Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Po 598/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2015 r. r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: zażalenie oddalić.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Po 598/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. W. (zwanego dalej "Skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z kapitałów pieniężnych za 2009 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia. Co więcej, Skarżący - reprezentowany przez doradcę podatkowego - nie przywołał we wniosku nawet przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."). Tym samym z wniosku nie wynika nawet z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że Skarżący, wnosząc o przyznanie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazał, że choruje na przewlekłą chorobę serca, a jego stan zdrowia jest na tyle zły, że istnieje duże prawdopodobieństwo utraty życia. Przebywa on na rencie inwalidzkiej, której wymiar jest minimalny. Z tych też powodów podjęcie jakichkolwiek działań egzekucyjnych wobec Skarżącego spowoduje nieodwracalne skutki, gdyż skutki te dotyczą nie tylko jego zdrowia, ale i życia. Skarżący nie jest obecnie aktywnym uczestnikiem życia gospodarczego i już praktycznie w 2009 r. wycofał się z działalności. Powodem był stan zdrowia Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Powyższa zasada może doznać ograniczenia poprzez zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zaznaczyć należy, że instytucja wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma charakter uznaniowy, stąd Naczelny Sąd Administracyjny – dokonując kontroli instancyjnej – nie może odnosić się do merytorycznej strony rozstrzygnięcia, wkraczałby bowiem wówczas w zakres władzy dyskrecjonalnej przyznanej mocą przepisów ustawy sądowi rozpoznającemu wniosek.

Z powyższych względów kontrola instancyjna dotyczyć może w tym wypadku jedynie proceduralnej strony postępowania wpadkowego. Podkreślenia wymaga również fakt, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była strona skarżąca i to na niej ciążył – z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. - obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza akt sprawy, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że Skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej.

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy NSA stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że Skarżący, wnosząc o przyznanie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek Skarżącego – zawarty w skardze – nie zawierał uzasadnienia. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie rozstrzygnięcia wydanego przez WSA w Poznaniu odpowiadało wszystkim wymogom określonym w art. 141 § 4 w z. z art. 166 p.p.s.a.

Z tych też względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a.

[pic]