem tak, jak sugeruje skarżący, że z tym dniem w rzeczywistości nie zmieniło się nic w jego sytuacji prawnej. Być może opisywana okoliczność nie wpłynęła znacząco na sytuację finansową rodziny, niemniej jednak pozostaje istotna z punktu widzenia prawa, w tym prawa podatkowego.

W tych okolicznościach organy zasadnie uznały, że podatnik nie spełnia kryteriów zwolnienia podatkowego i obciążyły go należnym podatkiem od nieruchomości, stosując właściwe stawki dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych, w stawkach wynikających z uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2018 r.

Nie znajdując podstaw do zakwestionowania decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.